dikdik

Op kantoor werkt sinds kort ook een Duitse dame, genaamd Susan. Ik noem haar plagerig Helga want ze bezit die typische “ik-speel-het-wel-even-klaar-zonder-geklaag”-mentaliteit die zoveel van mijn Duitse kennissen kenmerkt. Maar Susan heeft een groot hart, te groot voor haar eigen goed denk ik wel eens.

Ze is het soort persoon dat bikkelhard aan de telefoon onderhandelt en de fundi (vakman) vertelt dat ze bij elke dag vertraging na de beloofde leveringsdatum een deel van de prijs aftrekt maar dan anderzijds een straatkind opraapt dat stoned van de lijm op straat ligt en hem een fles water gaat kopen – op algemeen uitlachen van de lokale bevolking die niet begrijpen dat je geld investeert in een lost cause.

Een paar dagen geleden vertelde ze ‘s morgens dat ze de dag voordien een baby dikdik op straat had gevonden, verweesd en alleen. Natuurlijk smolt haar grote hart meteen en ze heeft het meegenomen. Ze heeft nog even gezocht naar de mama maar omdat het een relatief drukke weg is en het beestje allesbehalve schuw – dus wanhopig – was, gaf ze die zoektocht op. Ze kocht meteen een babyflesje en gecondenseerde melk om het te voeden, belde de dierenarts en had zich helemaal voorgenomen het diertje te redden.

Mijn bijdrage was deels hartelijk (“oh wat lief, dat moeten de meisjes zien”) en deels wat ik realistisch noem maar wat vast een beetje hardvochtig was (“je moet dat aangeven, dat is een wild dier en daar staan boetes op, we bellen de game sanctuary wel voor raad en laten het ophalen”). Dus zo gezegd, zo gedaan: eerst gingen we het bezoeken. De meisjes smolten al even snel als Susan en er werd gevoed, geknuffeld en ge-oooooohd en ge-aaaaaahd.
We belden ook de game sanctuary en regelden een pick up voor de volgende dag.

De volgende dag bleek dikdik dood. Susan vond het al erg genoeg dat ze er afscheid van moest nemen, maar nu was ze helemaal ontdaan: het kleine harde koude lichaampje lag op de harde vloer. Ze was er het hart van in.. Mijn vriendin van de sanctuary had gezegd dat de kleine dikdiks het zelden overleven maar zo’n woorden brengen uiteraard weinig troost. Ik had wel een foto van Susan met de kleine bambi en die heb ik voor haar uitgeprint.

Soms denk ik dat Afrika hardvochtig is, dat ik hier harder word. Er wordt hier duidelijk veel minder empathie gevoeld voor de onvermijdelijke negatieve kanten van het leven. Tegenover dieren al helemaal. Soms lijkt het zelfs alsof Tanzanianen stiekem genieten van elkaar’s miserie, dat plaatst die van henzelf misschien in een ander licht?

Maar het moet gezegd: ze hebben ook een harder leven. Ik heb nog nooit zoveel onnodige sterfgevallen gezien als in het omringende dorp. En dan gaat heel het dorp wel mee jammeren, zelfs om 4u ‘s morgens werden we eens vergast op een schreeuw- en huil-sessie van alle vrouwen van het dorp omdat de man die al dagen op sterven lag, nu zijn laatste adem had uitgeblazen.

Maar om nu aan de meisjes eerlijk te gaan vertellen dat dikdik dood is. Nee, daar ben ik ook een te zacht eitje voor..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s