Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

Aangezien het thema van deze wijvenweek “maskers af” is, ga ik mezelf veroorloven om onverbloemd te bloggen. Misschien heb ik later wel spijt dat ik openhartigheden op een wereldwijd web gooi maar here goes..

Net zoals elke andere vrouw, ben ik mijn eigen strengste rechter en jury. Ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik er goed uitzie, al was het maar omdat ik dat ook echt nooit denk. Spijtig is dat, he.. Maar het goede nieuws is, dat met de leeftijd de zelfkennis ook stijgt, dus we kunnen er steeds minder dramatisch over gaan doen, zowel in positieve als in negatieve zin.

Ik groeide op met 3 broers, en mijn enige zus was een beetje ouder. Dus ik kreeg broeken als afdragertjes, mijn haar werd kort gehouden (‘lekker makkelijk’ zal mijn moeder gedacht hebben) en ik ontdekte pas heel laat hoe je eyeliner gebruikt. Bovendien ging ik – zoals zowat 90% van de Leuvens vrouwelijke jeugd – naar een nonnenschool dus ergens moet er toch ingeslopen zijn dat ijdelheid een zonde is.

Laten we zeggen dat ik pas heel laat doorkreeg dat je aandacht krijgt als je een beetje je best doet er goed uit te zien.. En in dezelfde adem leerde ik ook dat je je in de eerste plaats goed moet voelen. Een dooddoener, ik weet het, maar ik kreeg erg veel complimenten toen ik graatmager was en slechts goede vrienden beseften dat het was omdat ik ongelukkig was. De oppervlakkigheid van sommige mensen en van uiterlijkheden in onze cultuur, is soms toch een beetje schrijnend..

Maar goed, ik geniet net als elk ander van een mooi uitzicht meer als van een lelijk, dat spreekt. Ik kijk ook graag naar al die glossies, al die mooie mensen met lange benen en een perfect gave huid.. *staar, staar*
Maar er komt een moment dat je beseft dat in je eigen geval er geen talentscout je op straat gaat vastklampen omdat ie zo blij is dat ie je ontdekt heeft, er komt een moment dat je beseft dat je niet knap, wereldberoemd, stinkend rijk en alom geliefd bent/gaat worden. Er komt gelukkig ook een moment dat je dat oké vindt, meer nog: dat je daar stiekem zelfs een beetje blij om bent.

Benaderd, afgewezen en/of misbegrepen worden door de verkeerde of oppervlakkige redenen, speelde daarin mee. Zelf kinderen krijgen en je lichaam door de meest bizarre veranderingen zien gaan, was zeker een stap. Iemand anders een gemeend compliment maken zonder enige jaloezie te voelen en te zien hoe het iemand opfleurt, leerde me veel. En ouder worden en met je neus op de feiten in de spiegel gedrukt worden, tellen ook..

En wat zijn die feiten?

Ik heb flets haar. Altijd gehad, zal altijd zo blijven. “Piereverdriet” noemde mijn ex-schoonmoeder het lieftallig. Bovendien is het saai bruin. Maar dat fletse werd opgelost met een kort kapsel (ineens ook makkelijk in de tropen en na het sporten) en dat kleurtje, daar kan je vanalles mee doen. Ik heb ook een tijd in een salon/spa gewerkt, dus ik heb het experimenteren met mijn haar uit mijn systeem nu hoor.

Eén keer ging ik zo ver om het helemaal af te scheren. Dat was natuurlijk meer een statement dan een poging om esthetische verbeteringen aan te brengen. Maar goed, toch weer wat geleerd: de eerste keer een briesje op je kale kop voelen is een rare gewaarwording bijvoorbeeld. En het verbaasde me ontzettend hoeveel mensen ik daarmee shockeerde, echt, wat een reacties ik kreeg! Het is maar haar hoor mensen. Sommige mensen vreesden dan weer dat ik ziek was, Afrikanen op hun beurt dachten dat ik van luizen probeerde af te raken.

Kortom.. Het is één van de dingen waar je je nu eenmaal bij neerlegt: je haar is je haar. Mensen met krullen, willen steil haar en omgekeerd. Gouden tip voor mezelf: zoek een goeie kapper en koop goeie producten. Klaar.

Mijn ogen? Al even saai. Om te beginnen zijn ze bruin. En hoewel er mensen bestaan met bruine ogen die tegelijk diep, aantrekkelijk, mysterieus, kastanje, innemend, charmant etc kunnen genoemd worden, zijn die van mij gewoon bruin, saai bruin. Ach ja. Ik ben al blij dat ik het recessief gen voor blauwe ogen draag want mijn 2 dochters hebben prachtige blauwe ogen, dank je mama.

          

En ik zweer ondertussen bij mascara en eyeliner en oogschaduw. Ik ben geen fan van make-up, ik verdraag het ook niet zo goed (slechte huid, nog een hoofdstuk) maar mijn ogen krijgen wel eens aandacht. Om ze uit de anonimiteit te verheffen, zeg maar.

In België had ik nog nooit een manicure of pedicure laten doen. Hier doe ik het enkel omdat je in de tropen vaak op blote voeten of malapas (sandalen) rondloopt en voor je het weet heb je gebarsten vel, of erger: wormen, andere beestjes of schimmel. En zo’n fel kleurtje staat zo leuk op het strand.

Mensen zijn hier ook gewoon meer met hun lichaam bezig. Gezond eten en veel sporten, het mooie weer vraagt er ook om.

En dan mijn kaken.. Het meest definiërende en meest frustrerende gezichtskenmerk dat ik bezit. Mijn hoofd lijkt wel een doosje, zo vierkant. Ik stond als puber wel eens voor de spiegel met mijn handen als vleugeltjes over mijn kaaksbeenderen om te zien hoe ik eruit zou zien met een slank gezichtje à la Linda Evangelista. Moest er een chirurg me vertellen dat hij ze kon breken en netjes kon laten helen zodat ze wat minder breed waren, ik tekende er meteen voor. Alleen ben ik bang dat mijn kinderen me niet meer zouden herkennen..

Ik las wel eens dat het ligt aan een teveel aan testosteron. Een relatief teveel dan natuurlijk, ik ben wel nog een meisje, de oestrogeen-progesteron geïnduceerde mood swings bewijzen dat wel. Een ander zogenaamd bewijs is dat je ringvinger langer is dan je wijsvinger, dat is bij de meeste vrouwen niet zo. Mijn gynaecoloog beweerde dat mijn puberale acné, mijn bekkeninstabiliteit tijdens de zwangerschap, mijn figuur.. er allemaal mee te maken hadden. In het leven blijkt veel hormonaal te zijn, of laten we het daar maar gewoon op steken dan.

En over dat figuur. Mij laat het persoonlijk over het algemeen nogal koud, maar als ik dat zeg, krijg ik ook meteen de reacties (en bakken kritiek) van andere vrouwen over me heen: “ja, dat zal jij wel zeggen met dat figuur”. Op dat vlak heb ik geluk gehad ja, en ik heb het helemaal van mijn moeder dus het is duidelijk genetisch. Ik honger mezelf niet uit, ik sport mezelf niet dood, ik heb geen maagverkleining laten doen. Met alle respect voor al wie daar wel zijn redding in ziet.

Mijn dochters zijn hetzelfde, vooral Axelle. Ze staat onder de laagste curve van de tabellen die ik van Kind en Gezin krijg. Ze was ook prematuur geboren, net als ik. Ze draagt kleedjes die voor een kind van enkele jaren jonger bedoeld zijn, net als ik met mijn kindermaat.

Maar geloof me of niet: het is niet altijd zo geweest en het is niet altijd even leuk.

Voordat ik kinderen had en vooral toen ik op de universiteit op kot zat en leefde op nachtelijke maaltijden van döner kebab weggespoeld met bier, telde mijn broek ook enkele maten groter en loog ik zelfs daarover tegen mezelf terwijl ik mijn buik inhield en mijn kont in een maat te klein propte. Waarom doen vrouwen dat toch?…

En het lichaam van een 15-jarige jongen hebben is niet altijd even leuk. Borsten, mensen, ik wil er ook! Of toch een paar cupjes meer.. En net als elke vrouw klaag ik wel eens over de proporties: waarom kom ik altijd eerst bij op mijn heupen in plaats van wat hoger? Waarom gaat je vel hangen als je ouder wordt?

Toen ik 10 jaar geleden in Afrika kwam wonen, gaf me dat ook een heel ander perspectief inzake uiterlijk, dat kan je je wel voorstellen.

In Afrika is dik zijn een teken van welstand. Vrouwen hun aantrekking gaat recht evenredig omhoog met de omtrek van hun kont, echt bijzettafeltjes zie je hier dagelijks voorbij waggelen. Het is een teken van vruchtbaarheid. Afrikaanse mannen vinden mij maar helemaal niks, meestal wordt er met grote verbazing gereageerd dat ik toch wel degelijk 2 kinderen uit dit lijfje heb weten te persen.

Afrikaanse kleding spreekt mij totaal niet aan maar ze dragen het met trots en het zet zo wel even de overdreven aandacht voor de laatste mode in Westerse landen (en de centen die je daarvoor moet neertellen) voor mij in een ontnuchterend licht.
Voor een Afrikaan die naar zijn werk op het veld gaat is een gescheurd T-shirt nog steeds een kledingstuk dat functioneert als kledingstuk. Zelfs al geef je ze een gloednieuw kledingstuk in de plaats (arme jongen, denk je dan), dan komen ze de volgende dag weer opdagen met het gescheurde T-shirt. Als je vraagt waar ze het gegeven stuk hebben gelaten, zeggen ze “dat is nog nieuw en mooi, daar ga ik zondag mee naar de kerk”.

Wel heb ik er een hekel aan als blanken hier aankomen en hun slechte versleten schoenen aanhebben. “Het is toch maar voor in Afrika” zeggen ze dan. Ik probeer er wel altijd mooi, netjes en zelfs stijlvol bij te lopen. Nu ja, ik probeer he, en smaken verschillen, maar ik kleed me voor en naar mijn eigen gevoel: om jezelf goed te voelen in je vel. (Maar als ik dan in België aankom met wat ik hier nog stijlvol vond, voel ik me toch wel vaak démodé en denk ik dat ik snel door de fashion police zal tegen gehouden worden.. ) Langs de andere kant moet ik toegeven dat er op een bepaald moment in de maand wel eens naar combatbroek en slobbertrui gegrepen wordt.. Daar gaan we weer met die hormonen.

(Nu heb ik echt lang over mezelf gepraat.. Gaan we dat heel de week doen want dat zouden de nonnen nooit goed vinden, denk ik.)

3 thoughts on “Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

  1. Pingback: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten | Wijvenblogs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.