Axelle, de witte Massai

Al sinds Celeste kan praten, zegt ze met volle overtuiging dat ze dierendokter wil worden. Haar liefde voor dieren komt ook overduidelijk uit de grond van haar hart, dat kan je niet ontkennen als ze uren doorbrengt met het aaien van haar geliefde Stella-Wella en zelfs de hond van de buren kusjes toewerpt. Axelle, die is er nog niet helemaal uit over wat ze later zal gaan doen. Piekeraar en filosoof zijn nu eenmaal niet de populaire beroepskeuzes waarmee je bij je vriendjes uitpakt.. Ze luistert dus naar Celeste met een zekere afgunst voor haar vastberadenheid en verandert zelf van gedachten elke keer mama van baan verandert. (En ik geef toe dat dat vaker is dan me lief is.)

Nu gingen we het voorbije weekend op safari. De meisjes hebben zoveel meegemaakt de laatste jaren dat ik vond dat ze maar weer eens plezier moesten krijgen en volop moesten gaan beseffen waarom we nu ook alweer in Tanzania wonen. Ze herinneren zich vast hun laatste safari niet meer dus ik wou op safari. Ik besloot naar Tarangire te gaan: Tarangire is niet zo ver van Arusha, en het staat vooral bekend voor zijn grote bevolking olifanten. Indrukwekkend genoeg voor 2 meisjes van 14 kilo dacht ik zo.

Het was erg leuk, Afrika blijft een indrukwekkend continent vol extremen. We zagen talrijke zebra’s, kuddes wildebeest, hele families olifanten, bavianen, buffels en meer. En hoewel Celeste maar bleef vragen “rijden we nu naar de leeuwen? Waar zijn de leeuwen? Gaan we naar de leeuwen?”, genoten ze er toch met volle teugen van. Celeste mocht met haar hoofd uit het raam hangen en we speelden ‘spot the animal’.

Axelle vond echter haar grote plezier in de lodge.. Daar werkte een lokale jongen voor wie ze acute sympathie ontwikkelde. Lembris – want zo heette hij – bleek een Massai die af en toe zijn stam verliet om in de lodge te komen opdienen. Als entertainment mochten de Massai dan ‘s avonds in traditionele uitdossing een dansje doen. Het mag dan soms een beetje als ‘aapjes kijken’ voelen, toch is dat springen en dansen erg indrukwekkend. Lembris danste niet alleen mee, hij bleek ook de leider – wat in Massai termen zoveel wil zeggen als de meest moedige Morani (krijger) die al een leeuw heeft gedood en dus veren rond zijn hoofd draagt als symbool voor de manen. Je zag Axelle helemaal oplichten: haar Lembris was the leader of the pack! Celeste werd er echter enkel een beetje bang van: die zwarte springende mannen met hun gezang dat half op een trance leek rond een kampvuur, je zou voor minder..

Axelle en Celeste hadden blijkbaar zelf ook wat harten doen smelten want ze kregen onder luid applaus van alle rijke Amerikanen (uitgedost in hun safari-outfit met fake-bullet belts en tijgerprint ‘stoefer-sjaaltjes’) een halsketting van de Massai op het einde van het spektakel, dat ze nu al 2 dagen koesteren al was het een schat.

Op de weg terug naar huis – na een lange en oprechte knuffel voor Lembris – zei Axelle plots “Mama, ik weet wat ik later worden wil.. Massai!”

 

Tarangire Treetops okt 2010

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.