Elke dag is speciaal :-)

Ik ben in mijn leven al 14 keer verhuisd – ik schrik er zelf van.. En dan verwaarloos ik zelfs enkele korte verblijven. Na 18 jaar in het ouderlijk huis, heb ik de stabiliteit enigszins verwaarloosd en ben gaan trekken.. Het is een goede les in het verliezen van elke vorm van materialisme, verhuizen is immers een goed moment om veel weg te gooien, om maar te zwijgen van alles wat beschadigd raakt van de dingen die je wel wil houden.

Toen we dan uiteindelijk in Tanzania gingen wonen,  nu alweer 8.5 jaar geleden, moest ik eerst in Belgie sorteren wat er mee mocht/kon. Dan moest ik het vier maanden missen omdat een container op een boot nu eenmaal lang onderweg is en daarna nog door een zee van paperassen moet. Bij het openmaken van de dozen, word je overvallen door een overweldigend Kerstgevoel: elke domme lepel is een cadeautje. Je verbaast jezelf dat je zoveel hebt ingepakt, je verbaast jezelf nog meer dat je de helft van wat je bezat vergeten bent.
Je leert ook ineens wat hitte doet met je spullen: het foam rond de televisie was gesmolten rond de vorm van de televisie, de kaarsen hadden de  vorm van de verpakking aangenomen.

Het leven in Afrika bleek  soms hard, voor jezelf maar ook voor je spullen. De kwaliteit van het water is zo dat je machine je kleren niet altijd even goed wast, het (af)waspoeder is van inferieure kwaliteit, de zon bleekt alles, de ratten of motten zitten in de kast, het personeel breekt/steelt wel eens wat, de tropische warmte eist zijn tol… Maar al bij al is de les die je leert, positief. Voorheen bewaarde ik wel eens een mooie jurk of de goede wijnglazen voor een speciale gelegenheid.. Maar bij de ontdekking van een gat in diezelfde jurk of het feit dat het zilveren bestek is gestolen door de verhuisfirma, kan je natuurlijk alleen jezelf kwalijk nemen dat het nooit de kast is uit geweest.
Dus tegenwoordig is elke dag een speciale gelegenheid: vooral als de zon stralend opkomt zoals vandaag, en zoals zoveel dagen.

Afgelopen weekend was het zoals bijna altijd weer een hete dag. De meisjes wilden gaan zwemmen maar ik wilde voor een keertje thuisblijven. En toen herinnerde ik me het opblaasbadje dat ik uit Belgie had meegebracht. Iets weerhield me: wat als de hond het stukmaakt? En toen bracht goede vriend Jan me weer bij de les: “als het zwembadje in de doos blijft zitten, heb je er natuurlijk ook niets aan..” En gelijk had ie: dus elektrisch pompje aan, tuinslang erin… Het werd een heerlijke zaterdag. En dat vond de tuinman/askari ook: hij was al even blij met het badje als de meisjes zelf . En Stella, die stond erbij en keek ernaar, gelukkig met alle blije commotie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.