bijna is niets

Af en toe neem ik wel eens een koffie- of lunchpauze in het Mount Meru Hotel. Dat gloednieuwe hotel heeft een merkwaardige aantrekking op me omdat ik in een wereld van zandwegen, niet geplaveide stoepen en scheve gebouwen af en toe eens die injectie van schoonheid en netheid nodig heb die me eraan doet denken dat sommige mensen wel loodrecht bouwen. Het is niet beter, het is de afwisseling die me mentaal gezond houdt.

Gisteren zaten Susan en ik dus in dat Mount Meru Hotel, elk te genieten van een café latte. Aangezien we op kantoor noch stroom van het net, noch generator, noch batterijen, noch internet – en god help: noch koffie – hadden, deden we wat nodige werkjes in de stad en beloonden onszelf.

Toen we erna op de parking kwamen, bleken er enkele stretch land cruisers gearriveerd te zijn, voor een doorsnee parking is dat een hele beproeving. Ik was omsingeld maar gelukkig heb ik een klein makkelijk autootje en ik kon me er met behulp van mijn spiegels netjes uit manoeuvreren.. Tot het kleine groepje van vijf driver-guides begon te roepen: “ooooh, be careful.. stooop!” Ik kreeg bijna een hartaanval, sprong uit mijn auto en was al bang voor de eventuele schade die ik gek genoeg helemaal niet gevoeld had. Ik zag niks, er was ook niks, ik stond netjes tussen 2 jeeps met 5 cm aan elke kant. Ik keek heel verbaasd naar de mannen en vroeg “wat is er?” (nee, niet in het Nederlands) waarop eentje in zijn beste Engels zei “you ALMOST hit the car“.

Kijk, ik moet dit waarschijnlijk even plaatsen voordat je begrijpt waarom ik daarvan al ga eyerolen. Afrikanen hebben weinig scholing en een rijbewijs is hier eerder uitzondering dan regel. Een rijbewijs gebaseerd op echte scholing met een examen is al helemaal een utopie. Dus als je askari (wachter) je aanwijzingen geeft over hoe je best uit je eigen oprijlaan vertrekt, dan negeer je hem straal want hij heeft zijn hart waarschijnlijk wel op de juiste plaats maar zijn inschattingsvermogen is niet getraind, begrippen als remafstand en parallel parkeren zijn Chinees voor hem.

Maar deze mannen die me de les spelden, waren professionele chauffeurs, mannen die dagelijks met grotere voertuigen dan de mijne op wegen rijden die moeilijker begaanbaar zijn dan mijn straat. Van deze mannen verwachtte ik meer dan me een hartstilstand te bezorgen omdat ik BIJNA iets deed.
Toegegeven: het feit dat ik hier als klein blank vrouwtje amper serieus genomen word, frustreert me ongeveer dagelijks en was deels de reden van mijn eyeroll op dit moment.

Buiten de opluchting dat ik mijn geliefd RAV’je dus geen schade had berokkend, kon ik dus niets anders bedenken dan één van mijn dooddoeners: “almost is nothing..“.  Susan – iemand met wie ik me al wel eens vaker op dezelfde golflengte begaf – volgde mijn gedachtengang helemaal en riep “yes.. and I am almost pregnant“, waarmee ze ongetwijfeld bedoelde: je bent het of je bent het niet, bijna komt er niet aan te pas.
Op dat moment stonden wij twee vrouwen te lachen en stonden de vijf mannen ons aan te gapen, zich afvragend hoe we opeens bij zwangere vrouwen waren beland.

Het is één van de vele voorvallen waarop ik besef dat ik nooit 100% zal integreren. Maar begrijp me niet verkeerd, dat zeg ik niet met een zwaarmoedig hart:  in het land der blinden is éénoog koning – dus ik weet wel dat ik hier altijd tot één van de beste chauffeurs zal behoren. Het is maar net zoals ik al zei: het ene is niet beter dan het andere, de afwisseling houdt me mentaal gezond.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.