wijvenblog

Exact een jaar geleden las ik een artikel in de Standaard over mommyblogs. Ik ben een trouwe lezer van de Standaard en mijn eerste indruk was “awel ja, dat is goed dat dat erin staat: het is inderdaad een teken van de tijd, bloggende jonge vrouwen/moeders, goed dat dat als nieuws wordt beschouwd”. Naieve ik. Want ik las het artikel en heel dat toontje, die air van “ochotekkes, ze hebben ook iets te zeggen..” viel me zwaar tegen en vond ik het woord journalistiek onwaardig.

Het zal de schrijver (schrijfster, notabene) wel absoluut haar laatste intentie geweest zijn om nog een “wijvenblog” in het leven te roepen maar mij gaf ze toch een duwtje in de rug..

Ik overwoog al langer te bloggen zenne. Maar goed, ik ben dan die twijfelaar die denkt “maar waarom denk ik dat ik überhaupt iets zinnigs te zeggen heb?” Ik had ook vriendinnen die bloggen en die doen dat goed dus dat werkt dan wel stimulerend maar zou ik daar niet beter gewoon niets aan toevoegen? Ik lees dat graag, dus was dat niet genoeg?
Bovendien zit ik hier in Afrika: ik doe de dingen die mijn vriendinnen doen: voltijds werken en kindjes opvoeden – maar dan in een setting die allesbehalve evident kan genoemd worden. Dus ge denkt meteen “dat vinden ze misschien net leuk om te lezen?.. Of nee, ze kunnen natuurlijk niet relateren, dat zegt hun niks..”

Maar een wijf zou een wijf niet zijn als ze niet door een ander wijf overtuigd wordt iets te doen.. Dus een dikke fuck it maakte zich van me meester en Vleermeisje spreidde haar vleugels..

Ik kende het hele concept ‘wijvenblog’ niet eens. Ik begon aan mijn eigen versie en voordat je het weet, krijg je comments, word je in feed readers gegooid en kom je op links en ga je zelf linken.. Blijkbaar is er daar een hele wereld aan het wijvenbloggen. En ik vind het helemaal geweldig.

Ik lees trouwens enkele mannenblogs ook echt heel graag, dat mag toch he 🙂

En dat er dan mensen zijn die echt niet anders dan zo’n artikels moeten schrijven met zo’n ondertoon.. Of dat er dan radio-presentatoren onnozele comments moeten maken als ze een award gaan uitdelen.. Of dat mijn eigen lief lacht dat we zoveel te zeggen hebben.. (onderliggende boodschap ‘over dingen die hij nooit de moeite zou vinden om luidop te zeggen, laat staan opschrijven’ maar geloof mij, de dingen die mijn lief niet luidop zou zeggen, beslaan meer pagina’s dan een encyclopedie, laat staan een blog)
Och, weet ge wat, dat raakt nu ne keer echt mijn koude kleren niet se. Ik ga er zelfs geen ‘man-vrouw’-opmerking over maken. Het past dan waarschijnlijk in mijn filosofische aard maar ik heb geen behoefte aan al die etiketjes, mannekes toch.

Maar ik heb wel al helemaal zin in wijvenweek, allee toe: mag ik, mag ik, pleaaaaaaaase…
(Ne wunch zal voor nen andere keer zijn, zegt)

___________________________________________________________________________________

Huisje boompje blogje

MOMMYBLOGS: het internet is aan de moeders

  • woensdag 09 februari 2011, 05u00
  • Auteur:Sarah Vankersschaever

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.