mijn Afrikaanse week

Zaterdagochtend: zowel stroom als internet. Ik beschouw mezelf als een gigantische geluksvogel en ik heb zowel de wasmachine (damn, voltage te laag, die doet het niet), waterboiler (woehoe, warm douchen straks), de radio (Q is good for you) EN de tv aangezet (satelliet net gerepareerd). En zowat alles wat op batterijen werkt, ligt op te laden.

En ik moet dringend bloggen. Mijn ei, mijn ei, ik raakte mijn ei niet kwijt zonder stroom!

Alhoewel.. Met dat ei valt het eigenlijk nog wel goed mee hoor. De meisjes zijn weg (mijn arm bloedend hart) dus ik doe zoveel mogelijk overuren. Het toeristisch seizoen is volop bezig dus die overuren zijn ook nodig (dagen van 16 uur werken, anyone?) en thuis zit ik anders toch zonder stroom. Koken met gas en het opeten met een kaarsje is de eerste keer nog gezellig maar de koude douches helpen mijn vermoeide humeur ook niet echt. Nu blijkt zelfs dat de ‘12uur stroom per etmaal’-rantsoenering is gedaald naar 2uur. Dinsdag en woensdag samen had ik zelfs maar 12 minuten stroom. Net genoeg om een wasmachine aan te zetten en later de deur weer proberen open te wrikken met een trommel vol water.. Maar goed.

Er is echter ook goed nieuws. De internet-gasten zijn eindelijk teruggekomen en ik ben online (als er stroom is). Een mens wordt blij met weinig. Degene die het had geïnstalleerd had, was wel tegen de satelliet gebotst dus ik was mijn dierbaar BVN kwijt maar ook dat is vandaag verholpen. Want dat is ook Afrika: de vakman (and I use that term loosely) die je muur komt verven, verpest ook je ramen; de vent die je ramen komt zetten, beschadigt je muur.

Dus zodra ik merkte dat ik stroom had vandaag, meteen de satelliet-fundi gebeld en die kwam het wel even oplossen. Normaal heeft ie dan zijn hulpje bij die op het dak aan de schotel moet gaan draaien totdat de fundi op het scherm ziet dat de kanaalsterkte stijgt en dan gaan ze wat tegen elkaar staan roepen in het kiswahili “60! sistini,  40! airobani”. Dit keer had ie zijn hulpje niet bij.. Ik vroeg me al af hoe ie dat ging doen tot ie me belde vanaf het dak: “wat staat er op het scherm onder sterkte?” Ik moest lachen, des te meer omdat een Afrikaan vaak geen krediet op zijn telefoon heeft 🙂

Sinds kort is er ook een nieuwe housegirl/nanny bij me aan het werk. Vooreerst is mijn zesde zintuig al rustig, dat is altijd het eerste teken: wat zegt je instinct. Ze heeft blije ogen en een eerlijke glimlach. Check.
Bovendien werd ze naar me verwezen door mensen die haar vier jaar in dienst hebben gehad. Nummer twee op de lijst: heeft ze referenties? Check.
Mijn jonge en eerste ervaringen met haar zijn erg positief. In het begin zijn ze natuurlijk allemaal enthousiast maar deze vroeg de meisjes ook vriendelijk hun huiswerk te maken en hun uniform te wisselen voor speelkleren. Dat kan je iemand niet leren: dat is gewoon initiatief. Check.
Gisteren liet ik haar dan in mijn heiligdom: ik liet haar koken voor ons. Ze mocht zelf beslissen wat ze maakte. Tot mijn blijdschap was het niet alleen lekker maar lag er ook een briefje op tafel: “laat me weten wat je ervan vond want ik kook het liefst zoals je het graag hebt”. Mega-check.

Deze week heb ik ook de kleine Spaniel laten castreren want ik verwacht dat de Deense Dog binnenkort loops wordt en ik wil haar niet laten knippen en ik wil ook geen kleine misbaksels in de wereld brengen. Mijn dierenarts is een Belgische – jaja, een Limburgse om precies te zijn – en buiten een leuk mens is dat ook een goede dierenarts.
Het was aandoenlijk: ik kwam thuis met Shaggy – die was nog geheel buiten Westen en had blauwe balletjes – en Stella vertrouwde het zaakje helemaal niet. Ze probeerde haar kleine speelmaat wakker te schudden en ging verontrust naar me blaffen. Als ze samen spelen, is Stella soms zo naief wild en lomp dat de kleine wel eens jankend een meter ver beland maar aan deze lappenpop vond ze ook maar niks.

Ik herinnerde me dat ik twee jaar geleden de kater liet knippen. Axelle begreep toen ook niet helemaal wat er allemaal aan de hand was met Charlie en ik probeerde het uit te leggen “de dokter heeft Charlie haar balletjes eraf geknipt”. Axelle dacht er lang en diep over na en de volgende dag bij het ontwaken, vroeg ze: “maar mama, hoeveel bolletjes zitten er in een poes?”

Mijn gedachten dwalen tegenwoordig wel vaker af naar de meisjes, meestal gepaard gaande met een hoge ‘oooooh’-factor. Maar Celeste heeft me doen beloven dat ik de honden ga aaien en knuffelen, elke keer ik aan mijn meisjes denk. Mijn kleinste denkt in win-win-situaties.
Maar ik heb een email-adres aangemaakt voor hen en ik schrijf hen nu ellelange emails. Stephan heeft me immers verboden meer dan wekelijks te bellen. Als de weekdag dan spontaan vrijdag wordt en ik bel de week erop op een woensdag, dan zegt ie “bel vrijdag” en hij gooit de telefoon neer. En zijn ouders hebben bevel gekregen hetzelfde te doen. Zonde.

Maar de zon schijnt. En dat doet ze hier in Afrika meestal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.