mijn kleine grote meisjes

Toen ik klein was, wou ik zo snel mogelijk groot worden zodat ik alles mocht doen wat mijn mama en papa ook deden. Toen mijn mama stierf, wou ik niets liever dan nog een keer haar kleinste meisje zijn.

 

Mijn twee meisjes groeien soms zo snel op dat ik mezelf er soms aan moet herinneren hen geregeld nog eens op schoot te nemen en hen als een baby te wiegen en te knuffelen. Ze zijn gelukkig nog op de leeftijd dat dat als positieve aandacht dankbaar wordt onthaald. Vooral de kleinste, die kan soms zelfs hangerig komen doen als ze moe is.

 

Begrijp me niet verkeerd, meestal ben ik apetrots als ze weer een stap vooruit gaan en iets bijleren. Ik las in Juni hun rapporten en moest soms slikken terwijl ik besefte hoe snel het gaat. De laatste dag van het schooljaar krijg je dan al hun schoolwerk mee dat voor een groot deel bestaat uit knutselwerkjes maar toch ook uit schriften waar al « the major rivers in the world » in behandeld worden. *slik*

Vaak is hun vooruitgang natuurlijk een opluchting : een kind dat zelf naar de wc gaat, zichzelf aankleedt, zelf haar veters bindt.. enerzijds is dat toch precies waarvoor je het jaren voor hen hebt gedaan : om er ook weer mee te mogen stoppen.

 

Het leidt ook vaak tot hilarische toestanden. Celeste vindt bijvoorbeeld dat ze klaar is om alleen te gaan wonen. Ze zal dan wel mijn auto meenemen, dan koop ik wel een nieuwe. Tenslotte is het een automatische schakelbak en ze weet dat D’drive’ betekent. Als we dan ‘s avonds ergens heen gaan, zegt ze in alle ernst : « Aart, gaan we met jouw auto of de mijne ? ».

Als ik dan zeg dat ze niet zo snel van stapel moet lopen omdat ze haar veters nog niet kan binden zegt ze : « ik neem alleen die schoenen met velcro mee » .

 

Axelle die wil nog niet meteen de deur uit maar die denkt duidelijk hard na over hoe ze de wereld zal aanpakken. « Mama, ik wou dat ik alles wist », waarop ik zei « dat is het moment dat je kan doodgaan want dan is er helemaal niks meer aan, niks meer te ontdekken ». Dat vond ze een afdoend antwoord, dat leek haar wel wijze raad van mama. (Phew) Maar enkele dagen later zei ze « ik wou dat ik alle talen sprak », waarop ik slecht kon zeggen « ik ook ».

 

Nu zijn mijn twee kleine dropjes weer alleen naar België gevlogen om daarna door te reizen naar Mexico. Maar elke keer ze met hun trolley aan de hand en hun paspoort in een zakje rond hun nek door de immigratie lopen zonder mij, en zich voor de gate en veiligheidscontrole nog eens omdraaien om te wuiven naar hun mama die zich met tranen in de ogen toch nog probeert stoer te houden, denk ik « God, wat worden ze snel groot maar wat zijn ze ook nog zo klein ».

 

2 thoughts on “mijn kleine grote meisjes

  1. julie

    aargh help! gaan die koters van jou het vliegtuig op zonder jou? respect!! (voor hen maar evenzeer voor jou!! ) heb nog veel te leren dus….

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.