Lilith en de rare gewoontes

Lilith heeft een blog. Ik lees die blog. Ik ken Lilith niet maar ik lees hem toch, en graag dan nog wel. Lilith is een vriendin van een vriendin, zo ken ik haar blog. Maar Lilith heeft talent, ze kan over gelijk wat bloggen en het wordt altijd een leuk stukje. Nu blogde ze over haar rare gewoontes en het werd niet alleen een leuk stukje, het lokte ook zoveel reacties uit, ni normaal. Om maar te zwijgen over mijn algemene opluchting dat ik niet de enige onnozel Vlaming ben die elke avond “dag Frank” of “dag Sabine” zegt tegen het scherm – en ik zeg dat helemaal vanuit Afrika dus ik ben toch wel vrij zeker dat Frank en Sabine me echt niet horen..

Wat betreft rare gewoontes, ben ik bijna bang om die doos van Pandora in een blog open te trekken. En als ik moet gaan opnoemen wat me allemaal stoort (hoeken van het dekbed niet in de hoek van het laken, boeken niet op perfect hetzelfde lijntje..) dan classificeert iedereen me zonder twijfel als “voer voor psychologen”. Gelukkig is autisme een spectrum stoornis, ik ben ervan overtuigd dat elke mens een tintje in de regenboog vertegenwoordigt, zo niet dan ben je gewoon nog niet gediagnosticeerd. Daar zie, weer zo’n gewoonte van me: meerlettergrepige woorden bezigen – of zoals goede vriend Jan zegt “jij praat alsof je een Latijnse tekst aan het vertalen bent”. Wat een stoutmoedige uiting zijnen te wege.

Lilith moet volgens mij zelf zeer verbaasd zijn dat zoveel van haar zogenaamd rare gewoontes volledig bevestigd werden door zoveel mensen. Het verbaasde mij alleszins.. en het stelde me gerust..
Ongeduldig en dus de toaster te vroeg afdrukken? Check. Ik eet zelfs de toast dan nog soggy op.
Liever sms’en of e-mailen dan bellen? Yep, been there, done that. Ik zou nog het liefst oppakken en zeggen “the subscriber you have called can not come to the phone right now, please try again later“. Wat ik ook al gedaan heb trouwens.
Een huishoudtoestel of mijn auto een klopje geven en zeggen “goe gedaan Billie“, abah ja waarom ni? (De GPS vana nu Ludwine noemen, hou ik in gedachten)

Wat ik me al jaren afvraag.. Als ik in de douche sta en er belandt een beetje sop op de muur, ben ik dan de enige gek die haar handen in een kuipje vormt, water opvangt en als een gek dat beetje sop weg wil spoelen? Ik voel me debiel als ik het doe, deels omdat Aart dan ook altijd heel subtiel zegt dat ik me als een randmongool gedraag en me erg plastisch na gaat doen.

Ik heb er ook een hekel aan om in een openbare plaats zoals een restaurant met mijn rug naar de mensen te zitten. Geef me alsjeblief de stoel met de rug naar de muur of ik zal geen fijn gezelschap zijn voor de rest van de avond.

Als ik mijn bord leeg eet (en het niet leeg eten is geen optie nadat mijn opa een heel leven lang zei “gij hebt de oorlog niet meegemaakt he” waarop een kind dat die oorlog inderdaad niet heeft meegemaakt natuurlijk geen repliek heeft en helemaal geïntimideerd haar bord schoon líkt zeg maar), bereken ik altijd mijn laatste hap: er moet een precies gelijke hoeveelheid groenten, vlees en aardappel op mijn vork belanden om die perfecte laatste hap te vormen. Voor de nasmaak zeg maar. En voor mijn mentale vertering. Bij een pizza is dat dan een stukje van het midden (korst bah), bij een ‘dame blanche’ is dat dus ijs, chocoladesaus EN slagroom.. Het is een heilig begrip: mijn laatste hap. Zelfs de liefde van mijn leven die een stukje uit die hap zou nemen? Nee, het leidt vast tot slagen en verwondingen.. Maar mijn schoonzus eet haar pizza in spiraalvorm om het midden als laatste hap te hebben dus die is vast meer gestoord dan ik.

Eten is vast een bron voor rare gewoontes bij zowat iedereen denk ik dan.. Als ik MM’s eet, moet ik evenveel stuks afwisselend links en rechts hebben gegeten. Liefst ook een vast patroon van kleuren maar dat is niet altijd haalbaar.

Ik zei het al: Pandora’s box. Ik heb nooit ontkend en zal nooit ontkennen dat ik obessief-compulsief ben.

Al mijn koffiekoppen staan in de kast met het oor naar dezelfde kant. En toen er een bord brak in mijn reeks van 12 heb ik het even overwogen om de overige 11 dan ook maar weg te keilen, maar zelfs dat is in mijn wereld te ver gaan.

Oh ja. Ik zeg “excuseer” als ik nies, zelfs als er niemand in de kamer is buiten mij.

Ken je dat liedje nog van toen we klein waren van Kinderen voor kinderen: “ik loop met 1 been in de stoep en 1 been in de goot, en als ik dat niet doe, dan ben ik morgen dood”, kijk, dat vind ik dan weer onnozel.

http://www.talesfromthecrib.be/tftc/archives/2011/08/lilith-heeft-no.php#comments

1 thought on “Lilith en de rare gewoontes

  1. Jan Koko

    goeie vriend Jan is opgelucht dat er inderdaad nog mensen zijn die de douche niet kunnen verlaten zonder netjes alle zeeprestjes van de muur af te spoelen.
    Mét een “kuipje”, van beide handen gemaakt, dat spreekt…

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.