Verjaardagsfeestjes

Celeste werd 7.. En ik weet niet hoe dat voor u is, maar mij bekruipt dan altijd weer een vervelend gevoel: wat gaan we nu weer als feestje verzinnen? Oke, dat klinkt erger dan het is.. ik vind het leuk om mijn meisjes te vieren en een feestje voor hen te bouwen, maar ik wil het dan toch allemaal weer leuk en mooi en geweldig en zo.

Mijn grootste dilemma is altijd: alleen kindjes of ook ouders uitnodigen? In België is dat simpel – of dat maak ik mezelf dan wijs: de klas wordt uitgenodigd van 2 tot 5. Maar hier heb je verschillende nationaliteiten, verschillende gewoontes, en verschillende vriendenkringen. En ik heb al alles geprobeerd: de klas zelf afhalen van school dus geen ouders, de bevriende koppels met kindjes op een bbq, een feestje op verplaatsing.. Ik weet het nooit goed. De laatste keren hield ik het bij een feestje voor de kindjes en dan een hapje en een drankje voor de mama’s en papa’s bij het ophalen.

Dan is er de leeftijd en hun interesses die veranderen. In het begin was een klein zwembadje buiten en een trampoline nog genoeg, nu moeten er hele schattenjachten en thema’s ontwikkeld worden. Van dansfeest, prinssessenfeest tot arts-and-crafts-party.. been there, done that.

De uitnodiging. Ik vind een pakje voorgedrukte kaartjes in de winkel kopen geen optie omdat alle winkels hier enkel dure ingevoerde, lelijke, kitscherige, weinig originele kaartjes – of all of the above – verkopen. Dus dat wordt een foto-collage maken of een leuke prent googelen en dan zelf printen.

De taart. Ook al menig experiment hiermee achter de rug: kitscherige mierzoete Indische zooi; mooie, in opdracht gemaakte kunstwerkjes, zelfgemaakte huismoeder-taart.. Als die kaarsjes er maar op staan, toch? Ik doe er ook altijd minstens twee, ik geloof in keuze.

Partybags.. Een gewoonte die me mateloos stoort maar waar ik lekker laf wel aan mee doe. Alsof het normaal is dat een kind met nog meer zoetigheid dan ie al binnenheeft na zo’n feestje naar huis moet, en alsof je op de verjaardag van je vriendje zelf een cadeautje moet krijgen! Maar ik heb het hier al meer dan eens meegemaakt dat een kleine opdonder naar me toekwam en zei “where is my partybag?”. Enkele moeders en ik hebben op school eens een pact gemaakt om niet meer aan die nonsens mee te doen.. En hoe lang hield dat pact stand, denkt u? Inderdaad ja.

En dan begin je er met volle moed aan, sluit je je ogen voor die ene kleine die zijn beker sap op het Afghaans tapijt gooit, zing je uitbundig mee als je de taart uit de keuken draagt (en hoopt dat iemand een foto maakt want als single parent heb je ineens onvoorziene problemen), en zie je de berg rommel zienderogen groter worden.. Maar als je dan je doodvermoeide jarige Job in bed legt en ze sluit haar ogen al en zegt zachtjes “mum, this was my best birthday ever..” dan is het toch allemaal weer zó de moeite geweest.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s