Pre-embarkment enthusiasm

Al ontelbare keren ben ik aan een trip begonnen. Hetzij voor 2 daagjes, hetzij voor 4 maanden, één keertje zelfs voor wat later 10 jaar zou blijken. En toch word ik elke keer weer een beetje nerveus: “ben ik iets vergeten? heb ik alles? heb ik alles op slot gedaan thuis? heb ik iedereen op de hoogte gebracht? heb ik iedereen zijn telefoonnummer opgeschreven voor als mijn simkaart/gsm in dat land niet werkt? heb ik een euro kleingeld voor een automaat als dat moet? heb ik mijn batterijlader mee?” Maar als je er redelijk over nadenkt, is een paspoort en geld/je bankkaart in de meeste gevallen genoeg. Maar toch.. ik word er lichtjes zenuwachtig van.

En aangezien ik het al ontelbare keren heb gedaan, hebben we natuurlijk al een bekend systeem. Paspoort, internationale verzekeringskaart, bankkaart, rijbewijs, gele inentingskaart, dollars en zelfs een Belgische sim-kaart liggen allemaal netjes samen in de safe in een plastic reistasje. En zodra er een e-ticket geboekt wordt, komt de kopie daarvan bij de rest terecht. Als de datum nadert, komen daarbij: de ‘Lonely Planet‘ of getipte leuke adresjes van het geplande land  (in dit geval) of de cadeautjes en souvenirs voor bekenden (in het geval dat we naar België gaan), en altijd de camera.

Wat betreft de koffer ben ik één van die zeldzame vrouwen die nogal licht reist. Dat is niet alleen door ervaring, dat is deels omdat ik op de plek van bestemming op lege kofferruimte reken om te shoppen! Dat las je al https://vleermeisje.wordpress.com/2012/02/03/stoppen-met-shoppen/
En boeken – die vroeger altijd het grootste en minst handige gewicht waren – zijn nu vervangen door een e-reader. Maanden voor vertrek werden er al 30 boeken opgeladen. Al de laders, dat is altijd wel wat stressen. Tegenwoordig moet ik dus ook mijn roman opladen.
Wat mijn lief misschien nog het leukst aan mij in reis-modus vindt, is dat ik niet vertrek zonder natte doekjes en/of anti-bacteriële hand-ontsmettende lotion. Luchthavens en vliegtuigen spreken bij mij nogal tot de verbeelding als ik aan ziektekiemen denk.

Het gekke is, dat mijn dochters helemaal niet aan een paspoort, bankkaart of zelfs aan een koffer pakken moeten denken en toch zie ik hen ook altijd lichtjes zenuwachtig worden. Dan denk ik “het ligt aan mij, ze voelen dat ik het ben” want toen Axelle nog borstvoeding kreeg (zo petieterig was ze dus nog), had ze het precies al: niet willen slapen als ik aan het inpakken was. Maar tegenwoordig beseffen ze het maar al te goed natuurlijk, dat ze weer gaan vliegen.

Maar dan.. eens je in de zetel met het juiste nummer zit (met of zonder pech van het lot bij de vaststelling van je buur langs de andere kant), je gespt je vast, en je beseft dat je de komende uren echt nergens anders naartoe kan.. Als de vliegtuigdeuren dichtgaan en de piloot je even toespreekt om je te melden hoeláng je nu net moet blijven zitten.. dan valt even alles van mijn schouders. Zelfs al besef je net op dat moment dat je deur niet hebt dichtgedaan thuis, dat het koffietzetapparaat niet uitgezet is, dat het hotel niet verwittigd werd hoe laat jullie nu een taxi nodig hadden.. je kan er op dat precieze moment toch absoluut niks meer aan doen. Aaaaaaah *zucht*

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s