andere versnelling

Met een vriend die net van vakantie komt en vol inspiratie drie keer blogt in een week, met een andere vriendin die een blog revival aankondigt, met nog iemand anders die een project 365 gaat bloggen (ik vind mezelf al speciaal met foto’s) en met een nieuwe roman van John Irving.. ben ik dus meer aan het lezen dan aan het schrijven dezer dagen.

Bovendien zijn de meisjes net terug thuis – driewerf hoera – en dus is het weer elke dag race tegen de klok om ze op te halen van tennis, ballet, gitaarles.. te koken en hun huiswerk te bekijken.

Ik moet dus dringend een tandje bijzetten. Ik heb me helemaal klaar gemaakt om allerlei projecten aan te gaan: nieuwe Spaanse leerboeken voor kinderen gekocht en in kleur gekopieerd voor allebei, druk aan het onderhandelen met andere mama’s om te gaan carpoolen, een poging tot een roman/kortverhalen ligt op me te wachten, zondag wordt kookles-dag met de meisjes (Aart zou beter meedoen maar hij behoort tot de ‘can’t cook won’t cook’-groep), de maten voor een groot arts-and-crafts-project aan een fundi gegeven.. Aan plannen en goede voornemens ontbreekt het mij nooit, dat merk je.

Misschien zit teveel energie wel in de genen want Celeste besloot maandag van Tengeru naar Kwa Mrefu (“van half-oma naar huis”, zegt zij dan) te rennen. Of hoe jetlag zich kan vertalen in ADHD.

Het was op dag tien dat de jetlag eindelijk zijn tol eiste. Ik had het moeten weten, het is doorgaans dag tien waarop de grote crash komt, maar dit keer ging Aart ze ophalen van de poloclub en ik had er niet bij stil gestaan.. Maar ik zal het niet meer licht vergeten. En Aart ook niet.

Hij kwam nog maar aan op de club en hij trof Celeste al huilend aan. Vermoeidheid, een huilend kind is 9 keer op 10 aan hetzelfde te wijten. Dus Aart vraagt vol goede moed wat er is en ze jammert “ik wil maaaaamaaaa..” Dus hij “ik breng je naar mama maar stop met huilen..” wat uiteraard alleen maar onthaald werd met.. meer huilen. Goed, ik maak een lang verhaal kort en na een ontzettende scene tijdens het rijden, is Aart langs de kant van de weg gaan staan voor een kwartier tot ze zich excuseerde. Ik belde nog om te vragen of alles oke was omdat ze zo lang weg bleven, ik had aan Aart zijn kort antwoord moeten weten dat hij in een zware machtstrijd verwikkeld was met een zesjarige met de koppigheid waarmee ze alleen maar bewees dat ze mijn dochter is..

Toen hij uiteindelijk thuis kwam, lagen de meisjes allebei te slapen. Ik haalde Celeste er voorzichtig uit en die deed slaperig haar ogen open: “mama, ik mis jou”. Ik legde vervolgens Axelle op de zetel en die zei: “mama, we hebben wel een uur stil gestaan!”
Een wervelwind-mama, een zesjarige met een keikop, een zevenjarige met een serieuze zin voor overdrijven. Yep .. everything back to normal at my house..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.