potatoe – potatoe

Ken je die vraag “beschrijf jezelf in 5 woorden”, of erger: “noem 5 goede en 5 slechte eigenschappen van jezelf”. Vroeger kregen we die vraag eens op een bezinningsweekend. Ik zeg het u: een hele schoolloopbaan bij de nonnen laat sporen na. Diepe. Meer recent kom ik die vraag wel eens tegen op sollicitatiegesprekken. ‘Neuroot’ wordt dan vast ‘perfectionist’. ‘Onbuigzaam’ vertaalt zich als ‘principieel’. Alles is relatief natuurlijk. Ik zeg dan altijd ‘veelzijdig’. Daar kan je ook alles en niks mee natuurlijk, ik weet het, maar toch, ik vind mezelf veelzijdig.

Toen ik leerde lezen en schrijven, was mijn handschrift nogal.. ‘wanordelijk’ om het nog kuis te omschrijven. En tot er op mijn rapport stond dat ik daar aan moest werken, had ik het zelfs nooit zelf bedacht, dat je al die o’tjes bijvoorbeeld even rond kan maken. Ik was nogal ‘snel content’ zeg maar. Maar tegenwoordig lacht het lief met mijn handschrift omdat ik schrijf als een lerares zegt hij, perfect regelmatig. Ik kan het nog hoor, die hanepoten, getuige mijn boodschappenlijstjes, maar het heeft over het algemeen gewoon weinig zin: het geheel lijkt nergens op en niemand kan het lezen.

Ik deelde als kind mijn kamer met mijn jongste broer. Hoorndol moet ik hem op momenten gemaakt hebben met mijn wanorde. En hij maar opruimen en ik maar smijten, arme Cisse. Je zou het niet denken als je nu mijn huis ziet: cd’s alfabetisch, sokken in rijtjes, bh’s per kleur, boeken in afdalende grootte en op 1 lijntje, dozen en lades gelabeld.. (Behalve in de logeerkamer, die is rampzalig.)

Diezelfde broer was gek op paarden. Zo gek zelfs dat ie zakgeld ging verdienen om er thuis eentje te hebben. Ik droomde ervan om net als hem als een avonturier door het bos te gaan rijden. Zonder zadel over omver gevallen bomen springen terwijl ie alleen de manen vasthield.. Maar ik was bang. Ik durfde niet. Enkele jaren geleden sprong ik wel uit een vliegmachien.

Om maar te zeggen dat een mens dus kan veranderen. Of gewoon verschillende aspecten kan hebben en eentje laten overwegen? Ik denk daar doorgaans niet te lang over na en waag mezelf niet aan lange introspecties. In tijden geen bezinningsweekend gehad, daarmede. Maar kinderen krijgen is altijd zo confronterend he.

En dus moet ik Celeste 5 keer zeggen dat ze haar tanden moet poetsen vooraleer ze al in de juiste richting wandelt, terwijl Axelle al klaar is en in bed ligt te wachten met een boek naar keuze op de juiste bladzijde met de boekenwijzer netjes klaar gestoken in de kaft. Ik word naar de woonkamer geroepen door Axelle die met haar huiswerk in de hand, zegt “ondervraag je me, mama?” terwijl Celeste haar gitaar alweer inpakt en zegt “dat was genoeg, he mama?” En ik moet Axelle aanmoedigen wat meer te durven met haar nieuwe skeelers als Celeste tegelijkertijd weer eens op haar gezicht kukelt van ongebreideld enthousiasme.

En dus vind ik mezelf evenveel terug in allebei deze tegenpolen. Ik snap heel goed waarom Axelle niet durft en Celeste net de sprong (te snel) waagt. Ik kan me helemaal inleven hoe je je huiswerk perfect wil kunnen maar ook hoe je geen motivatie vindt. Mijn twee meisjes zijn duidelijk helemaal anders maar ook weer niet, ze zijn wel degelijk hun moeder’s dochters. Wat mij wel goed uitkomt, ik heb een hekel een labeltjes. Behalve veelzijdig, die is leuk. Dat labeltje mag.

 

 

1 thought on “potatoe – potatoe

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.