Zelfcensuur

 

Ik zou af en toe eens wat vaker WEL aan zelfcensuur moeten doen. Ik ben een flapuit, I wear my heart out on my sleeve. En niet altijd zonder schaamte hoor, ik denk achteraf vaak genoeg “dat had ik misschien beter niet gezegd” maar ik beschouw niet zoveel dingen taboe. Taboe Schmaboe. Maar ik zou mezelf moeten leren af en toe eens wat mysterieuzer voor te doen.

Maar goed.. hier komt er eentje die er niet vaak uitkomt, die ik niet graag toegeef en dus nooit luidop zeg.

Ik wou dat ik af en toe wat meer happy happy joy joy was. Weet je wel, van die mensen die altijd lachen, die precies een eeuwige glimlach in hun ogen hebben, en die altijd alles positief bekijken. Zo een moeder die binnenkomt en als ze haar kinderen betrapt op heel de woonkamer overhoop gegooid te hebben, gewoon spontaan gezellig met hen een kussengevecht begint. Zo een huisvrouw die af en toe de boel de boel laat en in plaats van meteen de afwas te doen, gaat verven met haar kinderen en hen lekker laat smossen. (Begrijp me niet verkeerd, ik laat de afwas vaak genoeg staan, maar dan voel ik me elke seconde schuldig en erna vloek ik dat ik hem nog moet doen..) Zo iemand die iets hoort rammelen aan haar auto en niet meteen boos gaat denken “doeme, wie gaat dat weer betalen?” Zo een vrouw die als haar lief iets belooft te doen en hij doet het niet, daar een grapje over kan maken en denkt “ach, hem veranderen doe ik toch niet” en er verder niet over zeurt.

Maar de waarheid is anders. Ik ben in het echt een beetje cynisch. Oké, dat is niet waar, ik ben héél cynisch. En hier in Afrika waar niets evident is, is er ook veel om cynisch over te zijn. Politici die alleen maar zakkenvullers blijken te zijn; ngo’s die hun eigen doel voorbij schieten; politie-agenten die je enkel tegenhouden voor smeergeld; personeel dat steelt; serveersters die met een cola komen aanzetten als je een sprite bestelt, leraren die hun eigen vak niet eens verstaan, boekhouders die geen spreadsheet kunnen lezen.. Het maakt me allemaal soms tot zo’n ontzettende klager. Maar er zijn ook gevallen die positief zijn, die me zelfs moed geven, alleen vergeet je die zo snel of praat je daar zo weinig over.

En het is niet alsof ik alleen maar negatieve dingen zie of denk, echt niet. Maar die negatieve dingen, die zeg je zo snel luidop. Het geeft ook snel aanleiding tot een goede anekdote om eens lekker breed en uitgesmeerd aan anderen te vertellen: “en weet je wat die onnozelaar toen deed?? Je zal het niet geloven..”

Ter vergelijking: als ik trots ben op mijn dochter omdat ze zo natuurlijk acteerde tijdens het schooltoneel, of als ik het gewoon een mooie dag vind met veel zon, of als ik een leuke avond heb waarin de meisjes en ik hebben zitten zingen en dansen op “mamma mia-sing-a-long”, dan vertel ik jullie dat niet want dat klinkt allemaal zo zeemzoet en nep. Maar de 3 voorbeelden die ik net gaf, zijn afkomstig van de laatste 2 dagen alleen al.

Ik ben ook een sarcast. Ik doe het af als scherpe humor, maar al lachend zegt de zot de waarheid natuurlijk. En ik wou dat mijn waarheid af en toe wat lichtzinniger was, wat minder afhankelijk van mijn humeur die dag, wat meer happy.

 

 

 

 

 

 

1 thought on “Zelfcensuur

  1. Pingback: Zelfcensuur | Wijvenblogs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.