Dorpje spelen

Toen we nog klein waren (hoor mij), speelden de buurkinderen en ik “dorpje”.  Het concept was eenvoudig: je koos een beroep en iedereen maakte gebruik van de ander zijn ‘diensten’. Er was altijd wel een winkel, dus daar ging je winkelen. De mama (lees: mijn buurvrouw) had dan maandenlang verpakkingen netjes intact open gemaakt en voor ons gespaard.

De buurjongen was gek op auto’s (sorry David, Mercedes, niet zomaar een auto!) en had dus bakken brochures en folders van Mercedes liggen dus we gingen allemaal een voor een een auto kopen, wat vooral inhield dat je door brochures bladerde en opties koos. (Jaja, er was een tijd dat ABS een optie was!)

Met het risico dat ik nu bakken kritiek over me heen ga krijgen.. maar ik ervaar de maatschappij in Afrika soms ook als “dorpje spelen”.

Je betaalt wel verzekering maar of die ook ooit uitbetaalt? (Ik heb mijn verzekeringen allemaal bij buitenlandse blanke bedrijven dus ja, die betalen..)  Je gaat wel naar de rijschool maar of je daadwerkelijk leert rijden?  Je gaat wel naar de politie om een diefstal te melden, maar buiten smeergeld betalen om een officieel document van aangifte te krijgen gebeurt er geen follow-up.  Je neemt wel een abonnement op je telefoon, maar het netwerk ligt vaker plat dan niet en of je sms’jes aankomen is altijd een verrassing.  Er is wel een officiele krant en je leest die krant wel maar bronnen checken en ethische journalistiek zijn niet echt aan de orde.  Kinderen moeten wel naar school maar zelfs de leerkracht werd nooit perfect opgeleid.  Je betaalt je elektriciteitsrekening wel maar er wordt vaak niet eens stroom geleverd omdat de elektriciteitsmaatschappij zelf in de schulden zit.  Je gaat wel naar de winkel maar de prijs op het product is vaak fout, de vervaldatum is al helemaal van geen tel, de cassiere rekent je vaak ook nog een verkeerd aan en het wisselgeld is vaak ook fout.  Je betaalt wel autokeuring maar niemand bekijkt je auto.  Ik kan nog wel even verder gaan.

Ik zeg dit niet eens in alle objectiviteit, ik zeg het zelfs vervuld met hoop. Ik leef hier tenslotte dus ik moet hier ook mee leven en de enige reden dat ik dat kan, is omdat ik denk dat het stilaan verbetert. In mijn ervaring zijn het ook niet de gewone man op de straat, je collega op het werk of de mama van je eigen kind haar klasgenootje die dit systeem willen en zo houden, het zijn net zij die dit ook veranderd willen zien. Niet de ngo’s, niet de UN en niet de staat zijn de drijvende kracht voor vooruitgang, maar Jan met de pet, of te wel: Bahati in de kanga. En met het alomtegenwoordig internet zien ze dat het elders ook anders kan als de gewone mensen dat eisen. Dus misschien is het dorpje spelen in de nabije toekomst gedaan. A country growing up.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.