Libelle-muts

Aart’s moeder geeft me wel eens tijdschriften, meestal zijn dat dan Libelle en Margriet. Ze koopt die dingen niet, ze krijgt ze zelf van een buurvrouw en geeft ze dan ook maar weer verder. Ik ben niet echt een grote fan maar goed – beggers can’t be chosers – dus ik neem ze dankbaar aan en geef ze op mijn beurt ook weer door.

Doorgaans spendeer ik maar tien minuten aan zo’n blad. Of wel ben ik na tien minuten al klaar met lezen omdat er niet teveel instaat dat me boeit of wel geef ik het na tien minuten op omdat het gehalte huisvrouwerigheid me stoort. Misschien zijn ze ook gewoon te Hollands want bij Flair heb ik dat gevoel niet. Vooral de lezersbrieven (pagina 1 for God’s sake) kunnen me wel eens vroegtijdig doen kappen.. Wat een gezeur, wat een gedoe, wat een « much ado about nothing » ..  Ik weet ook wel dat vrouwen wel eens meer praten en vaker gaan nadenken over hun gevoelens maar het feit dat ze in de pen kruipen om wildvreemden te gaan vertellen over een blunder of over hoe erg ze de kanker van hun man vinden, dat snap ik dus niet. Dat je die verhalen aan een vriendin over de koffie vertelt, oké, maar een lezersbrief ?!?

But that’s just me.. Ik blog, ik weet zelf niet waar de grens ligt maar ik vertel mezelf dat er een grens is..

Maar goed, dit keer moest ik lachen. Met een herkenbaar verhaal.

Een vrouw vertelde over haar ervaring met liefde op het eerste gezicht. Ik heb nooit geloofd in liefde op het eerste gezicht. Ik dacht altijd : je moet een kat een kat noemen, dit is aantrekking, geen liefde.

Tot ik Aart ontmoette..

Ik herinner me de avond. Zes jaar geleden nodigde de buren – Erik en Heleen – Stephan en mij uit voor het avondeten. Nog andere vrienden zouden er ook zijn en de reden voor de uitnodiging was de tijdelijke aanwezigheid van haar twee zoons. Nils en Aart studeerden destijds allebei in Nederland maar ze waren nu op vakantie in Tanzania, waar ze deels waren opgegroeid.

Heleen straalde : ze had haar jongens bij zich en haar vrienden om zich heen. Het was een erg gezellige avond : het eten was lekker (altijd bij Heleen), de sfeer was goed. Aart zat aan het hoofdeinde en hij verdween geregeld naar buiten om naar het vlees op de barbecue te kijken. Linda was non-stop grapjes aan het maken met Nils en Erik en ik was haar heel dankbaar voor de afleiding want ik zat met de grootste krop in mijn keel ooit.. door Aart, ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.

Ik herinner me dat ik er opgelaten en bang tegelijk van werd.

Twee dagen later maakte ik een praatje op de weg met Heleen en ze zei me dat de jongens weer weg waren. Het is heel gek maar het eerste wat door mijn hoofd schoot, was « oef, gelukkig is hij weg want als die gast hier was gebleven, zat ik echt in de problemen.. » Getrouwd zijnde en zo.

Ik voel me nu een Libelle-muts terwijl ik het vertel. Alsof ik niet voldoende karakter heb om de buurman na één enkele ontmoeting uit mijn hoofd te zetten, wat een aanstellerij.

But the rest is history : de buurman studeerde een tijd later af en kwam voor zijn vader werken. En zodoende werden wij de Ross en Rachel van Arusha : bij elkaar, uit elkaar, weer bij elkaar, lange afstand, een jaar uit elkaar, een scheiding, andere relaties, weer bij elkaar..  Genoeg drama voor een heel mensenleven. En nu kabbelt alles zo lekker verder dat ik geen enkele reden heb voor lezersbrieven.. alleen nog voor een blog.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.