Maasai meeting

We hadden een bijeenkomst op het werk met de ouderen van een Maasai boma. ‘Wij’ is in dit geval de general manager, de tours manager en ik. De Maasai boma is het dorpje waar wij onze klanten naartoe sturen als ze een ‘culturele activiteit’ willen doen – zoals dat dan mooi heet. Toevallig waren wij 3 vrouwen en zij 2 mannen.

Ik ga eerlijk zijn, ik keek er tegenop. Je weet toch nooit in welke mate een ouder man uit een andere cultuur zal aannemen wat een (relatief) jonge vrouw tegen hem zegt. Voor je het weet, beledig ik hen diep en is het hele samenwerkingsverband na 10 jaar om zeep door iets dat ik zei – ik denk wel vaker in doemscenario’s. En in hoeverre zijn we voor of tegen positieve discriminatie? Dat is pas een eindeloze discussie, in het algemeen al maar ik werk ook niet bepaald voor een liefdadigheidsinstelling.

De jongste van de mannen was in traditionele kledij: rode shuka, sandalen, behangen met kralen. Hij voerde ook het woord en kon gelukkig erg goed Engels. De oudste van de mannen was duidelijk de belangrijkste, hij zei eerst geen woord maar alles werd voor hem vertaald en dan zei hij of ie het eens was of niet. Hij had gek genoeg een pak aan, maar zijn oorlellen hingen 6cm te laag te bungelen op de schoudervulling van zijn blazer.

Het hele gebeuren was een cultuurclash om ‘u’ tegen te zeggen. Wij probeerden uit te leggen wat we verstaan onder een culturele activiteit, die dan autenthiek moet zijn. (Jaja, ik hoor mezelf als ik dit zeg en ik moet er zelf mee lachen.) Maar ondertussen willen zij er natuurlijk alleen maar beter van worden, wat ik (in zekere mate) toejuich, hoor.

Maar het is allemaal zo ambigu: toeristen die naar hier komen en dollars neertellen om een hut te zien maar als de Maasai vrouwtjes dan ook hun kraalwerk proberen slijten, wordt het door de meerderheid gekocht maar door sommigen bestempeld als “niet meer authentiek” en dus word er actie door de overzeese customer service department gevraagd. Alsof iemand in den IKEA een slecht functionerende kast terugbrengt: ‘deze werkt niet’. Ik ben geen cartoontekenaar maar ik stel me nu dus taferelen voor waarbij een corpulente dame met een zonnehoedje aan een balie staat met een Maasai aan de hand, en aan de receptioniste achter de balie zegt ze “deze is niet authentiek genoeg” – ik denk wel vaker in absurde scenario’s.

Het is ook erg gek, die hele customer service wereld in de hospitality. Mensen die naar een ander land reizen met een organisatie die blijken hun gezond verstand niet mee in te pakken. Het lijkt wel alsof mensen denken dat ze nu niet meer als zelfstandig functionerende volwassenen door het leven moeten gaan want ze gaan nu reizen met een reisorganisatie en dus is die reisorganisatie verantwoordelijk voor ze, 24/7!! Zo werd een collega van me  gebeld door een rijke vent in een dure bar op de hoogste verdieping van een exclusief hotel met de mededeling “My wife does not like the wine”. Ze deed haar uiterste best niet luidop te eyerollen terwijl ze antwoordde: “did you tell the waiter?” Maar goed, dat zijn dan goede verhalen voor ons voor op kantoor.

En in dit geval leidde het tot een Maasai meeting. In the boardroom. Met notulen. En een contract. Heel erg authentiek allemaal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s