Category Archives: Travel

Familie vakantie

Het is vrij ironisch: ik steek extra tijd, geld en moeite in een eigen website en als resultaat post ik amper nog berichten. Zoals alles in het leven gaat ook mijn blog met pieken en dalen neem ik aan.
Nochthans, het is niet omdat ik niets te vertellen heb en er niks gebeurt. Het tegendeel is waar: in feite ben ik te druk met vanalles – waaronder levensbelangrijke beslissingen nemen, dat wordt zeker een blogpost binnenkort! – en dus komen die blog posts er niet meer van.
Maar in de tussentijd nam ik ook nog eens vakantie. Het was tot mijn grote verbazing twee jaar geleden dat ik in Belgie was. Dat is in 15 jaar buitenland nog nooit gebeurd, normaal ging ik toch altijd minstens jaarlijks. Maar goed, het was dus nu wat langer. En je kan je dat als niet-expat misschien niet goed voorstellen, maar mijn vakanties in Belgie voelen niet echt altijd als vakantie. Niet slechter, niet beter, gewoon anders. Niet als die typische een-week-aan-het-strand-en-niks-doen vakanties. (Een weekend Zanzibar is niet hetzelfde.) En uiteraard ook niet als een citytrip-met-musea-en-bezienswaardigheden vakantie.(Al kijk ik soms mijn ogen uit om te zien wat er in Leuven veranderd is.)
Maar waarom vertel ik dat nu? Door wat gekonkelfoes tussen mijn oudste dochter en mijn broers, kreeg ik een ticket Spanje cadeau! Dus 3 gezinnen en ik, op naar de Costa Blanca! (Spijtig genoeg zonder mijn eigen kroost.) Wat me nog het meest opviel: het deed me ontzettend hard denken aan de familievakanties van vroeger, waarvan ik niet eens besefte dat ik ze zo hard miste. Uitslapen, zon, zwembad, strand, een keer de stad in, uit eten, en vooral niks doen.. Ik was helemaal vergeten hoe dat ging. Maar het was super. Moeten we nog eens doen ūüôā
  

(Je zal het moeten stellen met weinig beelden, wie me kent, kan me volgen op Instagram..)

Belgen in het buitenland

Verschenen op Belgen in het buitenland: http://wonderfulwanderings.com/nl/expats-belgen-in-tanzania/

BELGEN IN HET BUITENLAND: SOFIE VERHUISDE NAAR ARUSHA, TANZANIA

1. HEY, SOFIE! STEL JEZELF EVEN KORT VOOR. VERTEL ONS WIE JE BENT, VAN WAAR JE AFKOMSTIG BENT, NAAR WAAR JE VERHUISD BENT EN WAAROM/WANNEER JE DAT GEDAAN HEBT.

Ik zal proberen een lang verhaal kort te maken. Ik ben van Oud-Heverlee en studeerde in Leuven Germaanse aan de KUL. Daar leerde ik ook mijn vriend kennen, die later mijn man werd.

Tijdens mijn studies reisde ik al naar Oxford voor een exchange program en deed een stage in Wuhan, China. De reiskriebel had ik dus al te pakken. Mijn vriend deed een stage in Martinique, dus op dat vlak hadden we elkaar wel gevonden. Toen ik afstudeerde, verhuisden we voor zijn baan naar Tanzania. Technisch gesproken ben ik dus iemand gevolgd voor de liefde maar we zaten op dat vlak op dezelfde golflengte, hij maakte het gewoon makkelijk voor mij om mijn droom ook waar te maken omdat ik hem kon volgen.

Ik kreeg ook al gauw zelf een baan. Ik gaf Nederlandse les aan expat-kinderen in de internationale school en heb me dus nooit verveeld. Tanzania, zelfs Afrika in het algemeen, was niet onze eerste keuze maar we waren jong en stonden gewoon open voor alles. Zijn werkgever begon een zusterbedrijf in Arusha, het was een fantastische opportuniteit.

Belgen in Tanzania

Dat is ondertussen al 15 jaar geleden. Er is heel wat gebeurd in die tijd: we kregen kinderen, we zijn gescheiden, mijn ex-man woont ondertussen in Mexico, ik deed een carrière switch en werk nu in toerisme… Mijn dochters wonen hier dus al heel hun leven, ze zijn 11 en 13. En ik kan het niet ontkennen: Afrika kruipt onder je vel.

2. WAT WAREN JE VERWACHTINGEN VAN WONEN IN TANZANIA VOORDAT JE VERHUISDE EN BLEKEN DIE VERWACHTINGEN TE KLOPPEN?

Ik merkte toen bij mezelf ‚Äď en zie het ook nog steeds bij buitenstaanders of bezoekers ‚Äď dat onze kennis van Afrika erg oppervlakkig is. We lopen rond met een boel vooroordelen, gecombineerd met een groot gat aan kennis en na√Įeve idee√ęn. De meeste mensen denken nog steeds aan arme ‚Äėzwartjes‚Äô in hutten, stammen, dorre en droge gebieden‚Ķ Die dingen zijn deels waar: de Maasai wonen in hutten, sommige gebieden zijn erg droog, maar er is zoveel meer.

Belgen in Tanzania

Afrika is vooral heel mooi. De natuur is prachtig. Sommige gebieden zijn heel groen en de dierenparken zijn een unieke ervaring. Ja, mensen hebben minder dan in de westerse wereld maar ik vraag me vaak af of ze daardoor minder gelukkig zijn.

Belgen in Tanzania

Wat ik wel heb moeten leren, is hoe je met die vooroordelen omgaat als je in Belgi√ę bent en mensen vragen je hoe het is om hier te wonen. Als je iets positiefs zegt, ben je al gauw een wereldverbeteraar die preekt. Als je iets negatiefs zegt, een koloniaal en een racist. Ik vond het moeilijk om mijn ervaringen genuanceerd te delen. Nu zeg ik meestal: je zal ons moeten komen bezoeken om het zelf te zien ūüôā

3. WAT IS HET GROOTSTE VERSCHIL TUSSEN WONEN IN TANZANIA EN WONEN IN BELGI√č?

Oh god, waar begin ik… de verschillen zijn enorm.

In de eerste plaats, ben ik blank. Dat is natuurlijk niet iets waar je bij stil staat als je in Europa woont, maar hier ben je je er erg bewust van. Het heeft vooral als gevolg dat je nooit 100% ge√Įntegreerd zal raken. Ik zal op de markt toch wel per definitie wat meer betalen voor dezelfde mango. Hier in Arusha, zijn ze gewend aan toeristen en oppervlakkig contact met blanken. Meestal zijn ze dan wel blij verrast als ik in vloeiend Swahili spreek en krijg ik een brede smile van ze. Ik merk ook dat de komende generatie, waarvan een groter deel (hoger) opgeleid is en door internet veel meer is opengesteld aan wereldse invloeden, het verschil wat minder maakt.

Belgen in Tanzania

Ook een groot verschil, en zonder twijfel het meest aangename verschil, is het klimaat. Ik denk dat ik het heel erg moeilijk zou hebben met de seizoenen, de kou en de regen, als ik terug naar Belgi√ę zou verhuizen. Bovendien wonen we op een hoogte van 1000 m. Het klimaat is dus niet vochtig tropisch zoals aan de kust, het is net ideaal. ‚Äôs Nachts koelt het namelijk af, je kan dus prima leven zonder airco. Alles wat ik plant in de tuin, groeit ook zonder problemen (op voorwaarde dat ik het zelf water geef natuurlijk).

Belgen in Tanzania

Je weet hier ook elke ochtend wat je aan moet en bijna alles is in de openlucht, zoals bijvoorbeeld restaurants. We hebben in April een lang regenseizoen, waarin er evenveel regen valt in 1 maand als in Belgi√ę in een heel jaar. Dat is een maand waarin je dus wel eens je 4√ó4-terreinwagen nodig hebt om je kinderen op school af te zetten. Meestal ben je op dat moment wel heel erg blij met de regen, alle mensen zijn erg blij met regen hier. En geloof me, voor een Belg is blij zijn met regen een nieuwe ervaring. We zitten ook dicht bij de evenaar, dus de dagen zijn altijd even lang: 12 uur licht en 12 uur donker. Dat is een heel erg gezond ritme, eens je er aan gewend bent. Voor kleine kinderen is het ook erg makkelijk, je krijgt ze zonder problemen op tijd in bed.

Belgen in Tanzania

Wat lastiger is, is dat de infrastructuur en voorzieningen erg te wensen overlaten. De wegen zijn heel slecht, en na een regenseizoen nog slechter. Je moet dus ook veel zelf doen, de regering staat je in erg weinig dingen bij. De elektriciteitsmaatschappij snijdt soms wel eens stroom af, en dan moet je maar zorgen dat je zelf een generator hebt. Het afval wordt niet opgehaald, dus daar moet je zelf een plan voor bedenken. De ziekenhuizen zijn in de tijd dat ik hier woon heel erg verbeterd maar het zijn allemaal privé-instellingen dus ze zijn duur. Hetzelfde met de scholen, een internationale privéschool is dus erg duur. Als je werkgever je met zulke dingen niet helpt, is het onmogelijk hier te wonen (een staatsschool is echt geen optie).

Veel producten worden ingevoerd, die kosten dus meer dan thuis. We kunnen alles krijgen maar met transport en invoertaks er bovenop, wordt zelfs een blokje kaas een luxe product. Zo‚Äôn dingen ga je soms als vloek en soms als zegen ervaren. Het leven wordt er soms simpeler door, mijn kinderen zijn niet materialistisch of verwend. Op momenten word je er zelfs vindingrijk van. Ik besef nu hoe ongelooflijk goed het allemaal geregeld is in Belgi√ę.

Je kan hier best betaalbaar leven als je al die luxe niet hoeft. De huurprijzen zijn laag en je hebt andere soort luxe: we hebben hulp in huis en mijn dochter haar paardrijlessen zijn privé. Het hangt er allemaal van af hoe je het bekijkt en wat je belangrijk vindt.

Belgen in Tanzania

Een ander groot verschil is ook de mentaliteit van de mensen. Sommige van hen hebben weinig, maar zijn daar gelukkig mee. Afrikanen zeggen al snel ‚Äúhakuna matata‚ÄĚ tegen het leven en kennen geen stress. Als ik op kantoor iets snel gedaan wil hebben, frustreert me dat natuurlijk wel eens. Maar op andere dagen maakt het me juist blij en helpt het me relativeren. De zon schijnt elke dag, en daar zijn ze hier oprecht dankbaar voor. Ik hoorde iemand wel eens stress omschrijven als ‚Äúthe white man‚Äôs disease‚ÄĚ, en zo is het echt voor ze, ze begrijpen die druk niet.

4. WAT VIND JE HET LEUKST AAN WONEN IN TANZANIA?

Toch wel met stip op nummer 1 het weer ūüôā

Je weet elke ochtend wat je aan moet, je koopt altijd enkel kleren voor 1 seizoen en een uitstapje of gewoon zwemmen kan altijd. Mensen zijn ook gewoon gelukkiger in de zon. De kleuren lijken precies mooier en feller in het zonlicht.

Belgen in Tanzania

Ik ben het gelukkigst hier als we op safari gaan. Dat doen we soms gewoon maar voor een weekend, gewoon om even uit de stad weg te kunnen. Tijd in de bush spenderen kan je echt met niets vergelijken. Dat is het soort ervaring waarover je leest in Hemingway‚Äôs boeken en zoals je ziet in ‚ÄúOut of Africa‚ÄĚ. Met een jeep door de savannah rijden; olifanten, giraffen en zebra‚Äôs zien en ‚Äôs avonds rond het kampvuur zitten terwijl je een leeuw hoort brullen in de verte. Daar kan niet veel tegenop.

5. WAT VIND JE HET MINST FIJN AAN WONEN IN TANZANIA?

De mentaliteit van de mensen frustreert me op professioneel vlak wel eens. Het ontbreken van stress en tijdsdruk voor ze, is een mes dat snijdt langs twee kanten natuurlijk.

Als je technieker zegt dat ie om 10 uur zal komen en pas de volgende dag komt opdagen, terwijl je dus hebt zitten wachten en niet kon verder werken en hem elke 2 uur belt om te vragen waar hij zat maar zijn telefoon stond af, dan raak je erg gefrustreerd. En als je boos wordt, helpt het hoegenaamd niet. Wij hebben een horloge, maar zij hebben de tijd.

Ik werk zelf voor een internationaal bedrijf en het is soms moeilijk om zo’n dingen uitgelegd te krijgen aan de andere kantoren in andere landen. Het feit dat ik mijn deadline niet haalde omdat de hele stad geen elektriciteit noch internet had, dat kunnen mensen in de westerse wereld moeilijk geloven.

6. WAT MIS JE HET MEEST VAN BELGI√č?

Het feit dat alles goed geregeld is, mis ik wel eens. Je hebt ontzettend veel diensten en instellingen die je leven makkelijker maken. En ja, de trein kan wel eens te laat rijden maar er is tenminste een trein. In Tanzania zijn we toch wel vaak op onszelf aangewezen. De regering doet weinig, meer nog: er is veel corruptie.

Natuurlijk mis je ook Belgisch eten en drinken! Nergens ter wereld vind je zo‚Äôn lekkere chocolade, patisserie, bier, en ander lekkers. Sommige dingen brengen we zelf mee in onze koffer als we nog eens naar huis gaan, maar sommige dingen kan je niet importeren, bewaren of namaken. Iedere keer dat ik naar Belgi√ę reis, eet ik dus gegarandeerd americain en drink ik een kriek. Ik besef natuurlijk ook dat ik er dan zo ontzettend dankbaar voor ben omdat ik het in Afrika mis. Als je het elke dag kan eten, is het vast minder bijzonder.

Af en toe mis ik de seizoenen. Kerst vieren in de tropen voelt toch altijd een beetje fake. En in de winter met een warme choco aan de open haard zitten, het is toch gezellig. Maar ik mis het nooit lang.

7. IS ER IETS VAN BELGI√č DAT JE ABSOLUUT NIET MIST?

Files hebben we hier ook…

Ik herinner me wel dat ik gegarandeerd elke winter een keertje griep of een verkoudheid kreeg. Ik ben hier veel minder vaak ziek.

8. DENK JE DAT JE IN TANZANIA ZAL BLIJVEN WONEN? OF PLAN JE OOIT NOG NAAR ERGENS ANDERS TE VERHUIZEN?

Ik zal hier zeker en vast niet oud worden, dat lijkt me hier ondoenbaar. Als je al eens wat vaker een dokter of fysiotherapeut nodig hebt, dan wordt het leven hier denk ik snel onleefbaar. Ik denk er steeds vaker aan om te verhuizen de laatste tijd, maar dat heeft deels met mijn baan te maken. Als ik een carrière wil, vraag ik best een verplaatsing aan binnen het bedrijf.

Belgen in Tanzania

Ook voor de kinderen (mijn dochters zijn 11 en 13), is verhuizen binnen afzienbare tijd wel het beste denk ik. Voor kleine kinderen is het hier ideaal: je hebt hulp in huis, ze kunnen altijd buiten spelen en Afrikanen zijn dol op kinderen. Maar als tiener wordt het allemaal wat moeilijker en minder interessant. Je kan nergens heen fietsen of wandelen, je moet altijd transport organiseren en openbaar vervoer bestaat niet of is niet betrouwbaar. Er is ook weinig te beleven qua vrije tijd voor tieners.

Belgen in Tanzania

9. HEB JE TIPS OF RAAD VOOR ANDERE BELGEN DIE EROVER DENKEN NAAR TANZANIA TE VERHUIZEN?

Zorg ervoor dat je een baan hebt voordat je verhuist. Die banen zijn er zeker want expertise is hier niet in overvloed te krijgen. Tanzania is een typisch land waar je een ‚Äúexpat package‚ÄĚ nodig hebt van je werkgever om te overleven. Om als werkzoekende naar hier te komen om dan ter plekke een baan te zoeken en je eigen vergunning en verhuizing enz. te gaan regelen, dat is niet aan te raden.

Belgen in Tanzania

10. KAN JE DE MENSEN DIE NAAR JOUW STAD/REGIO REIZEN ENKELE TIPS GEVEN VOOR DINGEN DIE ZE ZEKER MOETEN DOEN, ZIEN OF ETEN?

Een safari is echt een unieke ervaring die iedereen minstens 1 keer in zijn leven moet gedaan hebben. De Ngorongoro-krater en de Serengeti worden tot de wereldwonderen gerekend. Daarna nog wat relaxen op Zanzibar en je hebt een ideale vakantie.

Belgen in Tanzania

Kilimanjaro is de hoogste berg van heel Afrika en om hem te beklimmen moet je geen klimervaring hebben, enkel een beetje een goede conditie is vereist.

DANKJE, SOFIE!

Belgen-in-tanzania-sofie

Outdoor pursuits

Mijn meisjes doen op school OP-trips. Dat staat dan voor outdoor pursuits. (Ik moet daar altijd over nadenken want kan het niet onthouden.) In feite wil dat dus zeggen dat ze leren kamperen, en wat ze dan “hiking and trekking” noemen (wandelen is zo’n domme vertaling in deze context). Die uitstapjes zijn niet verplicht en kosten extra geld dus niet iedereen neemt deel. De meesten beginnen wel vol goede moed maar de kosten en moeilijkheidsgraad gaan omhoog dus gaandeweg vallen er toch mensen af. Het ultieme doel is dan om bij je afstuderen de Kilimanjaro beklommen te hebben. Dat vind ik wel een mooi doel. Staat vast ook goed op je college application.¬†En op menig bucket list.

Ik stimuleer de meisjes ontzettend om dat te doen en vol te houden. Ik dacht dat ik veel pep talks zou nodig hebben maar ze doen het gelukkig ook zelf heel graag. Axelle had eens een keertje zware regen, was doordrenkt, tot natte voeten en natte rugzak-inhoud toe, maar ze bleef enthousiast. Gelukkig.

Ondertussen hebben we ook al raad van professionelen gevraagd en gevolgd dus ze hebben de hele uitrusting, met juiste kwaliteit polyester en katoen en gewicht, camel bag etc. Het bleek besmettelijk, dat enthousiasme en hun verhalen achteraf, want ondertussen doe ik ook mee en zijn we ook al met ons drietjes gaan hiken, en de go-pro en waterdichte behuizing voor de camera is ook al aangeschaft..

De school doet dat natuurlijk om wat bekwaamheid, vertrouwen, en discipline aan te leren, het is ook goede lichaamsbeweging, maar het is ook gewoon echt bevredigend om na 7 uur wandelen te genieten van een prachtig uitzicht en dan je loodzware schoenen uit te gooien. (En het vormt vast een gezond evenwicht met de 5-sterren lodges die we af en toe mogen bezoeken.)

img_0784

Axelle spendeerde 3 dagen in de Usambara Mountains

img_5388

We wandelden met ons drietjes van de Empakai krater naar Lake Natron

meisjes-naar-base-camp

Beiden meisjes gingen reeds naar Kilimanjaro base camp

//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Lake Natron

Sometimes it is amazing if I look at all the places in Tanzania I have not seen. Amazing in a bad way then of course. And in a humbling way because the country is huge! But an expat of course tends to spend most free time (and money) in going home so we only spend the odd long weekend in the bush really.

So I really wanted to do something during mid term break that we had not done before. And preferably something that we would remember forever (why not have high standards, right?). For a second I contemplated going to Zanzibar to have the kids do their PADI but I am sure there are tons of destinations in the world that have better diving so not a priority. Then I heard about the gorillas in Congo (most people go to Rwanda or Uganda but Congo is promoting tourism very enthusiastically) but Celeste will need to wait until she turns 12. So then I thought about hiking.. There is a gorgeous walk from Empakai Crater (East to Ngorongoro Crater) to Lake Natron that goes around Oldonyo Lengai. That is an impressive walk in many respects. So off we went.

The walk itself was long but surprisingly neither the girls nor me had any difficulty, not in terms of fitness, or with the altitude. I think the steady but slow pace of the Maasai, as if he is having a leisurely stroll, helped. The second day however, some parts got rather technical and some were rather steep – some both – ¬†so my joints did remind me of my age. The sun was harsh but nothing that tons of sunscreen and a hat couldn’t fix. But then the views! Oldonyo Lengai, ‘the mountain of God‘ in Maasai, on the right and the Serengeti on the left, Lake Natron in front of you (as a far goal).. I do not have enough superlatives in my vocabulary to do it justice. Stunningly beautiful, amazing, mind-blowing.. ? I will let the pictures speak below.

Finally reaching Lake Natron camp was a reward in itself but what a cool place that camp is! The girls swam for hours in a natural pool, formed by a stream that runs through the camp, with fish and all. We walked closer to the lake to watch the flamingos, we enjoyed the lounge (and cold drinks!!), and kept on taking in the views. The place is so desolate, remote and quiet, it can’t but affect you.

14718174_1322196337813577_7056225749400813568_n 14565120_313536052352259_8707801735986413568_n 14723462_694183764081333_8020071115621662720_n

Tao

The thing I love the most about travelling are of course the places you see and the people you meet. But it is more than that: all those places have a history and all those people have a story. And I love hearing the story.

When I was in China, my students told me about an old professor that taught Chinese history and culture. They spoke of him with great respect, but I also detected some fear, his subject was very hard apparently and a lot of students failed it. But I was intrigued. I asked a student if she could set up a meeting with him. I wasn’t sure if anything would come of it, but I was happily surprised to hear he took my request as a compliment and he would love to have a chat. So we agreed to meet.

Another volunteer that was there with me, Leo, heard about our appointment and he joined me. It was an extremely interesting evening. We had to work with a translator so the discussion was a bit tiring but it was extremely interesting. At a certain point, the professor decided he was going to send us on our way with our life motto. I had no idea what he meant and what he was going to do.. It was not as if he had asked us any questions or that we had introduced ourselves at length or anything..
He spoke to Leo first. He explained to Leo how he saw him: you are an honest man and you attach a lot of importance to being genuine – a sort of what you see is what you get attitude I guess. Leo was gobsmacked. He felt he had described him to a Tee. Leo makes his own wine and on his label he prints the text “klare wijn schenken” which probably translates into something along the lines of “be clear and open, use clear language”.
Leo’s reaction was so deep, that I became nervous.
He told me: you follow your own path, and you never chose the beaten path because you want to find your real self. You are a pupil of Taoism.
He proceeded to write my motto on some rice paper in beautiful ancient characters (not the modern ones). He wrote on the side “for Sofie” in modern Chinese characters, and put his personal stamp. I had that paper framed and I had it in every living room in every house I lived in after that, including this one I am sitting in right now. Needlessly to say I read up on Tao, and I try to be enlightened enough to get it but I admit it is not a walk in the park.

Many a moment in my life, I have wondered: am I doing the right thing? Am I following the right path? But I do not think I follow the less taken path because I look for it specifically, I think I just do not see the beaten path. It is not an option for me, I simply do not know where it is.

img_93591

Nairobi

For as long as I can remember, there has been a terror threat and travel warnings about Nairobi, Kenya’s capital. But I do not think more dangerous things or simply more things happen there than in any other capital. I am not sure why not all other towns then also receive these travel warnings against them but that’s a whole other discussion…

When I first moved to Tanzania, Nairobi is where we went for shopping. It was the shopping mall Walhalla, where imported products and nice restaurants awaited us when we went for a weekend of spending. When I was pregnant, I actually had to go there to find things we needed for a newborn that Tanzania did not have. But those days are long gone and I hardly ever go to Nairobi anymore..

But there are definitely things I recommend you do when you do visit Nairobi, we did them and we had fun!

The Giraffe Manor is a hotel in the middle of town, with rooms in old English style and giraffes roaming the garden. But even if you do not stay in the hotel, you can visit the giraffes, ¬†feed them and pet them at the visitor’s center. I can imagine that is not the same as having a giraffe stick their head through the window to say good morning when you have breakfast, but still… The girls were about 4 years younger than now but they still remember our visit, especially that the giraffes had slimey tongues ūüôā

The Giraffe Manor is described in Wikipedia as follows: Giraffe Manor is a small hotel in the Karen suburb of Nairobi, Kenya which, together with its associated Giraffe Centre, serves as a home to a number of endangered Rothschild giraffes, and operates a breeding programme to reintroduce breeding pairs back into the wild to secure the future of the subspecies.

So there you go..

pic giraffe manor

Pictures below: The girls in 2011..

Naivasha trip okt 11 159

Naivasha trip okt 11 169

 

I can’t believe it took us 4 years to go back to Nairobi.. and I still had the Sheldrick Center on my wishlist. The David Sheldrick Wildlife Trust does a lot for conservation but at the heart of it all is it’s elephant orphanage, which is hugely successful in saving orphaned calves and re-introducing them into the wild about 3 years later. You can go and visit and see the orphans up close when they get fed in the morning. This alone is a very special experience. But you can also foster one of the babies, and then you get emails with pictures and entries of the diary of the care giver and so on. We were also allowed to go back at 5pm to have a private visit with our orphan.

Axelle had developed a soft spot for Murit. A little elephant that was just over 1 year old. Celeste on the other hand adopted the only rhino they have. After all, they are endangered and Celeste always protects the underdog. And on top of that, Maxwell the rhino is blind so they will never be able to re-introduce him into the wild. Celeste very responsibly said she was ready to commit to fostering him for the rest of his life.

But if I am making this out to seem like an experience for children only, that is not the case. Seeing the little ellies run for the bottle, seeing the littlest one get a bit lost and run straight towards the crowd who fondly started hugging and petting the 500 kg of cuteness, seeing them have a loving and teasing relationship with their caregivers, seeing how the babies are still a bit confused as to how they need to lay down to sleep, and yes, being able to touch them and feel how surprisingly hard the head is when the fuzzy hair looks so fluffy, and feel how hard the skin and the horn of a rhino.. it is truly amazing.

20150606_110250

the babies in the herd20150606_111027 20150606_113142 20150606_115325 20150606_172403

Axelle is now the proud foster-mum of Murit20150606_173126

Axelle had a long visit with Murit and a chat with her caretaker20150606_173837¬†having a rest20150606_175126 20150606_175207¬†Maxwell, Celeste’s new best friend

And if you cannot visit them any day soon, you can always adopt online here, or give a foster baby certificate to someone else as a gift

Lake Manyara

Lake Manyara is relatively small, about 50km long, and it is so shallow that when it is warm and dry, it becomes a lot smaller, about a third smaller than in the rainy season. It is nestled against the escarpment along the Rift Valley so calling it a pretty sight is an understatement. The national park stretches along the lake but only on one side, so basically visitors follow one road with a number of loops. There is only one lodge inside the park so many visitors either skip the park all together, or only go in for a game drive of a couple of hours. The marketing posters for the park always feature the tree climbing lion or a huge flock of flamingo so it does happen that visitors do not see the lions or only see the flamingos from really far and are then disappointed. That is a pity because with numerous species of birds being attracted by the water, the eerie sight of the lake with an impressive backdrop of the escarpment, the hot spring with hippos, the forest close to the entrance of the national park, it is very much worth a visit.

DSC06494

Anyway. I love it. I have stayed at the one lodge inside the park (fantastic!). I have also driven in and out the park in one day. I have been mock attacked by a lone male buffalo in the park (serves me right for parking the vehicle between him and the water). I have seen giraffe laying down on the plains next to the lake (funny sight). I have seen the tree climbing lion here (I got lucky I guess).

DSC06508 DSC06520 DSC06523 DSC06524 2010

This time around, I had to go for work because our driver-guides had their annual training on a special campsite within the park. So I was very lucky when the trainers suggested I stay at Wayo Green camp for the weekend. I was lucky in more ways than one… Despite the rain, we had the best game viewing I ever had in the park. (Or maybe because of the rain?) We saw a lot but we also saw it all really¬†up close. Have you ever been able to count the creases in an elephants bum? This is all very comforting because it confirms there is no poaching inside the park. One of the elephants came so close to the vehicle that I got really nervous and then it lifted his trunk to smell and check out the kids who were up on the roof, that was a new experience. That is probably the coolest thing about going on safari, it is never the same, and it doesn’t get old.

2015-05-01 13.37.49 2015-05-01 14.03.50 2015-05-01 14.58.51 2015-05-01 15.15.54 2015-05-01 15.16.48 2015-05-01 15.17.22 2015-05-01 15.17.27

 

DSC_4847 DSC_4870 DSC_5196 DSC_5265

But then, Wayo Green Camp.. That was something else. Right next to a wall of rock where a gigantic waterfall dropped off. And it being the rainy season, there was a risk of our tent flooding (adventure!) and the waterfall was as loud as thunder. It is quite a privilege to feel small between the elements being so big and overwhelming.

2015-05-01 16.10.19 2015-05-01 16.18.45

DSC_49752015-05-02 09.55.07 2015-05-02 10.00.16 DSC_4897

And if you are curious about an elephant up close..

DSC_4628 DSC_4723

 

Arusha National Park

One Saturday, we had a fund raise party in the afternoon/evening but a bit of a lost feeling in the hours leading up to the time our presence was required there.. So we decided to go to Arusha National Park. A very underestimated park, very close and very diverse in landscape, vegetation and wildlife.. Always a great way to spend a Saturday.

I guess it is underestimated because¬†people know of the Serengeti, the Ngorongoro¬†crater and they have a bucket list of things they need to tick, especially the Big 5. I do not get this overall fascination with “The Big 5” but hey.. that’s just me. So we packed lunch and binoculars and off we went.

We saw the usual, even though even your hundredth time to see a zebra is still pretty amazing. And even though I am not a birder, I love seeing them soar through the skies, they are fascinating. I do however have a hard time catching them in that perfect picture in full flight.

DSC_4164 DSC_4436

And every time you go on safari, you do have something new happening that you have never seen before. Last time in Tarangire, it was a huge python in a tree. This time, it was giraffes galore, and they came VERY close (normally they are pretty shy). I could count their eye lashes.

DSC_4241

I deliberately stopped at the lakes for quite some time because I have never before taken a good shot of a flamingo. And even though they are usually perceived as an elegant animal, we all had to giggle when they went head first in the water to fish, they kept kicking their scrawny legs to stay under while the bumm kept bobbing up and down, it looked really silly.. But some looked more pink than others, some stood on the one leg, and there were so many of them, it was a pretty sight.

DSC_4265 DSC_4319 DSC_4283

We had lunch in the most amazing spot..

20150314_122918

But most of all we had fun.

DSC_4410 DSC_4421 DSC_4424

Splendid South-Africa

This post is long overdue.. I have been back home for some weeks now. But since I went for work, the report for my boss was a bit more pressing than the blog post ūüôā

I had been to South-Africa before but it was almost 9 years ago so I knew I was in for a treat – but that a lot must have changed in the meantime. For someone that lives in Sub-Saharan Africa, South-Africa is heaven. It is the best of both worlds: the comfort of Europe and the beauty of Africa.

I must admit (shame on me) that I had not been to Johannesburg yet and I had a bit of prejudice about it but boy, was I wrong! It probably helps to see the city through the eyes of ‘locals‘ – who then also happen to be extremely friendly and the most efficient colleagues. A modern and big city but it still felt comfortable and cozy, it did not have the atmosphere I expected from the biggest city in SA.

20150126_173919

I had one morning off before my flight to Cape Town, to drive a bit and to visit Maropeng, the cradle of mankind, beautiful and interesting. The link to Olduvai Gorge, which is in the Serengeti, was an added interesting bonus to me. The exploration of the caves where the skeleton was found, was actually kind of fun, I felt like a kid on an adventure. The exhibition afterwards was diverse and entertaining and I actually learnt a lot. I would never have chosen this excursion myself but now I would most definitely recommend it to others. Working in tourism is a perk, you see places you would not chose and they surprise you immensely:-)

20150128_122526

And then there is of course Cape Town. I was very much looking forward to visiting Cape Town again and it did not disappoint. I noticed that a lot of high-rises and new buildings had been added, partly due to the FIFA world cup 5 years ago of course. Obviously, I enjoyed good food and shopping. Well, if you give a girl a hotel room at the waterfront, on her one day off  (that happens to be her birthday) during a summer sale.. what do you expect? I even met up with an old student I used to teach in Leuven. That was an unexpected and nice reunion.

Actually, Cape Town always reminds me a bit of Knokke. And Canal Walk reminded me of Wijnegem. I guess the Belgians will know what I mean.

20150201_112427 20150131_102538

Travelling for work sometimes feels like a pity because you would prefer to enjoy and experience it all in the company of your family (I guess it gives me a reason to go back), but the big advantage is that I get the greatest hotel rooms – I have to be careful not to get used to that sort of stuff. And always conveniently located. (I admit it is easier to show up at the office in a good mood when your breakfast was served and you were not stuck in traffic.) And before you doubt whether I worked there at all.. I did! And it was most useful. And fun. Love my job, apparently also when I do it in other countries.

20150129_073947

20150130_085239

Magical Mahale

I had been looking into going to Mahale already but I thought it best to wait until the children could come along, the minimum age to actually go see the chimps is 12. But when the opportunity came up to go when the children were on holiday, it was an offer I could not refuse. And it only made me more determined to go back with the kids later.

Of course the main reason and attraction for visiting Mahale are the chimps. Tanzania has chimps in Mahale National Park, Gombe Stream Park and Rubondo Island. Gombe Stream Park seems to struggle with an unstable environment and population; and the chimps at Rubondo Island are introduced (bred in Germany) so it is said that the most authentic experience would be in Mahale.

Mahale mountains borders Lake Tanganyika. Lake Tanganyika is the longest lake in the world and the deepest lake in Tanzania. Mahale is the green and jungle-like part of Tanzania (it is not all Savannah here :-)). I did my homework and read what I could find on my destination, but nothing prepared me for the beauty..

I stayed at Nomad’s camp Greystoke and even though everyone knows the excellent reputation of Nomad and I was not surprised they did deliver – ¬†it was still impressive to receive such exquisite service in such a remote place. The staff had such love and passion for their own home, the food was excellent, the beach resort truly felt like the garden of Eden and Greystoke is clearly a guardian of paradise.

And a special mention should go to ‘Big Bird’, probably the most documented pelican on the internet (read it here). The story goes he got lost during a storm and ended up at the Mahale beach. They taught him how to fly (which was successful, see here) and now they are teaching him how to fish. Not surprisingly, he thought it much more convenient to grab our catch of the day when we went fishing. Big Bird is the puppy of the camp, and I am sure my kids would love him too.

– A plane from Arusha to the bush airstrip of Mahale and a boat into the National Park –

DSC_2002 DSC_2011 DSC_2025 IMG_3267

– The beautiful beach and camp –

IMG_3270 IMG_3283 IMG_3287 IMG_3355 IMG_3367 IMG_3713 IMG_3720 IMG_3723

Activities.. walking, beach, swimming, wildllife, fishing.. Big Bird!

IMG_3306 IMG_3334 IMG_3354 IMG_3398 IMG_3411 IMG_3481 IMG_3498 IMG_3584 IMG_3588 IMG_3613 IMG_3614 IMG_3625 IMG_3651 IMG_3704

– And of course… the chimps.. –

DSC_2216 DSC_2220 DSC_2267 DSC_2672

 

DSC_2374 DSC_2449 DSC_2458 DSC_2502 DSC_2592 - Copy DSC_2735

DSC_2096 DSC_2188 DSC_2247 DSC_2711