Samengesteld gezin

Ik ben gescheiden. Ik zeg het niet graag, het klinkt lelijk en ik ben er niet trots op. Mijn ouders waren ook gescheiden, dat maakt mij een gemiddeld statistiekje.

Dat peperde mijn ex-schoonmoeder er dan ook graag in:  ‘je wilt je kinderen toch niet aandoen wat jouw ouders jou hebben aangedaan?’ As ‘things to suffer from’ go (als je dan toch moet kiezen) dan vind ik opgroeien in een liefdeloos huwelijk nog net een tikje erger. Maar goed, wie ben ik?
(Ik ben de bitch die haar zoon verliet natuurlijk.. Wat kan een schoonmoeder bijdragen aan een slecht huwelijk en een lelijke scheiding zeg.. )

Maar goed, soms leid je je leven en soms leidt je leven jou. Zo kwam het dat mijn licht aan het einde van de tunnel een nieuwe liefde was. En dan nog de buurman in Tanzania, een Hollander. Ik weet het: de werkelijkheid is soms gekker dan wat je allemaal kan verzinnen.
Maar ondanks de moeilijke, soms extreem bizarre omstandigheden ben ik dus heel gelukkig met mijn tweede kans met Aart, voor mijn meisjes en mezelf, met of zonder bagage.  Je mag me voor een keertje melig noemen: we zijn gelukkig 🙂

Ik heb in mijn ervaring als leerkracht zowel heel wat expat-kinderen als samengestelde gezinnen leren kennen en soms vroeg ik me wel eens af hoe ze het doen. En nu vliegen mijn piepkleine meisjes unaccompanied elk jaar drie maal naar drie verschillende continenten en ontvangen we thuis post met drie verschillende familienamen.

De situatie met de ‘stiefpapa’ is zo eentje waar je je niet op kan voorbereiden, je neemt het zoals het komt. Hij heeft hen in zijn hart gesloten en dat is heel geleidelijk gegaan, en het is hartverwarmend. Mijn meisjes hadden duidelijk behoefte aan een  man. Dat was wel duidelijk toen Axelle naar een wc-bril stond te staren en vroeg: “waarom is die omhoog?” Bij Celeste is de behoefte groter  maar anders: ze kruipt stilletjes op de zetel als Aart tv kijkt,nestelt zich gezellig naast/op hem en gaat hem bewonderend strelen.
Dat mijn dochters al jaren een innige band onderhouden met zijn ouders is al helemaal geweldig, maar ook nooit gepland. (Een leuke schoonmoeder, driewerf hoera.)

Je vraagt je als moeder toch af en toe wel eens af of je juist handelt. Het is niet alsof er een handboek bestaat voor mijn situatie. Dus ik doe mijn uiterste best de meisjes deze uitzonderlijke situatie als iets positiefs te doen ervaren. En dat geloof ik ook zelf: als iedereen het positief zou zien, betekent deze situatie een rijkdom van ervaringen voor hen. Ik geef hen dus bijvoorbeeld een atlas waar we samen in kijken, ze hebben drie klokken in hun kamer, en ik probeer geen verkeerd woord over papa te zeggen. (Dat is dan toch een ding dat mijn ouders me hebben geleerd: stoken is afschuwelijk.)

Dus mama is nu ook juf Spaans. De meisjes kregen eerst Franse les van me maar door hun talloze reizen naar Mexico, kwamen ze vaak in aanraking met Spaans en de vraag kwam van hen zelf. Ik ben in feite een leerkracht secundair onderwijs maar ik werd zelf zo enthousiast als een klein kind toen ik het materiaal van tegenwoordig zag: kleurplaten met basiswoorden, leuke leesboekjes, interactieve websites..
Dus we gingen aan de slag, Spaans blijkt ook makkelijker voor hen dan Frans. Vorige week leerden we basiswoordjes uit hun naaste omgeving: ‘el papa, la mama, el nino, la nina (waar staat de tilde op een qwerty?), el perro, el gato’. Dus ik maakte heel makkelijke zinntjes en zij moesten antwoorden: ‘si’ en de zin herhalen als het correct was, ‘no’ en de zin verbeteren als ik iets fouts zei. Dus ik zeg “Stella is mijn kat”, maar dan natuurlijk in het Spaans – en ik moet er misschien ook even bij zeggen dat Stella een deense dog is. Dus Axelle zegt helemaal correct “no, Stella is mi perro”. Ikke trots (perro-perra is voor een andere keer). Ik vervolg: “Aart is een meisje”, wat ook in het Spaans op hevig gegiechel en een luid “no!!” werd onthaald dus weer een pluim van de juf. Het was Celeste haar beurt dus ik wachtte vol ongeduld op haar antwoord: “Aart es mi papa!”
Een kind zegt toch gewoon wat het voelt?

6 thoughts on “Samengesteld gezin

  1. julie

    you’re so right!

    could you perhaps -now that you’ve found your own- help me looking for a Mr. Right? ;-)) haha

    xx

    Reply
    1. vleermeisje Post author

      Haha Julie.. het liep bij ons ook niet van een leien dakje hoor, waar we nu staan is een klein wonder zeg maar
      En een tip: check de moeder even voor je hem een tandenborstel laat meebrengen 🙂

      Reply
  2. Stijn

    Hey,
    Ik heb je blog ontdekt via die van Jan, en je staat ondertussen tussen m’n favorieten.
    Echt vlot geschreven!

    Groeten
    Stijn

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.