the box

Afrika is een continent van extremen. De zon schijnt zo hard dat ik altijd factor 60 in mijn tas heb voor de kindjes, de afstanden zijn zo groot dat ons weekendje kust resulteerde in zes uur rijden (en zes uur terug), de laatste tijd valt de regen weer met bakken uit de hemel.. Dat laatste betekent ook: de honden ruiken naar natte hond, de straten zijn een puinhoop van plassen en modder. En in dit alles ben ik ook extreem: extreem koppig. Want ik weiger mijn hakken in te ruilen voor rubberen botten. Kniehoge Tommy Hilgifer-laarzen oke, maar me enkel kleden op convenience? Nee dank je. De meisjes worden trouwens ook voorzien van kniehoge leren laarzen. Recent kreeg ik een brief van de school: of ik de meisjes alsjeblief gewone bruine schoenen kon kopen voor bij hun uniform. Say what??

Ik vind het leven al zo grijs, mensen scheppen precies een genoegen in middelmatige dingen. Komaan jongens, tut je op voordat je naar een feestje moet, teken een bloemetje op een brief naar de belastingsdienst, koop een knalroze Ipod, pak dat tweede stukje chocolade ook maar (al is het dan alleen op zondag), zeg aan een volslagen onbekende dat ze er goed uitziet, drink vanavond limonade uit de kristallen champagneglazen..
Toegegeven, ik krijg de vlekken ook niet meer uit mijn witte linnen broek. En ja, er heeft al eens iemand me tegengehouden op straat om me met de glimlach te vragen “so, how are high heels working for you in Africa?”. En ja, Aart noemt de meisjeskamer ‘een ontplofte roze Barbie’.

Oke oke, ik klink haast als een zelfhulpboek of een ‘doe-eens-iets-geks’-workshop.. Maar ik moet toegeven dat ik er de laatste tijd vaker bij stilsta, en na die brief van de school al helemaal.

Celeste kijkt bijvoorbeeld wel eens onorthodox naar de tv: liggend op de grond, zittend op de salontafel, op haar hoofd hangend van de leuning in de zetel. De neiging is soms groot om te zeggen “Celeste doe eens normaal” maar wat is tenslotte normaal? Dus tegenwoordig geef ik haar een kus op het voorhoofd en zeg ik “wat ben jij heerlijk vrij, doe zo verder meisje” en tegelijkertijd geef ik mezelf een virtueel schouderklopje omdat mijn dochter toch maar lekker zo is: she thinks outside the box. En Celeste haar juf mag dan wel de mening toegedaan zijn dat die box eerder Pandora’s box is met alle streken die er soms uitkomen maar ik vind het heerlijk. Ze zit op het paard voordat het zadel erop ligt, ze schildert de mensen in haar tekening groen want dat is een mooie kleur. En ouder zus Axelle is dan wel meer gebrand op regels en streeft er vaker naar om de dingen te doen zoals het hoort maar een grijze muis zou ik haar niet noemen: “ik hoef geen snoepje want ik heb geen zin om nu dank je te zeggen”.

Ik hoop dat ze dat beiden niet snel – eigenlijk liefst nooit – verliezen. En laat ze dan, als ze later al zelf kinderen hebben, op straat aangesproken worden door een vreemde om te vragen waarom ze iets bepaalds doen. Good for them. Ondertussen heb ik wel netjes die bruine (lees: saaie) schoenen gekocht voor bij het uniform, ze passen uitstekend bij de bruine lama die op hun veelkleurige boekentas uit Peru hangt 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.