Category Archives: Life


When you travel, you can prepare yourself in many ways. You google the location, you talk to people that have been there, you buy a travel guide, you learn some words in the local language. So when you move abroad, basically you do this tenfold and plan long term.

  • I took Spanish classes. Okay so I admit this is decades ago so I downloaded an app to revive my limited and long lost skills.
  • I spent hours on google. And if you know me, you know that when I say hours, I mean hours – but hey, that is how I found my apartment.
  • I bought a Lonely Planet. I love my Kindle but not for a travel guide.
  • I am a member of an expat-site. Always an ambiguous one: it is handy to learn from them but you of course want to meet locals and not live in a bubble.
  • I read about the weather – and thus I bought a coat.
  • I have a currency converter on my phone and I am getting used to the money.

But what one can never really prepare for is culture.

First surprise: a normal greeting is accompanied by a kiss. And even though it is a very kind and warm gesture, it takes some getting used to. Especially when it is a pediatrician or someone else you have little connection with. And yes, the French speaking part of Belgium has the same custom. I am sure many countries do. But I am just not used to it. I have to stress that Chilean people are genuinely warm and welcoming, so the kiss just adds to that I guess. In Tanzania, some people had the habit of giving you a handshake and during the entire conversation they do not let go. That was always odd. But no, I never pulled my hand back in case you are wondering (some conversations can be very long though, especially when you have to go through the customary list of 12 greetings). And in a group of expat friends, it has always been a gamble whether to kiss once, twice or 3 times. I go for 3. Greedy me. But with friends I expect to be forgiven.

Second observation: Chileans speak quickly, swallow half of the word and use slang. So basically I could have studied Spanish beforehand until I was blue in the face, I need to learn it here, in the street, in the shop, at home, with real people. (Or so I tell myself when I feel bad that the language thing is going so sloooooow and is frustrating me.) I am waiting for the moment that I am in another country and someone comments that I sound Chilean. That would be success. (A girl needs to set goals for herself. I´ll keep you posted.)

The Mediterranean lifestyle. I have heard the remark once – from an American – that I am so European because I eat late. If it were up to him, we would have had dinner at 6h00. Now, I do not think you can generalize this anyway but I do not eat at 6h, but then again, I also do not want to eat at 22h. Belgians do not take a siesta during the day, and anno 2018, I think less and less countries or people do? Now, when I was in secondary school, I think we had our lunchbreak at 12h. So eating at 13h in Tanzania was already a small adjustment. But since it was a warm country, it didn´t bother me all that much. I have noticed in Chile that most people eat at 14h, and some even only at 15h. By that time, I am starving. Especially because it has been winter, my body needs to warm up and I definitely need to burn some food to do so. But I have horrible eating habits so I realize I am not a reference. But it goes way beyond meal times. I was very surprised to read in a school document that parties usually run from 23h to 3-4am. Like seriously? I felt really ancient, and just – but barely – bit my tongue when I wanted to say ‘what about 20h to midnight’ to another parent. I mean, I went out and partied my fair share when I was a teenager but this was a school pamphlet. I am also always the first one in the office. So I guess I just have to switch my biological clock to start doing everything 2 hours later?

People are animal friendly. I was surprised to see so many street dogs but in the beginning I actually often wondered if they really were street dogs. They all seem healthy and fed. When I think of street dogs, another image comes to mind, in Africa I always said to the girls they were not allowed to touch them, and since they moved around in packs, I stayed away from them with a fair amount of fear. But here, I have the feeling the dogs are taken care of. By random people. On top of that, many people live in an apartment and have a pet. Which means they have to walk it more than daily, which they do. Heartwarming. Overall, I feel there is a lot of respect for animals, even the government pours oodles of money in conservation and pioneering initiatives. I was happy to read that a billion dollar deal to drill for oil was rejected in order to protect the habitat and breeding place of the penguins. Bless.

Santiago is of course a city city. I share these streets that I walk daily with 7 million other people so I should and cannot generalize too much really. I shared a flat with a Colombian lady, work with an Argentine girl, had dinner with a Peruvian couple, had coffee and kuche with a (half) German family… But that is also Chilean culture: an interesting mix of people in a place full of contrast.


I distinctly remember that when we had been in Tanzania for 2 years, we all of a sudden had a wave of visitors. I guess everyone was politely (maybe even unconsciously) giving us some time to settle and as soon as we appeared to have established a life (and were staying?), they decided it was safe to book a ticket and count on our spare room. And for one year, we almost literally went from washing the sheets of the last visitors just to welcome the next batch. It was good timing also, because the girls were small and grew out of clothes and toys like crazy and I was allowed to send my online shopping to these guests’ addresses and they brought it. Since we were still relatively new to the country as well, I researched and discovered some destinations with and because of guests. Win-win.

After that, in the years that followed, there were ups and downs in number of visitors but since I never skipped a year in going to Belgium, the annual friends lunch and the family get-togethers were a consistent thing and so the most important people stayed in my life. Some people never came to Tanzania, and I do realize that Africa might be a required taste. (And let’s not forget: not cheap, especially with a family.) And funnily enough, I was told by 4 families they would be coming in the summer of 2018 and even though they were all coming for their own reasons, it would have been very nice to catch up – but unfortunately I missed them all since I left in June.

Since I am still a tourist in Santiago with a capital T myself I have not stopped to think about visitors yet. But I already sense there is a bigger interest and many friends have already put a flight alert for when prices drop. So I guess that means I definitely need to stock up on spare sheets and towels for year 2! In the meanwhile I am thinking about visiting people I know in other regions of Chile or neighbouring countries, and I have put some flight alerts of my very own.

It can be tricky to stay in touch, and sometimes you have to make an effort of course. (The time zone still throws me also.) But with people that matter, no score is kept. And I have had my fair share of Skype calls these last weeks, and some were totally unexpected. Some stand out because I was so grateful to hear from that person. Positive vibes all the way. So when those people are ready to exchange Skype for the skies, I will have those sheets ready.  In the meantime, thanks for reaching out 🙂 You have to love technology, bringing people to my new living room with ease.



Valparaiso – or ‘Valpo‘ as locals affectionately call it – was definitely on my list so when I was surprised by the news that we had a long weekend, I immediately booked a bus ticket. I remember from a holiday in Peru how easy and relatively cheap one can travel there so I was happy to find it is very similar here.

First and foremost I was extremely lucky with the weather. I can imagine that if it is raining, extremely windy or just downright cold, a weekend like that is less fun. Officially, it is winter time here now but you would not have thought so last weekend. And the blue skies turned out to be the ideal background to take pictures of very colourful and charming Valparaiso. I have a natural aversion to the word picturesque, but when it comes to a town like Valparaiso, the word was made to describe it.

A co-worker had given me some pointers and gosh was I grateful once I got there with those extremely detailed and truthful tips and tricks. Not that I could act as though I belonged, with the sunglasses, big camera and limited Spanish I was not kidding anyone. Much to my surprise, I did not get lost though. Not that the cobbled streets, lack of urban plan and small passeos didn’t lend themselves perfectly to this purpose, but the city centre was overseeable in size and I always ended up where I wanted to be. Not that detours weren’t welcomed. The graffiti on all the walls, the different colours on ever house or step, the whole scene provided me with a pleasant distraction, wondering aimlessly would not have been a waste of time. Some walls were true art. I guess graffiti in general sparks as many gasps of wonder as it does of condemnation, a bit like tattoos. And when I think of graffiti in the sense of a quick offensive word sprayed on the side of a train or a bridge, yes I must agree, but not in Valparaiso.

Based on my co-worker’s advice, I immediately headed for the cemetery. When he said it, I did not even think twice but the moment I was standing at the closed gate, I all of sudden wondered if I was allowed in at all. Let alone with a big camera, clearly not there to honour old relatives.. But it was absolutely fine and in I went. The guard slept and the streetdogs only briefly looked up, to then decide they were not interested in me and put their head down again.

The view was indeed wonderful, but in combination with the eerie and peaceful atmospehere of the white thumbstones and family chappels, it was perfectly amazing. I could not help but take pictures. And how great is it that this particular spot was reserved for the dead? As if in an last gesture the living wanted to give those long lost souls a view for eternity. I could not help but feel calm. I have no clue how much time I spent there.

The next day, I made the effort to take another (short) bus-ride to visit Pablo Neruda’s house. For someone that studied literature, it only made sense? The house still had much more furniture and trinkets in it than I had expected, and therefore it was not that hard to imagine the Great Poet sitting there at his workdesk, writing award winning poems. And probably having a good oldfashioned drinking fest with friends afterwards. The house itself was sort of cool: big rooms and narrow winding staircases, superb views. The house was a prime example of art nouveau and it once again stressed the mix of architecture and styles that Valparaiso has to offer: old European charm, wide boulevards, mixed with bohemian houses and passages in between.

Not coincidentally, I stayed in a Belgian B&B/cafe: Viavia. (Also art nouveau, and thus big rooms.) I did not have my heart set on that, I am all for trying local things, but there happens to be a Viavia in Heverlee, and one in Arusha (or at least there used to be one under the Joker-flag) and it felt only right to stay at this one. Besides, the team that runs it is 99% Chilean so what better place to watch the Belgian football game at lunchtime and have my Pisco Sour in the evening? Not that I lasted long in the evenings. In Valparaiso, I noticed how extremely tired I am lately. With every single thing being new to me, and the need to pay attention to practically everything I do and see, and having all my senses in an alert state all the time, I am exhausted. At work, in the supermarket, in the street.. I am taking in so much information, I sometimes feel my brain might temporarily shut down for a while. On top of that it has been cold (the last winter I experienced must have been 2009), and I am walking a lot. So the weekend was also a good opportunity to catch up on some sleep.

Next time, I will come here with the girls. They will love it.

(N.B. Will post pictures in a separate post)

Saying goodbye

I promise this wil not become a sentimental post, but there are some things I want to say. Because I have said goodbye in my life more than I wish to remember.

When leaving China and the UK, saying goodbye was kind of self-evident, I only went for a short period of time, an extended holiday so you will. In both instances my fellow students left the country at the same time so it was only normal we part ways. And hurray for Facebook, where I can to this day still see what they are up to but do not need to email them weekly to ask. Funnily enough, I made good Belgian friends in both countries. Like I said, I was there for a limited time.

When leaving Belgium, time and again, I never truly say goodbye to anyone, Belgium is my base and I will always return. No guarantees on the regularity of those visits but hey, with everyone’s schedule these days I sometimes see my old schoolfriends at the same intervals that they see each other.

But then we left Tanzania. A whole different ball game all together after 16 years. The person leaving was quite clearly not the same person that arrived in 2002. I had spent close to half of my life there. My kids had spent almost their whole life there. And the majority of the people I said goodbye to, I know I won’t ever see again. And some of the important people in those 16 years had left already anyway. Yes, in an expat life one does become more used to saying goodbye than one cares for. But this time it was me leaving. I know that some people expected a big farewell. I decided not to do one, not a big one anyway. I probably didn’t make myself very popular with that decision. First and foremost, I hate goodbyes, so I wasn’t exactly looking forward to it – let alone to stretch out the experience with a big audience and a sauce of alcohol on top of it. Then, let us not forget I did a farewell party in 2008 and had returned. So how often can I do that without losing credibility all together.. Also, in 2018 there was an immense number of people leaving and I had been to so many farewells already, I have to admit I was not keen to add my tick to that list with bells and whistles.

But yes, it was hard. And I did cry. Multiple times. But I need to believe that geography alone does not define the quality of my relationships.

And I know that people without pets won’t fully understand this but the fact that I was forced to leave my dogs behind, broke my girls’ and my heart. You have to know, there were more pets living in my house than people. And we had reached the stage where they got away with murder, sitting on the couch and everything.. I was planning and was all prepared to take them with me by the way. But with the Dane being old and frail, a 15-hour flight, and everyone ending up in an appartment in a big city.. not ideal. Thank god we found good homes for them. I try not to think about them too much, it still sends a painful twang to my heart. (Sorry, I said I was not going to get sentimental..)

When it comes to stuff and belongings, I actually recommend that everyone tries this at least once in their life: a complete and total purge. I am not a materialistic person to begin with (I think?) but getting rid of almost everything is something else. And god, do people gather crap over the years. The girls and I will live from 6 suitcases for the upcoming months. Until we start gathering crap again that is of course.

All in all, I guess I will keep in touch with some people, and the ones you keep in touch with become all the more special because of it. I will make sure we have a foldable couch in Santiago just in case. And of course, hurray for Facebook. Because I can name a list of annoying aspects about it but being able to connect to other global citizens is definitely a plus. And as far as I know, it is not forbidden in Tanzania yet?


I have been bombarded with questions such as “what are your first impressions?”, “I can’t wait for you to tell me what you think of the city”, and the simple and straightforward “what is it like?”. But since I keep using the same words to describe it to reply to everyone that asks, I thought I’d share. It is less personal yes, I am sorry.

First and foremost, I am not on holiday. So despite how beautiful the city is and how wonderful the people are, I know I will be living here. So I had to buy a sim card and charge it. I had to buy a metro card and charge it, and then find my way using it. I had to find my way in the supermarket. I need to get used to the currency. I need to practice my Spanish. The list goes on. My point is: that experience is truly humbling. Yes I speak (some) Spanish, but I can safely and truthfully say I have to figure out everything again. No misplaced pride or arrogance here, I can literally say “no sé nada”. But that’s okay, because once you accept that, every single thing is empowering too 🙂 And the people have been wonderful and welcoming as well. My colleagues speak English (I have the feeling your average person doesn’t?) and they have been so incredibly nice. Chilean people also just seem rather chill (excuse the pun), with the amount of traffic you encounter here, I find it amazing no one uses his/her horn? They must be really calm in nature. 

But that of course has little to do with Santiago and you wanted to read about Santiago of course.

First, there is the Andes. They are beautiful, they are omnipresent and I can imagine how they very much define the identity of this city and its residents. I have already figured out that if I want to go North, the mountains have to be on my right. (And yes: South, left.) So I have my eye on them at all times. It is also because of the Andes, that my past 3 mornings started with fog. Today (day 3), I went to the view point on San Cristobal Hill and that was a mind-blowing sight, with the mountains cradling the city. I am sure that at some point, the girls and I will drive in the direction of the Andes and go skiiing. How can anyone not, right?

The city itself is huge. I read that 7 million people live here. I have now walked around in it for the last 3 days and I feel I have not even skimmed the surface. It has an interesting mixture of old and new, history and modern buildings, and every area has it’s own special and unique character. It will be a search for me and the girls to see where we will live. Most likely, on the Eastern side (the side of the mountains) because both the school (North-East) and my office (a bit more South-East) are there. But even that does not pin it down to a specific neighbourhood so stay tuned.

My limited tick list I made before arrival, had “Plaza de Armas” in the top 3. Your typical Latin American city will have a Plaza de Armas, it is the old market square so to speak. And the one in Santiago did not disappoint: some musicians were playing music, old men were playing chess, lots of people were enjoying the afternoon sun on a bench, the police rides horses, pigeons everywhere.. The old city centre is always fun to explore: avenues, parks, statues, fountains, churches, universities.. you can just see, smell and feel the history everywhere.

What I am less used to, is the big shiny malls. That is not only because I just lived in Africa for the past 16 years, but even in Belgium they are more exception than rule. I assume it is the American influence that brought them to South America? Especially the food court on the top floor is a concept foreign to me. I can’t say I care for that very much. But I will be the last to complain to have some first world luxury, and my girls will be over the moon. And today I had a fresh raspberry juice for a dollar and a half on the roof of a mall with the view of the glorious snow caped Andes. The perks.

Yeah.. I think we will settle in just fine. And I still have loads to see.






She had always been very mature for her age. Or no.. what is the better way to explain it? She had always had an old soul. Yes, that is what a teacher once wrote in her report card: ‘she has an old soul’.

At the age of 9, she heard from a friend that there are YouTube videos that show you how to solve a Rubik’s Cube. So she set her mind to it and she taught herself the algorithm to solve a Rubik’s Cube. After she made sure she could do it every single time, she set out to school and told everyone that if they had a Cube at home which was jumbled up, she would make it right again. Numerous children showed up with one, even more children showed up to watch.

She told her mother about her little project, and asked to be filmed. Her motivation? “This will be my college application.” It wasn’t ruthless ambition that made her do it, or the plan to boast about it later (old souls don’t think like that) but it was out of pure empathy. Since she knew that the college of her choice might depend on a scholarship based on her own merit, and not on her mother’s financial situation.

And in school? Everything went well, she did all the cubes, and the rightful owners took them home to put them back on their shelf, all perfect looking. She now enjoys the reputation of clever cookie. And maybe nerd? But we like nerds.

instagram clever cookie

If you think this is my weak attempt to a short story, you are mistaking, this is a true story. You see my eldest daughter in the picture, she is 14 now. Yes, she has decided which college she wants to apply for (she is subscribed to the newsletter). And yes, she can still do Rubik’s cubes.

Familie vakantie

Het is vrij ironisch: ik steek extra tijd, geld en moeite in een eigen website en als resultaat post ik amper nog berichten. Zoals alles in het leven gaat ook mijn blog met pieken en dalen neem ik aan.
Nochthans, het is niet omdat ik niets te vertellen heb en er niks gebeurt. Het tegendeel is waar: in feite ben ik te druk met vanalles – waaronder levensbelangrijke beslissingen nemen, dat wordt zeker een blogpost binnenkort! – en dus komen die blog posts er niet meer van.
Maar in de tussentijd nam ik ook nog eens vakantie. Het was tot mijn grote verbazing twee jaar geleden dat ik in Belgie was. Dat is in 15 jaar buitenland nog nooit gebeurd, normaal ging ik toch altijd minstens jaarlijks. Maar goed, het was dus nu wat langer. En je kan je dat als niet-expat misschien niet goed voorstellen, maar mijn vakanties in Belgie voelen niet echt altijd als vakantie. Niet slechter, niet beter, gewoon anders. Niet als die typische een-week-aan-het-strand-en-niks-doen vakanties. (Een weekend Zanzibar is niet hetzelfde.) En uiteraard ook niet als een citytrip-met-musea-en-bezienswaardigheden vakantie.(Al kijk ik soms mijn ogen uit om te zien wat er in Leuven veranderd is.)
Maar waarom vertel ik dat nu? Door wat gekonkelfoes tussen mijn oudste dochter en mijn broers, kreeg ik een ticket Spanje cadeau! Dus 3 gezinnen en ik, op naar de Costa Blanca! (Spijtig genoeg zonder mijn eigen kroost.) Wat me nog het meest opviel: het deed me ontzettend hard denken aan de familievakanties van vroeger, waarvan ik niet eens besefte dat ik ze zo hard miste. Uitslapen, zon, zwembad, strand, een keer de stad in, uit eten, en vooral niks doen.. Ik was helemaal vergeten hoe dat ging. Maar het was super. Moeten we nog eens doen 🙂

(Je zal het moeten stellen met weinig beelden, wie me kent, kan me volgen op Instagram..)

Belgen in het buitenland

Verschenen op Belgen in het buitenland:



Ik zal proberen een lang verhaal kort te maken. Ik ben van Oud-Heverlee en studeerde in Leuven Germaanse aan de KUL. Daar leerde ik ook mijn vriend kennen, die later mijn man werd.

Tijdens mijn studies reisde ik al naar Oxford voor een exchange program en deed een stage in Wuhan, China. De reiskriebel had ik dus al te pakken. Mijn vriend deed een stage in Martinique, dus op dat vlak hadden we elkaar wel gevonden. Toen ik afstudeerde, verhuisden we voor zijn baan naar Tanzania. Technisch gesproken ben ik dus iemand gevolgd voor de liefde maar we zaten op dat vlak op dezelfde golflengte, hij maakte het gewoon makkelijk voor mij om mijn droom ook waar te maken omdat ik hem kon volgen.

Ik kreeg ook al gauw zelf een baan. Ik gaf Nederlandse les aan expat-kinderen in de internationale school en heb me dus nooit verveeld. Tanzania, zelfs Afrika in het algemeen, was niet onze eerste keuze maar we waren jong en stonden gewoon open voor alles. Zijn werkgever begon een zusterbedrijf in Arusha, het was een fantastische opportuniteit.

Belgen in Tanzania

Dat is ondertussen al 15 jaar geleden. Er is heel wat gebeurd in die tijd: we kregen kinderen, we zijn gescheiden, mijn ex-man woont ondertussen in Mexico, ik deed een carrière switch en werk nu in toerisme… Mijn dochters wonen hier dus al heel hun leven, ze zijn 11 en 13. En ik kan het niet ontkennen: Afrika kruipt onder je vel.


Ik merkte toen bij mezelf – en zie het ook nog steeds bij buitenstaanders of bezoekers – dat onze kennis van Afrika erg oppervlakkig is. We lopen rond met een boel vooroordelen, gecombineerd met een groot gat aan kennis en naïeve ideeën. De meeste mensen denken nog steeds aan arme ‘zwartjes’ in hutten, stammen, dorre en droge gebieden… Die dingen zijn deels waar: de Maasai wonen in hutten, sommige gebieden zijn erg droog, maar er is zoveel meer.

Belgen in Tanzania

Afrika is vooral heel mooi. De natuur is prachtig. Sommige gebieden zijn heel groen en de dierenparken zijn een unieke ervaring. Ja, mensen hebben minder dan in de westerse wereld maar ik vraag me vaak af of ze daardoor minder gelukkig zijn.

Belgen in Tanzania

Wat ik wel heb moeten leren, is hoe je met die vooroordelen omgaat als je in België bent en mensen vragen je hoe het is om hier te wonen. Als je iets positiefs zegt, ben je al gauw een wereldverbeteraar die preekt. Als je iets negatiefs zegt, een koloniaal en een racist. Ik vond het moeilijk om mijn ervaringen genuanceerd te delen. Nu zeg ik meestal: je zal ons moeten komen bezoeken om het zelf te zien 🙂


Oh god, waar begin ik… de verschillen zijn enorm.

In de eerste plaats, ben ik blank. Dat is natuurlijk niet iets waar je bij stil staat als je in Europa woont, maar hier ben je je er erg bewust van. Het heeft vooral als gevolg dat je nooit 100% geïntegreerd zal raken. Ik zal op de markt toch wel per definitie wat meer betalen voor dezelfde mango. Hier in Arusha, zijn ze gewend aan toeristen en oppervlakkig contact met blanken. Meestal zijn ze dan wel blij verrast als ik in vloeiend Swahili spreek en krijg ik een brede smile van ze. Ik merk ook dat de komende generatie, waarvan een groter deel (hoger) opgeleid is en door internet veel meer is opengesteld aan wereldse invloeden, het verschil wat minder maakt.

Belgen in Tanzania

Ook een groot verschil, en zonder twijfel het meest aangename verschil, is het klimaat. Ik denk dat ik het heel erg moeilijk zou hebben met de seizoenen, de kou en de regen, als ik terug naar België zou verhuizen. Bovendien wonen we op een hoogte van 1000 m. Het klimaat is dus niet vochtig tropisch zoals aan de kust, het is net ideaal. ’s Nachts koelt het namelijk af, je kan dus prima leven zonder airco. Alles wat ik plant in de tuin, groeit ook zonder problemen (op voorwaarde dat ik het zelf water geef natuurlijk).

Belgen in Tanzania

Je weet hier ook elke ochtend wat je aan moet en bijna alles is in de openlucht, zoals bijvoorbeeld restaurants. We hebben in April een lang regenseizoen, waarin er evenveel regen valt in 1 maand als in België in een heel jaar. Dat is een maand waarin je dus wel eens je 4×4-terreinwagen nodig hebt om je kinderen op school af te zetten. Meestal ben je op dat moment wel heel erg blij met de regen, alle mensen zijn erg blij met regen hier. En geloof me, voor een Belg is blij zijn met regen een nieuwe ervaring. We zitten ook dicht bij de evenaar, dus de dagen zijn altijd even lang: 12 uur licht en 12 uur donker. Dat is een heel erg gezond ritme, eens je er aan gewend bent. Voor kleine kinderen is het ook erg makkelijk, je krijgt ze zonder problemen op tijd in bed.

Belgen in Tanzania

Wat lastiger is, is dat de infrastructuur en voorzieningen erg te wensen overlaten. De wegen zijn heel slecht, en na een regenseizoen nog slechter. Je moet dus ook veel zelf doen, de regering staat je in erg weinig dingen bij. De elektriciteitsmaatschappij snijdt soms wel eens stroom af, en dan moet je maar zorgen dat je zelf een generator hebt. Het afval wordt niet opgehaald, dus daar moet je zelf een plan voor bedenken. De ziekenhuizen zijn in de tijd dat ik hier woon heel erg verbeterd maar het zijn allemaal privé-instellingen dus ze zijn duur. Hetzelfde met de scholen, een internationale privéschool is dus erg duur. Als je werkgever je met zulke dingen niet helpt, is het onmogelijk hier te wonen (een staatsschool is echt geen optie).

Veel producten worden ingevoerd, die kosten dus meer dan thuis. We kunnen alles krijgen maar met transport en invoertaks er bovenop, wordt zelfs een blokje kaas een luxe product. Zo’n dingen ga je soms als vloek en soms als zegen ervaren. Het leven wordt er soms simpeler door, mijn kinderen zijn niet materialistisch of verwend. Op momenten word je er zelfs vindingrijk van. Ik besef nu hoe ongelooflijk goed het allemaal geregeld is in België.

Je kan hier best betaalbaar leven als je al die luxe niet hoeft. De huurprijzen zijn laag en je hebt andere soort luxe: we hebben hulp in huis en mijn dochter haar paardrijlessen zijn privé. Het hangt er allemaal van af hoe je het bekijkt en wat je belangrijk vindt.

Belgen in Tanzania

Een ander groot verschil is ook de mentaliteit van de mensen. Sommige van hen hebben weinig, maar zijn daar gelukkig mee. Afrikanen zeggen al snel “hakuna matata” tegen het leven en kennen geen stress. Als ik op kantoor iets snel gedaan wil hebben, frustreert me dat natuurlijk wel eens. Maar op andere dagen maakt het me juist blij en helpt het me relativeren. De zon schijnt elke dag, en daar zijn ze hier oprecht dankbaar voor. Ik hoorde iemand wel eens stress omschrijven als “the white man’s disease”, en zo is het echt voor ze, ze begrijpen die druk niet.


Toch wel met stip op nummer 1 het weer 🙂

Je weet elke ochtend wat je aan moet, je koopt altijd enkel kleren voor 1 seizoen en een uitstapje of gewoon zwemmen kan altijd. Mensen zijn ook gewoon gelukkiger in de zon. De kleuren lijken precies mooier en feller in het zonlicht.

Belgen in Tanzania

Ik ben het gelukkigst hier als we op safari gaan. Dat doen we soms gewoon maar voor een weekend, gewoon om even uit de stad weg te kunnen. Tijd in de bush spenderen kan je echt met niets vergelijken. Dat is het soort ervaring waarover je leest in Hemingway’s boeken en zoals je ziet in “Out of Africa”. Met een jeep door de savannah rijden; olifanten, giraffen en zebra’s zien en ’s avonds rond het kampvuur zitten terwijl je een leeuw hoort brullen in de verte. Daar kan niet veel tegenop.


De mentaliteit van de mensen frustreert me op professioneel vlak wel eens. Het ontbreken van stress en tijdsdruk voor ze, is een mes dat snijdt langs twee kanten natuurlijk.

Als je technieker zegt dat ie om 10 uur zal komen en pas de volgende dag komt opdagen, terwijl je dus hebt zitten wachten en niet kon verder werken en hem elke 2 uur belt om te vragen waar hij zat maar zijn telefoon stond af, dan raak je erg gefrustreerd. En als je boos wordt, helpt het hoegenaamd niet. Wij hebben een horloge, maar zij hebben de tijd.

Ik werk zelf voor een internationaal bedrijf en het is soms moeilijk om zo’n dingen uitgelegd te krijgen aan de andere kantoren in andere landen. Het feit dat ik mijn deadline niet haalde omdat de hele stad geen elektriciteit noch internet had, dat kunnen mensen in de westerse wereld moeilijk geloven.


Het feit dat alles goed geregeld is, mis ik wel eens. Je hebt ontzettend veel diensten en instellingen die je leven makkelijker maken. En ja, de trein kan wel eens te laat rijden maar er is tenminste een trein. In Tanzania zijn we toch wel vaak op onszelf aangewezen. De regering doet weinig, meer nog: er is veel corruptie.

Natuurlijk mis je ook Belgisch eten en drinken! Nergens ter wereld vind je zo’n lekkere chocolade, patisserie, bier, en ander lekkers. Sommige dingen brengen we zelf mee in onze koffer als we nog eens naar huis gaan, maar sommige dingen kan je niet importeren, bewaren of namaken. Iedere keer dat ik naar België reis, eet ik dus gegarandeerd americain en drink ik een kriek. Ik besef natuurlijk ook dat ik er dan zo ontzettend dankbaar voor ben omdat ik het in Afrika mis. Als je het elke dag kan eten, is het vast minder bijzonder.

Af en toe mis ik de seizoenen. Kerst vieren in de tropen voelt toch altijd een beetje fake. En in de winter met een warme choco aan de open haard zitten, het is toch gezellig. Maar ik mis het nooit lang.


Files hebben we hier ook…

Ik herinner me wel dat ik gegarandeerd elke winter een keertje griep of een verkoudheid kreeg. Ik ben hier veel minder vaak ziek.


Ik zal hier zeker en vast niet oud worden, dat lijkt me hier ondoenbaar. Als je al eens wat vaker een dokter of fysiotherapeut nodig hebt, dan wordt het leven hier denk ik snel onleefbaar. Ik denk er steeds vaker aan om te verhuizen de laatste tijd, maar dat heeft deels met mijn baan te maken. Als ik een carrière wil, vraag ik best een verplaatsing aan binnen het bedrijf.

Belgen in Tanzania

Ook voor de kinderen (mijn dochters zijn 11 en 13), is verhuizen binnen afzienbare tijd wel het beste denk ik. Voor kleine kinderen is het hier ideaal: je hebt hulp in huis, ze kunnen altijd buiten spelen en Afrikanen zijn dol op kinderen. Maar als tiener wordt het allemaal wat moeilijker en minder interessant. Je kan nergens heen fietsen of wandelen, je moet altijd transport organiseren en openbaar vervoer bestaat niet of is niet betrouwbaar. Er is ook weinig te beleven qua vrije tijd voor tieners.

Belgen in Tanzania


Zorg ervoor dat je een baan hebt voordat je verhuist. Die banen zijn er zeker want expertise is hier niet in overvloed te krijgen. Tanzania is een typisch land waar je een “expat package” nodig hebt van je werkgever om te overleven. Om als werkzoekende naar hier te komen om dan ter plekke een baan te zoeken en je eigen vergunning en verhuizing enz. te gaan regelen, dat is niet aan te raden.

Belgen in Tanzania


Een safari is echt een unieke ervaring die iedereen minstens 1 keer in zijn leven moet gedaan hebben. De Ngorongoro-krater en de Serengeti worden tot de wereldwonderen gerekend. Daarna nog wat relaxen op Zanzibar en je hebt een ideale vakantie.

Belgen in Tanzania

Kilimanjaro is de hoogste berg van heel Afrika en om hem te beklimmen moet je geen klimervaring hebben, enkel een beetje een goede conditie is vereist.



Outdoor pursuits

Mijn meisjes doen op school OP-trips. Dat staat dan voor outdoor pursuits. (Ik moet daar altijd over nadenken want kan het niet onthouden.) In feite wil dat dus zeggen dat ze leren kamperen, en wat ze dan “hiking and trekking” noemen (wandelen is zo’n domme vertaling in deze context). Die uitstapjes zijn niet verplicht en kosten extra geld dus niet iedereen neemt deel. De meesten beginnen wel vol goede moed maar de kosten en moeilijkheidsgraad gaan omhoog dus gaandeweg vallen er toch mensen af. Het ultieme doel is dan om bij je afstuderen de Kilimanjaro beklommen te hebben. Dat vind ik wel een mooi doel. Staat vast ook goed op je college application. En op menig bucket list.

Ik stimuleer de meisjes ontzettend om dat te doen en vol te houden. Ik dacht dat ik veel pep talks zou nodig hebben maar ze doen het gelukkig ook zelf heel graag. Axelle had eens een keertje zware regen, was doordrenkt, tot natte voeten en natte rugzak-inhoud toe, maar ze bleef enthousiast. Gelukkig.

Ondertussen hebben we ook al raad van professionelen gevraagd en gevolgd dus ze hebben de hele uitrusting, met juiste kwaliteit polyester en katoen en gewicht, camel bag etc. Het bleek besmettelijk, dat enthousiasme en hun verhalen achteraf, want ondertussen doe ik ook mee en zijn we ook al met ons drietjes gaan hiken, en de go-pro en waterdichte behuizing voor de camera is ook al aangeschaft..

De school doet dat natuurlijk om wat bekwaamheid, vertrouwen, en discipline aan te leren, het is ook goede lichaamsbeweging, maar het is ook gewoon echt bevredigend om na 7 uur wandelen te genieten van een prachtig uitzicht en dan je loodzware schoenen uit te gooien. (En het vormt vast een gezond evenwicht met de 5-sterren lodges die we af en toe mogen bezoeken.)


Axelle spendeerde 3 dagen in de Usambara Mountains


We wandelden met ons drietjes van de Empakai krater naar Lake Natron


Beiden meisjes gingen reeds naar Kilimanjaro base camp


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});