Category Archives: Life

Karrewiet

Bloggen is een beetje als sporten voor me: eens ik in het ritme zit van geregeld bloggen, log ik weer vaker in, bijna verslavend, maar als je te lang wacht wordt het steeds een grotere drempel om weer eens te zeggen “on y va!” Soit. Nu moet het wel lukken dat de meisjes vorige week een nieuwe ervaring opdeden dus daar moet ik toch even over uitweiden, het bezoek van Ketnet.

Het begon allemaal best vrijblijvend: Ketnet zou komen en ze zochten Vlaamse kindjes en ze wilden enkelen interviewen, bij wijze van auditie. Ze zouden dan later komen filmen, om te praten over hoe het is om als expat kind elders te wonen, dat is een reeks die ze al doen. De meisjes gingen rond de tijd van dat eerste interview net naar Mexico dus dat interview moest dan via Skype daar plaatsvinden, en er zouden nog kindjes geinterviewd worden. Ik dacht er verder niet teveel bij na. Toen dan bleek dat de meisjes de juiste leeftijdscategorie waren etc en dus gekozen werden, moest er een filmvergunning geregeld worden. Daar had ik dan verder niets mee te maken, maar ze waren zo vriendelijk me op de hoogte te houden. De mensen van Ketnet hadden daar alle vertrouwen in, hadden dit soort zaken immers al meer gedaan en zo, in verschillende landen. Maar dan hadden ze nog niet op de factor Tanzania gerekend: iedereen vroeg geld, iedereen zei elke dag wat anders en niemand hield zich aan beloftes, laat staan de deadlines. Ketnet emailde me: “chapeau dat gij daar elke dag moet werken”. Tja. Ik denk dat ik daarom een goede job heb: ik hou me nu eenmaal wel aan beloftes en deadlines 🙂 Dus het bezoek werd uitgesteld. Sceptisch als ik ben dacht ik dat het hele gebeuren misschien was afgelast.

Maar toen was het zover: ze kwamen. En ik ga daar niet blase over doen, dat is best cool.  De meisjes herkenden natuurlijk meteen de Ketnet rapper Jasper, een BV begot. Ik vond het eerder grappig dat de camera-man indirect nog met mijn broer had samen gewerkt, Belgie is nu eenmaal klein, Vlaanderen nog kleiner.

En toen moesten we eraan beginnen. Ik bleef op de achtergrond, heb het eigenlijke gesprek zelfs niet gehoord (ik kijk uit naar de aflevering net als jullie!) Maar omdat ik Swahili spreek, was ik toch van dienst op de achtergrond tijdens enkele scenes in de omgeving. Zo gingen de meisjes nyama choma eten in een lokale bar en we moesten toch even aan het personeel uitleggen van welke richting zij best aan kwam lopen en zo. Wat ook meteen tot lachwekkende toestanden leidde. Zo wilden de crew het shot enkele keren opnieuw doen, vanuit enkele verschillende hoeken, omdat er een vrachtwagen passeerde op de achtergrond of gewoon om wat meer materiaal te hebben. Maar ik kreeg het echt niet uitgelegd aan de aanwezige Afrikanen dat A- de loeiende bongo muziek wat stiller moest en B- dat het shot echt goed was en super gedaan en helemaal fantastisch en zo maar of het opnieuw kan? Ze gingen dan meteen alles anders doen omdat ze dachten dat het niet goed was maar het moest net identiek hetzelfde. Het begon aardig op een aflevering “Fawlty Towers” te lijken. “Nee, nee, er is niets mis met de kip maar kan je ze wegnemen en opnieuw brengen, nee nee, hetzelfde bord”.

Maar dit keer mijn beurt om hoedje af te zeggen tegen de crew: wat een engelengeduld, en wat een kalmte en professionalisme. En ik twijfel er niet aan dat 2 dagen filmen maar gaat resulteren in 2 minuten uitzending, dan doe je je vak toch graag me dunkt.

Ze maakten ook enkele willekeurige straatbeelden, waar de meisjes dan gewoon wat wandelden en zo. Maar om de mensen in de omgeving dan te overtuigen niet in de camera te kijken, niet te roepen, door te lopen, was ook een uitdaging zo bleek. En “nee, je krijgt geen geld omdat je gevel in beeld was”.

Het dagje safari dat ze met zijn allen deden, daar was ik ook niet bij maar ik zag al enkele foto’s en die beloven al zeker mooie beelden! Ik ben niet zeker of de meisjes gewend zijn om zo dicht bij buffels te lopen 🙂 Ik ben ook best wel trots op de meisjes. Het is toch niet evident om niet geintimideerd te raken, en spontaan te spreken voor een camera, en ze deden dat goed.

wkqs74061

Tao

The thing I love the most about travelling are of course the places you see and the people you meet. But it is more than that: all those places have a history and all those people have a story. And I love hearing the story.

When I was in China, my students told me about an old professor that taught Chinese history and culture. They spoke of him with great respect, but I also detected some fear, his subject was very hard apparently and a lot of students failed it. But I was intrigued. I asked a student if she could set up a meeting with him. I wasn’t sure if anything would come of it, but I was happily surprised to hear he took my request as a compliment and he would love to have a chat. So we agreed to meet.

Another volunteer that was there with me, Leo, heard about our appointment and he joined me. It was an extremely interesting evening. We had to work with a translator so the discussion was a bit tiring but it was extremely interesting. At a certain point, the professor decided he was going to send us on our way with our life motto. I had no idea what he meant and what he was going to do.. It was not as if he had asked us any questions or that we had introduced ourselves at length or anything..
He spoke to Leo first. He explained to Leo how he saw him: you are an honest man and you attach a lot of importance to being genuine – a sort of what you see is what you get attitude I guess. Leo was gobsmacked. He felt he had described him to a Tee. Leo makes his own wine and on his label he prints the text “klare wijn schenken” which probably translates into something along the lines of “be clear and open, use clear language”.
Leo’s reaction was so deep, that I became nervous.
He told me: you follow your own path, and you never chose the beaten path because you want to find your real self. You are a pupil of Taoism.
He proceeded to write my motto on some rice paper in beautiful ancient characters (not the modern ones). He wrote on the side “for Sofie” in modern Chinese characters, and put his personal stamp. I had that paper framed and I had it in every living room in every house I lived in after that, including this one I am sitting in right now. Needlessly to say I read up on Tao, and I try to be enlightened enough to get it but I admit it is not a walk in the park.

Many a moment in my life, I have wondered: am I doing the right thing? Am I following the right path? But I do not think I follow the less taken path because I look for it specifically, I think I just do not see the beaten path. It is not an option for me, I simply do not know where it is.

img_93591