Kilimanjaro International Airport (KIA)

Het toeristisch seizoen is begonnen en dat voel je in Arusha. KLM vliegt dagelijks van Amsterdam naar Kilimanjaro en ik weet niet hoe ze dat doen maar dat vliegtuig zit elke dag afgeladen vol, ik noem het the migration to see the migration.

Aangezien het vliegtuigticket en de safari die de meesten hier ondernemen, geen goedkope uitgaven zijn, zie je vooral oudere en rijke mensen hier aankomen – enkele jonge gezinnen en wat sportieve Kilimanjaro-beklimmers negerend met deze algemene conclusie. Daarnaast heb je ook een hele groep vrijwilligers die al dan niet hun gap year hier komen doorbrengen om dan met rasta’s, kanga-rokken en flip flops weer naar huis te gaan in de dwaze veronderstelling dat ze een hoop Afrikaanse vrienden voor het leven hebben gevonden maar dat is voer voor een andere blog.

Die oudere mensen doen me vaak glimlachen, ik stel me helemaal voor hoe ze met hun kleinkinderen naar de AS Adventure gegaan zijn om aldaar de allerhipste afritsbroek en goretex schoenen te kopen die ze vervolgens twee weken zullen dragen in de jeep (waar ze in het nationaal park niet uit mogen stappen, tenzij in de lodge). Ze stappen met deze uitdossing al uit het vliegtuig, inclusief Eastpak rugzak. Ik ben ervan overtuigd dat die matching outfit van omoe en opoe na deze vakantie de kast niet meer uitkomt (in tegenstelling tot de 3465 foto’s die iedereen eindeloos moet bekijken) maar het is een teken van enthousiasme en ik vind het … schattig.

Erger zijn de rijke ouwe stinkers die al dan niet komen jagen en die door hun onwetendheid de economie een beetje komen ontregelen met hun buitenproportionele fooien voor de chauffeurs. Soms hebben die ego-trippers hun vrouw bij, die bij Chanel nog even snel een tijgerprint-sjaaltje is gaan halen. Ja hoor, ze is een heuse Karen Blixen. Soms hebben de jagers hun vrouw helemaal niet bij, de Russen staan erom gekend een hoertje mee te sleuren in de tent als attribuut bij de sundowners in het mobiele kamp. Maar goed, nog verdere blog inspiratie dus.

De chauffeurs die vaak al op KIA staan te wachten, zijn trouwens een ras apart. Ze voelen zich de uitverkorenen, ze staan op een wat hoger trapje dan de dragers, obers, kamermeisjes.. Vaak rijden ze de klanten na hun reis ook naar een souvenirwinkel waar ze commissie krijgen. Een praktijk die ik afkeur maar die de winkels – vaak tegen hun zin – in stand houden.
Een goede chauffeur/gids vinden is als safari bedrijf erg moeilijk, maar als je eentje hebt, zorgt hij voor een onvergetlijke reis voor je klanten.

‘s Ochtends had ik Susan – mijn lieve collega op kantoor  – nog horen roepen:  “those stupid drivers, always late! Traffic jam, traffic jam, they always say they are in a traffic jam!” En hoewel Arusha inderdaad nogal verzadigd is qua wegen-auto’s-ratio is het een flauw excuus. Als je elke dag opnieuw met de dezelfde files geconfronteerd wordt, dan vertrek je dus wat vroeger. Of dat zou je denken.

‘s Avonds stond ik zelf klanten op te wachten op het vliegveld en uit de eerdere vlucht kwam een koppel dat helemaal klaar was voor hun safari, ze bekenen even alle chauffeurs met naambordje maar ze stonden er wat verloren bij toen ze op geen enkele van die bordjes hun eigen achternaam konden vinden. Dus wat doe je dan? Je staat daar: een onbekend land, een onbekende taal, een onbekende luchthaven en de beloofde chauffeur met voertuig staat er niet. Vaak worden deze mensen niet op de hoogte gebracht van het hotel waar ze diezelfde nacht zullen verblijven dus ze bleven maar een beetje staan, trolley vol koffers bij zich.

De andere chauffeurs hebben onderling wel een soort “hand-boven-het-hoofd”-politiek: iemand zal hen wel aanspreken en zich over hen ontfermen, hen geruststellen en het verantwoordelijke safari-bedrijf met de verlate chauffeur bellen. Uiteraard liegen ze ook voor elkaar. Ik begrijp dat er al eens iemand te laat kan komen maar ik ben zelf altijd een uur te vroeg en ik zie het rondom me gebeuren: de jongens drinken samen een biertje wat verderop en interesseren zich steeds minder in weer nieuwe klanten. Mijn afkeuring gaat van het bier over naar de desinteresse.
Het gebeurt dan ook meer dan eens dat tussen heel die horde zwarte mannen met bordjes, de verloren klanten net mij als enige blanke vrouw aanspreken en vragen wat ze moeten doen. Meestal komt de chauffeur inderdaad gewoon wat later opdagen en zegt dan “sorry, traffic jam..”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.