Ode aan Shiloh

Met veel moed haalde ik twee honden en twee katten in huis toen ik terug in Arusha kwam wonen. Niet alleen ben ik zelf gek op huisdieren, ik vind het ook een essentieel onderdeel van een goede opvoeding voor mijn meisjes. Bovendien zijn honden hier een goede bescherming tegen inbrekers en ongewenste gasten en dat is meegenomen als alleenstaande moeder (toen toch).
Ik kan niet uitleggen waarom, maar honden zijn niet dol op Afrikanen. Mensen die er meer verstand van hebben dan ik, beweren dat het met geur te maken heeft. En andersom zijn Afrikanen ook niet dol op honden – ironisch genoeg zijn ze nog het meest bang van zwarte honden.

Respect voor dieren is spijtig genoeg ver te zoeken in Afrika. Kippen onder de snelbinder achteraan op de fiets, honderd geiten in de achterbak van een pick up, een muilezel zonder ophouden slaan terwijl hij gewoon vooruit loopt zoals hij verondersteld wordt te doen, en wel elke dag ligt er wel een plat gereden hond op de weg.. Dieren worden hier vooral gehouden voor hun nut: een koe geeft melk, een ezel draagt je last, een kip zit vol gouden eieren. Een hond daarentegen vereist zonder duidelijk doel voedsel en affectie – twee dingen waar Afrikanen schaars mee omgaan.

Maar goed, ik dwaal af want wij houden dus wel van dieren. Celeste nog het meest.

Dus we verwelkomden eerst Stella, een prachtige zwarte Deense dog met een wit vlekje in de nek en chocolat chip cookie-poten. Het was liefde op het eerste zicht: ze kwam uit een nest van de familie waar Axelle en Celeste paardrijlessen volgen. Je moet weten dat ik zelf als kind ben opgevoed met huisdieren en eentje in die rij was Thor, onze grijze Deen. Niet dat ik me daar superveel van herinner maar ik heb er wel een positief idee aan overgehouden. Ik stelde dan ook ‘Thor’ voor als naam maar de meisjes vonden dat maar niets voor een meisje. Dus het werd Stella – genoemd naar de stervormige vlek in haar nek. Nu ze groot is, is die vlek wel veranderd in een streep maar goed, Stella is een leuke naam. En uit affectie wordt dat dan Stella-Wella, dit gepaard gaande met een dikke aai van ons en een vette kwijlkus van haar.

Na Stella, kwam de poes. Een wit met grijs gevlekt katinnetje met witte pootjes. Zij werd algauw Socks gedoopt.
Een vriendin die haar zwarte kat-broertje in huis had genomen bleek allergisch dus we erfden algauw ook de broer: Nero. De vriendin had hem ‘zwart’ genoemd in het Italiaans, niet naar de wrede keizer. Socks bleek aanhankelijk, Nero schuw. Gek hoe dieren hun eigen karakter hebben. En gek hoe je ze net daarom graag gaat zien, net als mensen.

De groep werd vervolledigd met een Jack Russel. De meisjes vonden hem ‘soooooo cute’.  Hij was wit met zwarte vlekjes en een zwarte vlek over zijn oog. De eigenaars noemden hem Pirate, door zijn ooglapje. Wij noemden hem Timmy, wederom naar een hond uit mijn kindertijd: een Collie (zoals Lassie), en waarschijnlijk het liefste en meest zachte beest dat ik ooit heb gekend.

Het was een leuke zoo en elke trip naar de dierenarts voor inentingen, ontwormingstabletjes en controle, was geen sinecure maar een vreemd plezier-uitstapje.

Maar Afrika – of misschien het dichtbevolkte plaatsje waar ik woon dan – bleek hardvochtiger dan ik me kon inbeelden.

Eerst werd Timmy gekidnapt, gedognapt dus. Ik moet toegeven dat ik er mee was gaan wandelen en dat haar leren riempje brak. Ik zag er geen graten in, een hond vindt zelf zijn weg wel naar huis en normaal volgde hij netjes. Maar Timmy kwam niet met ons thuis en enkele uren later maakte ik me ontzettend zorgen. ‘s Avonds kwam er een jongen naar de poort: als ik mijn hond nog terug wilde, moest ik betalen, ransom zeg maar. Ik was meer dan bereid te betalen maar ik wou eerst de hond zien. De jongen is nooit meer teruggekomen, en Timmy ook niet. De buren, de bewakers van de compound, de huiseigenaar.. ik schakelde iedereen in maar het bleek een verloren zaak. Het maakte me erg boos, ik vond het een totaal gebrek aan respect: voor dieren en mensen! Stella werd er erg eenzaam door, de meisjes misten haar ontzettend. Celeste heeft zelfs een keertje een rugzak gepakt met lunch en drank, deed goede schoenen een stapte vastberaden naar de poort. Ze zei “ik ga Timmy zoeken..”
Misschien is hij verkocht aan andere blanken. Hopelijk is hij verkocht aan andere blanken.

Toen verdwenen de 2 katten. Nero had de buurvrouw al zwaar tegen de figuurlijke schenen geschopt omdat ze een kip de nek had overgebeten. Zijn mijn katten gevangen, gedood, weggejaagd, onder een auto terecht gekomen? Your guess is as good as mine. Ik hoop dat ze ergens anders nu een dagelijks bakje brokjes en melk krijgen. Ik houd die gedachte vast zolang ik kan.

Toen kwam er een email: of iemand een 3-jarige Herder wilde adopteren want de familie moest hem wegdoen en ze was heel lief? ‘Goh’, dacht deze naieve dierenliefhebber ‘dat zou voor iedereen een oplossing zijn: Stella een vriendje, de meisjes nog een hond, de familie die hem weg moet doen geholpen..’ Shiloh werd deel van onze familie.
Groot was mijn verbazing toen bleek dat Shiloh al 4 keer van eigenaar naar eigenaar was doorgespeeld. Die grote verbazing sloeg om in boosheid toen bleek dat Shiloh een vals aggressief tikje had ontwikkeld door haar verleden. Geslagen als puppy? Te veel mee gesold tussen verschillende eigenaars? Ze kreeg het voordeel van de twijfel van me en een poging tot heropvoeden begon..
Een futiele poging zo bleek. Ze viel een puppy aan en doodde hem. De vorige eigenaar vertelde me dat het niet de eerste keer was. En eergisteren viel ze Stella aan. Het was op leven en dood, dat was duidelijk. Aart was moedig genoeg om er tussen te komen. Er was veel kracht, enkele slagen en een dreigende stok voor nodig om een gewonde, bloedende Stella en een losgeslagen Shiloh uit elkaar te trekken.

Een slapeloze nacht, advies van een hondentrainer en veel tranen later, hebben we Shiloh laten inslapen.
En nu zit ik dus met het gevoel dat ik een verrader ben en ik kamp met nutteloze boosheid jegens haar eerste onbekende eigenaar die haar waarschijnlijk mishandeld heeft en erna weggegeven. Shiloh was zonder twijfel bij haar geboorte geen slecht dier. Niemand wordt vals geboren. Haat is niet aangeboren, dat wordt je aangeleerd.

Ooit las ik een artikel in de krant waarin verteld werd dat het belangrijk is dat mensen die hun huisdier mishandelen, best worden aangegeven bij de politie. Niet enkel voor het misdrijf zelf (al is dat erg genoeg) maar ook omdat de kans groot is dat deze mensen kampen met een algemeen probleem en vaak ook mensen mishandelen. Want je zou respect moeten hebben voor elk levend wezen, losstaand van de hierarchie die in de natuur heerst, het is natuurlijk. En zo is het maar net.

Sorry Shiloh.

Celeste verliefd op de 'Deense' puppies

Stella en Timmy

Nero en Socks

Stella nu - met haar gezin

Shiloh was zelfs niet lang genoeg bij ons om er een foto van te maken..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.