Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening

Ik zou erg empathisch kunnen zeggen dat ik geen mening heb geschreven woensdag omdat ik de krant had gelezen en geen zinnige mening meer kon verkondigen. Maar dat is niet waar. Ik geef wel toe dat ik de krant las en dat er tranen in mijn ogen stonden omdat medeleven nu eenmaal niet verkleint als je mijlenver woont.

De daaropvolgende dagen volgde ik alle debatten: meelevende en dus niet bloggende vrouwen die door anderen (mannen?) erop worden gewezen dat voortbloggen net wel moet; mensen die de media aanvallen, en de media die zelf meer dan ooit wakker ligt over hun deontologische plicht versus de manier waarop die te vervullen; Tobback die kritisch spreekt over de communicatie en de reacties van sommigen over hoe gepast die kritiek is; Facebookers versus journalisten..

Meningen genoeg, overal en door iedereen, dat zeker.

Nog nooit is de menigte zo mondig geweest en nog nooit kregen ze zoveel middelen. Ik denk bijvoorbeeld aan die Kony-stunt van Invisible Children. En ik juich dat toe hoor, absoluut, maar je krijgt ook meteen het “kaf en koren”-gevolg he. En in plaats van daar dan ook bij te horen, legt het me soms het zwijgen op. Dat is misschien laf, ik weet het, maar soms is zwijgen echt goud.

Misschien is dat mijn mening die ik wil spuien op wijvenweek-mening dag: mijn mening over meningen..

Ik ga steeds minder luid mijn mening roepen en steeds subtieler mijn mening verwoorden. Misschien lees je mijn blogs of hoor je me wel eens in een discussie en denk je “echt? dan zegt dat veel over hoe je vroeger was… amai” Dat is ook zo. Ik was zo nogal een mening-gever vroeger, gevraagd of ongevraagd. En in het merendeel van de gevallen in de vorm van kritiek natuurlijk, we wisten het wel eens beter.

Ik voel me bij het ouder worden steeds meer in dubio. Ik heb talen gestudeerd en vind communicatie heel belangrijk. Woorden en de manier waarop die woorden gebruikt worden, zijn mijn paradepaardjes. Maar toch.. Na het aanzien van een moeder die zinloos vroeg stierf en waar een gesprek – hoe geladen ook – het nooit won van de verslaving, na een vechtscheiding waar eerst valse beloftes werden gemaakt in relatietherapie en erna elk woord tegen je wordt gebruikt in de rechtszaal, kan ik het niet helpen van me soms af te vragen waarom ik taal en woorden ooit als talent had bestempeld.

Steeds meer belang hecht ik aan iemand zijn intenties en aan wat er leeft in het hart van de spreker. Steeds meer zie ik nuances, word ik ondanks mijn aanvankelijke zekerheid overtuigt van iemand ander’s gelijk, en ben ik geïnteresseerd in een ander perspectief en ben ik verrast of verbaasd over het achterliggende verhaal.

Mijn lief en ik hebben een gezamelijke vriend die af en toe wel eens zijn verhalen aandikt om interessanter over te komen. Mijn lief bestempelt dat als liegen en weet bij god niet wat die gast bezielt om zo te doen. Het valt me steeds meer op dat hij er minder mee afspreekt omdat hij alle verhalen toch niet gelooft en dus een gesprek in gelijk welke vorm met hem liefst mijdt. Ik daarentegen, zie die vriend zijn minderwaardigheidscomplex doorschemeren in zijn verhalen, ik neem het allemaal met een korrel (pot) zout en ik vergeef hem omdat hij een goed hart heeft.  Waarom zegt iemand iets? Wat bedoelen ze? Wat willen ze? Het is allemaal van groter belang dan de woorden zelf.

Soms ook geeft de spreker zijn mening wel met de beste bedoelingen maar zit niemand erop te wachten. Hoeveel zwangere vriendinnen hoor ik niet klagen omdat ze door borstvoeding-voorstanders worden gepusht. En eens dat kind geboren is, word je om je hoofd geslagen met opvoedkundig advies, vaak zelfs van mensen die zelf geen kinderen hebben (“amai, ik zou dat kind nogal eens laten bleiten, het zou snel gedaan zijn!”)
Hier in Afrika worden we ook wel eens geconfronteerd met missionarissen.. Ik wil zelfs niet luidop zeggen, laat staan schrijven, wat ik daarvan denk, over die mensen die op kosten van de kerk nog 7 kinderen op de wereld zetten en hier wat komen voorlezen uit de Bijbel bij de arme goddelozen.. In dit geval gebruik ik liever eventjes iemand anders zijn woorden..

Meningen zijn vaak ook niet voldoende onderbouwd. Mensen die helemaal tegen Obama zijn, maar eigenlijk gewoon niet weten wat ie al gerealiseerd heeft omdat ie geen ‘stoefer’ is, lak heeft aan valse retoriek en om te beginnen al met de erfenis van Bush opgescheept zat. Dan denk ik aan die lessen over “debatteren” die ik in het secundair eerst moest volgen en een decennium later zelf moest geven – en meen ik me toch te herinneren dat daar duidelijk werd uitgelegd wat het verschil tussen feit, oordeel, vooroordeel en mening is. Vroeger zou ik daar met alle (verbaal) geweld tegenin gegaan zijn, nu hangt het steeds meer van mijn humeur af, slechts een eenvoudige zucht zou wel eens mijn antwoord kunnen zijn.

Soms is het nog wel eens sterker dan mezelf hoor. Dan komt er nog wel eens stoom van me af en lukt het tongbijten me niet zo. In een cultuur waar Facebook en sms wel eens voor onmiddellijke behoeftebevrediging zorgen, moet ik daar wel eens mee oppassen.. Dan realiseer ik me dat ik me misschien beter had beperkt tot een toog-moment.. Mijn lief is daar een goede relativerende factor in. Hij komt nogal gauw aanzetten met een “nou en, laat ze toch doen” of een “tja..”. Op mijn kookpunt zorgt die passieve reactie wel eens voor het overkook-effect en dan beschuldig ik hem in de heat of the moment wel eens van lafheid maar vaak heeft hij wel gelijk. Om het met zijn woorden te zeggen “talking is sometimes overrated“. Yes. Sometimes.

En als na het kookpunt mijn mening nog dezelfde is, en ik heb alle kanten overdacht, en ik zoek wat feiten op, en ik denk het niet geladen en subtiel te kunnen verwoorden, dan waag ik me er nog wel eens aan hoor: een blog over wat ik denk. Voor al wie er op zit te wachten natuurlijk (sic)

 

 

 

 

 

 

 

 

One thought on “Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening

  1. Pingback: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening | Wijvenblogs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.