Guilty pleasures en kleine kantjes

Oei oei.. en ik vond ‘beautyqueen’ al een moeilijk onderwerp, bij guilty pleasures gaan wel echt helemaal alle maskers af..

Ik zal wel niemand choqueren als ik toegeef dat chocolade en witte wijn hier soms op momenten broodnodig genoemd kunnen worden. Of zoals het lief ooit zei (en tegelijk ostentatief uit de weg springend) “o-oh..do not get between a woman and her piece of chocolate”. Ik had die raad reeds gehoord op safari over een nijlpaard en de waterpoel maar blijkbaar kan het uitgebreid worden.

Maar als de maskers dan toch echt af gaan, dan zal ik ineens eens eerlijk toegeven waarom de wijn zo’n dubbelzinnig and guilty pleasure is. Mijn moeder was een mooie, intelligente vrouw en aangezien ze veel te jong gestorven is, wellen de tranen nog steeds op zelfs als ik maar haar naam noem. Maar bijkomend feit is dat ze gestorven is aan alcoholisme en dat maakt dat een onnozel glas wijn een veel complexer pleziertje voor mij vertegenwoordigt dan je zou denken. Ik maak mezelf wel lid van facebook-groepen als daar zijn “moms who need wine” en lach met profielstatussen van vriendinnen zoals “shitty day .. but nothing that a glass of wine won’t fix” maar toch beperkt het zich soms tot een grimlachje.. Het heeft me echt jaren geduurd voordat ik kon genieten van dat glas zonder meer, maar als het dan toch eens een keertje gebeurd dat ik dronken ben, dan wordt het steevast gevolgd door een periode zonder (overdaad). Dus ik leg mezelf strikte quota’s op: maximum twee glazen per dag en als ik die twee glazen ook op 1 dag drink, gedaan voor de week.

Maar dat grenst dan weer aan mijn ander guilty pleasure: ik ben een control freak dat het geen naam meer heeft. Ik gooi het nu allemaal lekker in de groep maar ik zeg het niet zonder schaamte: ik label mijn lades, leg de sokken, topjes, bh’s.. op rijtjes naast elkaar, en ja: colour coordinated, de regenboogjes in de kast. Ik weet het, ik weet het, ziekelijk. Een vriendin van me zei “maar dan moet jij ontzettende rust in je hoofd kennen” en ik moet toegeven: net niet.

Maar goed, het was nu ook niet de bedoeling echt heavy te gaan doen..

Boeken.. Ik kan geen boekenwinkel binnenlopen, en zonder een nieuwe aankoop buitengaan. Zelfs tijdens een onnozele, zelfs gehaaste transfer in Schiphol, koop ik vaak een boek – meestal in die grote, open, ‘zo-binnenwandelen’ winkel in het middenplein. Met glossy magazines heb ik dat dan weer niet want dat vind ik zonde van het geld, maar boeken kan ik niet weerstaan.

Er zijn bepaalde schrijvers waarvan ik absoluut geen boek in mijn collectie kan missen dus als John Irving, Paul Coelho of Gabriel Garcia Marquez iets uitbrengt, dan MOET ik het hebben. Kookboeken zijn ook altijd gevaarlijk. De meesten gebruik ik ook heel actief (getuige de aaneengeplakte pagina’s), maar ik kan u zo in mijn kast enkele maagdelijke exemplaren laten zien. En reisgidsen, ik ben gek op reisgidsen! Ik koop soms de ‘lonely planet’ van een land waar ik nog nooit geweest ben en waar ik ook geen plannen voor heb gemaakt het te bezoeken. En dan lees ik dat boek en waan me al een beetje op reis.. Soms is dat dan een voordeel want ik heb nu al bijna 10 jaar een reisgids over Indonesië liggen en ik heb dus al meer dan eens gelezen waar de ATM op de hoofdstraat in Jakarta ligt, zonder ooit een ticket te boeken. Maar nu in Januari 2012 zei  mijn lief dat hij tickets had geboekt voor ons! Nu vraag ik me alleen af of ik niet nog snel de laatste nieuwe druk moet gaan halen..
En sinds kort zijn het kinderboeken natuurlijk.. Eerst kocht ik de boeken die ik als kind zo graag had gelezen (alles van Roald Dahl,  Pippi Langkous,  Madieke van het rode huis..) Dán koop je boeken die populair zijn of waarvan iedereen zegt dat het goed is (wie is er niet gek op “weet je hoeveel ik van je hou?”). Nu zijn we aanbeland aan het stadium waar ze zelf kiezen of waar ik en gulle gevers hun interesse kennen (Celeste sleurt haar dierenencyclopedie overal naartoe, met dank aan Jan).

Ik hoop een beetje dat mijn e-reader mijn plezier dan toch ecologisch verantwoordt.

Lingerie. Het zou volgens mij zeker geen klein kantje genoemd mogen worden (slechts een klein cupje) maar als je weet hoeveel setjes ik bezit en in welke kleuren allemaal, is het toch echt wel een zwakte. Het is zoals schoenen. Waarom kunnen vrouwen er nooit genoeg van hebben? En het is een vicieuze cirkel natuurlijk, als je er veel koopt, verslijt je er geen en gooi je er geen weg en dus heb je geen nieuwe nodig maar koop je toch nieuwe enzovoort enzoverder..

Ik deed ooit eens mee aan een psychologische test voor een eindverhandeling van een student, en daarin werd gepeild naar verschillende dingen die je storen, maar dan echt op fundamentele wijze, en hoe het je karakter kan definiëren. Er stond bijvoorbeeld “als je een cadeau koopt voor een vriendin haar verjaardag en die gaat dat de dag erop meteen ruilen ben je A) teleurgesteld B) etc..”  Het resultaat toonde dan aan dat de proefpersoon 1 van 7 types was. De persoon die zich aan het ‘cadeau ruilen van de vriendin’ zou storen, was ik zeker niet, zoiets laat me koud: “hey, I tried..” Maar ik blijk een persoon te zijn die het niet kan verdragen dat eens ze een doel heeft, dat er iets tussenbeide komt. En dat kan gaan van carriére willen maken, tot ergens heen rijden en gek worden als je onderweg een platte band krijgt waardoor je te laat komt.
Over het algemeen kan ik wel met die conclusie leven, een doel is geen slecht iets om na te streven, toch? Maar ik betrap mezelf er soms op dat ik de kinderen in bed wil en heel het ritueel in mijn hoofd gepland heb (pyjama aan, tanden poetsen, verhaaltje lezen, kusje, licht uit) en ik ga overdreven boos worden als dat niet zo lukt. Tijdens het tanden poetsen, wordt er gespeeld en gelachen en tandenborstels in elkaars gezicht geduwd. Tijdens het verhaaltje worden er knuffels gehaald en goed gelegd, vragen gesteld.. Na het kusje wordt er tijd gerekt met vanalles en nog wat. Ik word daar buiten-proportonieel kregel van. Maar tegelijkertijd kijk ik naar mezelf en denk ik: och, laat ze toch.. Dom he, maar dan voel ik me schuldig en denk ik “lighten up, mens”.

Ach, eigenlijk valt dat allemaal nogal goed mee met die kleine kantjes van me. (Zei ze zelf) Van drugs heb ik een heilige schrik en junk food vind ik niet lekker. Videospelletjes houden me niet lang in de ban en een fashion victim kan je hier in de bush niet eens zijn, zelfs als je dat echt zou willen.

Wat ik bijvoorbeeld helemaal niet heb (en daar ben ik heel blij om) en waarvan ik ook echt niet begrijp dat dat een vrouwentrekje is dat ik soms wel eens zie in andere vrouwen, is jaloezie. Genieten van een ander zijn miserie, zeg maar. Magere meiden die blij zijn als hun collega enkele kilo’s bijkomt. Mooie vrouwen die er stiekem van genieten dat de buurvrouw met de knappe echtgenoot huwelijksproblemen heeft. Rijke vrouwen die nog rijkere vrouwen de ogen wel kunnen uitsteken. Maar dat zijn geen kleine kantjes, dat zijn verkleinende kantjes.. We moeten in deze teneur van ‘maskers af’ toegeven dat er ook bitches rondlopen op deze wereld.. Maar die bloggen allemaal niet, heb ik de indruk.

En of ik mijn masker ooit gebruikte om iets te verkrijgen, suggereerde de wijvenweek-website ook bij de uitleg over het dinsdag-thema. Dan vraag ik me af wat je daarmee kan bedoelen.. Zoiets in de trant van “what seems to be the problem, officer? I wasn’t speeding, was I? *blink blink*, zoiets bedoel je?? Maar allee gij, moi??

One thought on “Guilty pleasures en kleine kantjes

  1. Pingback: Guilty pleasures en kleine kantjes | Wijvenblogs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s