Indrukwekkend Indonesië

Ik herinner me uit mijn jeugd dat er in de zomer wel eens postkaartjes in de bus vielen van familie of vrienden. Mensen deden dat toen nog: met een pen op papier schrijven, een adreslijst meenemen en postzegels kleven. Die kaartjes waren altijd overweldigend positief: “lekker eten, mooi weer, het is hier fantastisch”. De toen al cynische ik vroeg me dan altijd af hoe oprecht die kaartjes waren. Het was net alsof de mensen dachten “we hebben hier veel voor betaald en lang naar uitgekeken, het moet en het zal fantastisch worden!”

Vorige week zat ik op een resort op het idyllische atol-eilandje Bunaken en ik ging een kaartje schrijven, de oma van het lief heeft namelijk geen internet. Mijn kaartje klonk overweldigend positief. Zelfs als ik al iets negatiefs had willen schrijven, ik zou niks hebben kunnen verzinnen. Indonesië stond al jaren op mijn verlanglijstje van reisbestemmingen en het loste alle verwachtingen meer dan in: het eten was lekker (ik kan leven op kip saté en nasi goreng hoor), de mensen waren oprecht vriendelijk, de groene eilanden tussen het helderblauwe water leken haast magisch..  zelfs het warme vochtige weer en het regenseizoen vielen mee.

Enkel de reis van en naar het eiland was ontzettend vermoeiend: 5 uur op een bus, 2 vluchten om in Jakarta te geraken, eindeloze shuttles tussen alles in, dan nog een binnenlandse vlucht naar Manado, en van daaruit een boot naar Bunaken. Met de jetlag er bovenop kon dat tellen.

We waren deels naar Bunaken afgezakt om te duiken. De koraalriffen en het oceaanleven rondom de eilanden zijn één van de meest opgezochte delen van de wereld om te gaan duiken en snorkelen. En dat bleek terecht: de verticale muur van hard en zacht koraal, het helderblauwe water met kleurrijke scholen tropische vissen, de kleine zeepaardjes naast de reuze schildpadden, haaien en dolfijnen.. je weet niet waar je eerst moet kijken! Ik ben geen ervaren duiker maar ik heb nu al het gevoel dat ik verwend ben met de enkele plaatsen waar ik al gedoken heb.

Buiten een week ons vergapen aan Nemo en Dory, verbleven we ook een dag in Manado (Noord-Sulawesi) en twee dagen in Jakarta, de hoofstad op Java. Bij het sightseeingen werden we vergast op exotische taferelen als gebakken hond, aapjes, rijstvelden, vulkaankraters, fosfor-meren, traditionele houten huisjes, glooiende landschappen en indrukwekkende vergezichten..

We spraken in het resort met de Nederlandse eigenaar en zijn Indonesische vrouw, en we bezochten een Nederlandse collega-frambozenkweker (op 2 uur rijden van Jakarta) en dan blijkt ook wel dat zelfs Indonesië niet het paradijs op aarde is. Ik kreeg de indruk dat ze daar dezelfde frustraties kennen waar wij in Afrika ook dagdagelijks mee geconfronteerd worden: een corrupte regering, de grote kloof tussen rijk en arm, weinig respect voor de natuur, oneerlijke handel.. Zonde.. Groot verschil voor ons was dan wel het aantal opgeleide mensen en welgestelde middenklasse, aan luxe geen gebrek. Eén van de hoogtepunten voor ons was toch wel het shoppen. Als je maar één keer per jaar wordt getrakteerd op hypermarkten, ketens, shopping malls en merkkledij, dan is Azië een commerciëel Walhalla. Van straatmarktjes met piraatfilms, tot sjieke shopping centers met merkkledij en de Carrefour, we hebben ons geld laten rollen zoals dat hoort.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s