Category Archives: Uncategorized

Home is where the heart is?

People very often ask why I live in Africa and if I will ever go back home.

Firstly, I did not chose Africa. I (we, at that time) wanted to leave and we were prepared to go (almost) anywhere. So it could even have been Costa Rica or Vietnam. Call it destiny, call it coincidence, but it became Tanzania. Many will be surprised to hear this but I hated it at first. Hated it. Talked about going home about every day. But I feel that if you do not live in a country for at least 2 years, you did not really give it a chance. This is not a scientifically proven fact, this is my opinion. So we stayed.

Secondly, Africa does get under your skin. It just does. The wildlife, the endless views, the weather, the sunsets, the hakuna matata-attitude.  How can you not get affected by that? I will not expand too much on the fact that I met the love of my life in Africa, but maybe it helped that I saw the place through his eyes. He (partly) grew up here, spoke fluent Kiswahili, he even spoke of sweet childhood memories, maybe it softened me up? Who knows.

And I admit: the hakuna-matata attitude is a double-edged sword. When you want someone to come and fix your water, and he says he will come Monday at 10.00 and he shows up Tuesday at 15.00, that can be infuriating. But if you can put yourself over that, there is something to be said for less stress. When I am in Europe, I am even stressed in the shower. The water pours so hard over my head, I feel rushed to wash and rinse faster 🙂

But to me, Arusha is sometimes a micro-cosmos, and life is simplified. The community I move around in, is fairly small, so is the industry I work in. There are obviously people you like less, but no point ignoring them so better learn to live with it. Also, you cannot really buy much so shopping is pretty much out of the question. Therefore following fashion is futile (impossible?) and you feel free to wear whatever you feel comfortable in, so liberating. And because there is less shopping, there is also no rivalry in school about the latest and hottest schoolbag or clothes because the Italian girl is wearing what she bought in Rome and the Indian girl wears her Dehli-outfit, and that is a wealth for my children, no limitation.   In terms of food, we only recently got luxury products such as imported cheese and they are so expensive that you think long and hard about when and why you would wish to indulge. Which is not a bad thing may I add. Not having much also makes you resourceful, makes you think. And yes, I like nice things but I do not depend on them, definitely not derive my self-worth from them.

And whether I will go home. Always an option. A very nice option even. But why not go somewhere else (first)? The options are limitless, no? Soon, the added question will become: where do my girls want to go?

IMG_5417

 

It’s a small world after all

When you have been an expat for 16 years, the term globalisation is no longer something you read an article about, it becomes life. But the most amazing example of that just happened to me recently.

At my kid’s international school, they organise an annual international fair where all parents are kindly requested to make a stand which represents their country. Usually the stand has a game and some typical food. The parents are not only willing, they usually go all the way and the festival is very cool as a result. The UK and US stand are always quite big, the Asian ones have fantastic food, Belgium usually pairs up with Holland, and I always lose Celeste in South-Africa in search of her boerewors-fix.. In short: it is an experience.

IMG_6430

This year, I found Axelle in China, where a very organised mum was teaching calligraphy. All of a sudden, a small Asian girl, which I deduced was the lady’s daughter, came up to her and asked in perfect Flemish (yep, accent and all) if she could have a soda. Imagine our faces. So I politely asked why her daughter spoke Flemish. The conversation went a little bit like this.

– me “your daughter speaks Flemish?”

– the mother “yes, we lived in Belgium for years”

– “oh really, I am Belgian. And which part of China are you from?”

– “do you know Hubei province?”

– “I do actually, I used to teach in Wuhan”

– “I am from Wuhan! ”

Mind. Blown.

 

 

 

Back to basics

Fancy websites are all well and good.. if you have the time. Turns out I don’t. I will blatantly ignore the fact that I couldn’t figure out the admin side of the theme I had purchased and really couldn’t be bothered anymore after some fruitless attempts. I will also blatantly ignore the fact that I could not read, let alone update, my own website in the office because the content was deemed sexually explicit? So apparently using the word sofiesticated, the wrongly spelled version of sophisticated, makes you sexually explicit? Who knew. I know better ways of being sexually explicit, and I would not throw them on the net, but who am I?

So it is back to simple blogging. Cheap, fast and easy. (Oops, I might be sexually explicit again, I surely hope I am not.) I can’t really predict with what frequency I will be feeling keen to write but that will then be a surprise to both of us. But Africa – and I guess life in general  – does continue to inspire. And I have never been one to shut up 🙂

 

 

 

 

 

Familie vakantie

Het is vrij ironisch: ik steek extra tijd, geld en moeite in een eigen website en als resultaat post ik amper nog berichten. Zoals alles in het leven gaat ook mijn blog met pieken en dalen neem ik aan.
Nochthans, het is niet omdat ik niets te vertellen heb en er niks gebeurt. Het tegendeel is waar: in feite ben ik te druk met vanalles – waaronder levensbelangrijke beslissingen nemen, dat wordt zeker een blogpost binnenkort! – en dus komen die blog posts er niet meer van.
Maar in de tussentijd nam ik ook nog eens vakantie. Het was tot mijn grote verbazing twee jaar geleden dat ik in Belgie was. Dat is in 15 jaar buitenland nog nooit gebeurd, normaal ging ik toch altijd minstens jaarlijks. Maar goed, het was dus nu wat langer. En je kan je dat als niet-expat misschien niet goed voorstellen, maar mijn vakanties in Belgie voelen niet echt altijd als vakantie. Niet slechter, niet beter, gewoon anders. Niet als die typische een-week-aan-het-strand-en-niks-doen vakanties. (Een weekend Zanzibar is niet hetzelfde.) En uiteraard ook niet als een citytrip-met-musea-en-bezienswaardigheden vakantie.(Al kijk ik soms mijn ogen uit om te zien wat er in Leuven veranderd is.)
Maar waarom vertel ik dat nu? Door wat gekonkelfoes tussen mijn oudste dochter en mijn broers, kreeg ik een ticket Spanje cadeau! Dus 3 gezinnen en ik, op naar de Costa Blanca! (Spijtig genoeg zonder mijn eigen kroost.) Wat me nog het meest opviel: het deed me ontzettend hard denken aan de familievakanties van vroeger, waarvan ik niet eens besefte dat ik ze zo hard miste. Uitslapen, zon, zwembad, strand, een keer de stad in, uit eten, en vooral niks doen.. Ik was helemaal vergeten hoe dat ging. Maar het was super. Moeten we nog eens doen 🙂

Tarangire-Ngorongoro

 

 

I do not go on safari quite as often as I wish but in November we had the operations manager of Peru visiting so I was sent to the bush to escort her. There are less pleasant things to do for work so off we went..

It is always nice to travel with a newby because their “ohhs” and “awws” rightfully remind you how breathtaking this country can be. One can get a bit blase about yet another impala, unfortunately. (My kids call impalas McDonalds, because they are everywhere and all predators eat them as fast food.)

I find Tarangire to be a highly undervalued park. The big baobabs and majestic elephants, it should be on everyone’s itinerary. On the other hand, there was hardly anyone else there and I loved it.

20131107_160039

20131108_082845 20131108_083057 20131108_090914 20131108_105546 20131108_105951 20131108_124445

20131107_173525

 

After our night at Tarangire, we headed for the Ngorongoro crater. Although not added on our itinerary, I decided to stop at a gorgeous place for lunch.

20131108_160818 20131108_16082820131108_16083320131108_160838

 

It had been years since I had been to the crater. When it is busy, it does become a bit of a Disney ride though. So being based in our own camp (superb location and view) we decided on an early start. And I love camping.. well, not that you can call it roughing it..

20131108_175424 20131109_070520 20131109_070538 20131109_072843 20131109_074058 20131109_082105 20131109_084211 20131109_084951 20131109_092634 20131109_095845 20131109_110752 20131109_115424

 

20131109_165126 20131109_181948 20131110_074608 20131110_091955 20131110_094859 P1090137 P1090140 P1090157 P1090174 P1090176 P1090179 P1090181 P1090182 P1090184 P1090186 P1090188 P1090189 P1090192

 

 

 

Teleurgesteld

Ik werd deze week een ervaring rijker. Het was spijtig genoeg een ervaring die ik liever nooit had meegemaakt.

Woensdagavond vertrok ik om 5u15 op het werk en ik dacht ‘ik ga nog even snel langs de supermarkt’. Maar iemand daarboven dacht duidelijk iets anders. Het ene moment sta je nog netjes stil op de baan voor de poort van de supermarkt met je richtingaanwijzer aan.. het volgende moment word je meters ver geslingerd omdat er een vrachtwagen in je achterkant is gereden. De schok op zich is al genoeg om iemand uit het lood te slaan (gelukkig niet uit mijn auto geslingerd want had mijn veiligheidsriem aan) maar voor je met je ogen kan knipperen staat er 300 man rond je die het allemaal wel eens van dichterbij willen bekijken.

Maar goed.. je blijft kalm, belt je partner en de politie en neemt je documentatie al klaar. Ik was wel blijbaar de enige die dat dacht. De chauffeur van de truck werd woest en viel me bijna aan (die wist ook dat ie zijn baan kwijt was), daar kwam dan gelukkig iemand tussen. En dat terwijl hij met een vooroorlogs wrak reed dat niet meer kon remmen en te zwaar geladen was en waar hij te hard mee reed.. gevolg: hij ging op zijn rem toen hij me te laat zag, en de onder-as brak helemaal af.  De eigenaar van de truck dacht wel even zijn geld te recupereren omdat ik nu eenmaal wit vel heb en die belde de regional traffic commander.

Het toppunt moet dus nog komen.. Ik heb 3u gewacht om mijn verklaring af te leggen maar die wilde niemand afnemen. En toen belandde ik in de gevangenis. Een Afrikaanse cel langs de binnenkant zien, is niet meteen iets dat ik mijn wishlist had staan. “En waarom?” hoor ik u vragen. Ik vroeg het ook, tevergeefs.

Ik moet zeggen, het was mijn persoonlijk laagtepunt in 11 jaar Tanzania. Het werd me weer eventjes heel duidelijk gemaakt dat als ze zomaar voor niets zin krijgen om je plat te drukken als een mier, dan doe ze dat gewoon wel even hoor. Je weet dat je 100% in je gelijk bent, dat ze gewoon racistisch en egoistisch, en nog wel enkele andere soorten -istisch, zijn op dat moment en je moet je mond houden voor het nog erger word..

Ik voelde me klein en laag. Ik woon hier ondertussen langer dan een decennium en heb al mijn papieren netjes in orde en betaal altijd alles wat ik moet betalen en volg al hun regels, hoe dom ik er sommige ook van vind. Woede, hulpeloosheid, frustratie.. je kan het je niet voorstellen.

Uiteindelijk zegevierde gerechtigheid toen ik na middernacht vrij werd gelaten maar ik had er wel mijn werkgever zijn hulp bij moeten halen en na een dikke vette bribe, vragen ze nu nog meer of ze tekenen mijn papieren voor de verzekering niet. Ik word opnieuw woest terwijl ik het vertel maar wat doet een mens eraan.. Ik heb het geluk dat ik hier kan vertrekken en zij zitten vast in hun eigen kromme samenleving.

De vage plannen om overplaatsing te vragen en te verhuizen krijgen steeds meer vorm. Maar ik moest het even uit mijn systeem dus je kreeg een heel erg teleurgestelde blog vandaag..

Noord-Oost Serengeti

Ik vind Oudejaarsavond geen leuk feest. Het lijkt me een dag als een andere – alleen is deze dag alle kans om spontaan leuk te worden kwijt met alle opgeklopte druk dat hij leuk MOET zijn.

Dit jaar had ik geluk.. ik mocht naar Serengeti Migration camp. De naam is misleidend want de migratie beweegt in een cirkel gedurende het hele jaar dus geen enkele plek kan je de migratie garanderen maar aangezien ik die in November in Noord-Serengeti had gezien, stond het niet op mijn afvinklijstje. Bovendien was het korte regenseizoen dit jaar uitzonderlijk lang dus het regende er en dat bederft voor sommigen ook de pret maar mij kon het hoegenaamd niet schelen. De bush is de bush – met of zonder regen beter dan de stad, en al helemaal op Oudejaarsavond!

Het kamp zelf was geweldig, mooi en goed georganiseerd. Bleek ik nog enkele waiters en viavia de managers te kennen dus we hebben oorlogsverhalen uitgewisseld en goed gelachen. Ik zag cheetah en luipaard in 1 dag dus de game drive was ook geslaagd. Het was de eerste keer dat ik in een kamp verbleef waar ik echt het gevoel had dat ik tussen de beesten zat, dat ik te gast was in hun huis en wel even mocht rondkijken. De hippos in de grumeti rivier knorden me in slaap, de aapjes stalen mijn broodje bij de soep, de hyrax lag gewoon op de vloer in de receptie te slapen..

De meisjes waren in December in Florida in Disney World en je zou je geen groter contrast kunnen voorstellen dan tussen de ongetemde Savanah en het Amerikaanse consumeer-entertainment in pakskes. De ironie wil dat de meisjes in Disney world op safari zijn geweest. Een van de talloze attracties is het Afrika-park, en daar word je met een busje/treintje op een voorgemaakt spoor door een nep-Savanah geloodst. Ik zag de foto’s, het is echt ontzettend goed gedaan: de giraffe komt tot aan je treinwagonnetje, de leeuwen liggen op een kopje die ik niet van de echte kan onderscheiden.

Op safari.. in Florida!

Op safari.. in Florida!

IMG_0063 IMG_0067

Voor mij was het een eye-opener.. Dus daar komen die naieve vooroordelen van Amerikanen vandaan! Alle Noord-amerikaanse toeristen die hier op vakantie komen, klagen over hetzelfde en geven van dezelfde onwetendheid blijk.

Natuurlijk lijken onze wegen slecht en de afstanden groot als je gewend bent om in een treintje op een spoortje op een asfalt ondergrond in een parkje te gaan waar de verscheidene diersoorten en landschappen afgehaspeld worden op maat van iemand met de spanningsboog van een MTV-kijker. Natuurlijk krijg ik vragen als “what is the capital of Africa?” van bezoekers als je in een theme park wandelt dat “Africa” heet in een geheel park dat “world” heet.

Ik geef toe: de wegen zijn slecht (heel slecht) en de afstanden zijn groot. Maar wist je niet wat je kwam bekijken dan? Ze willen allemaal het weidse landschap met de vergezichten en de ongetemde natuur komen kijken maar dan klagen ze dat het landschap toch wel heel erg weids is en de natuur toch wel heel erg ongetemd. Ik ging er in het begin altijd heel serieus op in, met alle moeite om mijn liefde en het ontzag voor dit continent over te brengen. Nu heb ik steeds meer de neiging eens te glimlachen met een “tja..”-knikje.

Als ik dan het privilege heb om te logeren in een kamp als Serengeti Migration camp dan kan ik dat alleen evenaren als exact dat: een privilege. En voor de meisjes is een speelparadijs als Disney ook een nieuwe ervaring dus 2013 begon goed, meer van dat zou ik zo zeggen!

IMG_0044 IMG_0079 IMG_0127

Myanmar (Burma)

Al sinds 1989 heet voormalig Burma nu Myanmar. Maar omdat er nogal veel discussie is over het militair regime dat er de plak zwaaide, erkende niet iedereen die naam. De Verenigde staten bijvoorbeeld niet, de verenigde Naties dan weer wel. Sinds 2011 is het regime echter veranderd en sindsdien staat er heel wat te gebeuren in Myanmar.

Ik volg dat allemaal niet zo op de voet maar omdat ik vorige week bezoek kreeg, ben ik wat gaan googlen en lezen. Het bedrijf waar ik voor werk, heeft zowat 60 kantoren in 30 landen, give or take. Die kantoren zijn in enkele gevallen marketing en verkoop, maar in de meeste gevallen een operationeel kantoor voor een reisbestemming. Met alle veranderingen die nu moeten gebeuren in het Myanmar-kantoor kregen we een Francaise op bezoek in het Tanzania-kantoor. Het Tanzania-kantoor bestaat dan ook al 50 jaar.

Ik heb het gevoel – als ik haar verhalen zo hoor – dat het toerisme in Myanmar nog een lange weg af te leggen heeft.. Slechte service voor veel geld en het stopt de toeristenstroom niet want iedereen wil het nieuw opengestelde land wel zien. Als je dat dan vergelijkt met Thailand of Indonesie, daar krijg je net goede service voor weinig geld.. Ik voorspel een hoop investeerders en hotels die als paddestoelen uit de grond gaan schieten de komenden jaren.

Bij mij staat het niet meteen op mijn verlanglijstje maar dat is omdat er andere dingen eerst staan, in principe wil ik alles wel een keer zien natuurlijk. Maar ik laat u even mee genieten van de foto’s die ze me toonde..

myanmar