Words

When my children were born – and I assume this is the same for everyone – I slowly but surely tried to teach them how to speak. The first time they then actually used the right word for the right thing, it was followed by applause. My eldest was a stubborn one though, she would say “opa” 15 times when pointing at his chair, but she would refuse to say it when he was actually there (yearning to hear it, I am sure).

Then of course the second one comes along and you are surprised how they develop totally differently. It is as if every child walks through a room full of shelves and chooses from the shelves whatever skill they want to focus on first. Number one made two word sentences at a young age, number two has incredible eye-hand coordination. They also seemed to treat vocabulary differently. Number one associated table cloth with sheet but number two named the table cloth an apple because it was green.

I recall the first time my daughter came home from school and used words she did not learn from me. I remember that exact moment, because I realized she would now be exposed to every single word out there. In the past, she obviously heard words from other people aswell but I was there. Maybe it makes more sense that I remember that moment because my children are raised in a multi-lingual environment. So when the gardener was tending the flowers and gave them water, she repeated after him “maji” and we all beamed with pride. But when she came home from school and said (in an accent more English than the queen, I must add) “water“, it was.. well, weird.

(And don’t get me wrong, it is not as if I think they will pick up bad words from the outside world. They pick those from me. We have a swear jar in our house and all the money in it, comes from me. We could go on an annual holiday with that jar. Although I do my best, I use ‘flipping heck’ and ‘shoot’ and that sort of thing. )

And now we have come to the stage where my kids throw my words back at me. Also a pleasure. (Not) Where I lecture them on something and by God, I have to admit they listened to every word and have actually registered what I said fully because a couple of days or weeks later it is thrown right back at you, and you have to admit they are right and you should practice what you preach. But hey, who am I kidding, I am still beaming with pride when they do that (don’t tell them though).

feb07_02 (1)

“maji!”

The good, the bad and the ugly

I work in a holiday destination, and I am usually the one to read the feedback from guests after their holiday. Luckily, 95% of what I get to read is fantastic, full of praise and tells me guests are over the moon. Great. A perk to the job even.

But you can imagine that the remaining 5% consists of a wide range: from totally legitimate complaints, to a tad naive remarks, sometimes even rude notes, and then all the way to downright ridiculous comments. The totally legitimate complaints I can work with, gladly even, appreciate knowing them. In the category naive, it sometimes seems guests leave their brain at home when they travel. One lady told me she did not brush her teeth for a full week because our packing list did not tell her to bring her toothbrush. Right.. whatever. A rude comment I found in a written questionnaire, saying: “the driver did not smell!”. I immediately wondered if I should be worried that we did not meet her expectations? But it is of course the ridiculous ones that make my job such fun. When I heard “we couldn’t sleep at night, it was quite annoying the animals made sounds all night”, it is very hard to bite my tongue and not reply “oh god, did they forgot to turn the feature off again?”. Or when someone complained there was an animal on the path to the room, I so wished I could say “what do you mean? Do they not put them back in their cages?”

A common one I got very often, was the one where the guest wrote “the Maasai were not very authentic”. Well, it is not as if we got a Chinese rip off in wholesale for her. A colleague and myself even started drawing cartoons based on these comments.

maasai

Not only the feedback but also the strange requests inspired us. When we received a parcel of toiletries in the office, addressed to the mobile camp in the Serengeti, clearly the guest thought DHL would deliver it at his tent? Which would probably look something like this..?

DHL

Clearly, people’s trust in DHL is limitless because when a Chinese millionaire’s daughter summited Kilimanjaro, she told us “you can take me and my luggage down now” and she was appalled by our suggestion she should walk it down. She insisted. We explained planes and helicopters cannot really land where she was. So she said “you can carry me on the stretcher and you can DHL the luggage down”. The worst part? The porters actually did carry her down on a stretcher. And carried her luggage. (I hope she tipped well.) And I made this.

DHL 2

But my favorite – and it has not been topped yet – is this one: “the beach was very sandy and there were fish in the ocean”. Which I thought was a huge compliment, talking about a great experience, right? But no, I misunderstood, it was a complaint: the beach was TOO sandy and since there were fish, she did not dare to swim in case they touched her.

 

 

Home is where the heart is?

People very often ask why I live in Africa and if I will ever go back home.

Firstly, I did not chose Africa. I (we, at that time) wanted to leave and we were prepared to go (almost) anywhere. So it could even have been Costa Rica or Vietnam. Call it destiny, call it coincidence, but it became Tanzania. Many will be surprised to hear this but I hated it at first. Hated it. Talked about going home about every day. But I feel that if you do not live in a country for at least 2 years, you did not really give it a chance. This is not a scientifically proven fact, this is my opinion. So we stayed.

Secondly, Africa does get under your skin. It just does. The wildlife, the endless views, the weather, the sunsets, the hakuna matata-attitude.  How can you not get affected by that? I will not expand too much on the fact that I met the love of my life in Africa, but maybe it helped that I saw the place through his eyes. He (partly) grew up here, spoke fluent Kiswahili, he even spoke of sweet childhood memories, maybe it softened me up? Who knows.

And I admit: the hakuna-matata attitude is a double-edged sword. When you want someone to come and fix your water, and he says he will come Monday at 10.00 and he shows up Tuesday at 15.00, that can be infuriating. But if you can put yourself over that, there is something to be said for less stress. When I am in Europe, I am even stressed in the shower. The water pours so hard over my head, I feel rushed to wash and rinse faster 🙂

But to me, Arusha is sometimes a micro-cosmos, and life is simplified. The community I move around in, is fairly small, so is the industry I work in. There are obviously people you like less, but no point ignoring them so better learn to live with it. Also, you cannot really buy much so shopping is pretty much out of the question. Therefore following fashion is futile (impossible?) and you feel free to wear whatever you feel comfortable in, so liberating. And because there is less shopping, there is also no rivalry in school about the latest and hottest schoolbag or clothes because the Italian girl is wearing what she bought in Rome and the Indian girl wears her Dehli-outfit, and that is a wealth for my children, no limitation.   In terms of food, we only recently got luxury products such as imported cheese and they are so expensive that you think long and hard about when and why you would wish to indulge. Which is not a bad thing may I add. Not having much also makes you resourceful, makes you think. And yes, I like nice things but I do not depend on them, definitely not derive my self-worth from them.

And whether I will go home. Always an option. A very nice option even. But why not go somewhere else (first)? The options are limitless, no? Soon, the added question will become: where do my girls want to go?

IMG_5417

 

It’s a small world after all

When you have been an expat for 16 years, the term globalisation is no longer something you read an article about, it becomes life. But the most amazing example of that just happened to me recently.

At my kid’s international school, they organise an annual international fair where all parents are kindly requested to make a stand which represents their country. Usually the stand has a game and some typical food. The parents are not only willing, they usually go all the way and the festival is very cool as a result. The UK and US stand are always quite big, the Asian ones have fantastic food, Belgium usually pairs up with Holland, and I always lose Celeste in South-Africa in search of her boerewors-fix.. In short: it is an experience.

IMG_6430

This year, I found Axelle in China, where a very organised mum was teaching calligraphy. All of a sudden, a small Asian girl, which I deduced was the lady’s daughter, came up to her and asked in perfect Flemish (yep, accent and all) if she could have a soda. Imagine our faces. So I politely asked why her daughter spoke Flemish. The conversation went a little bit like this.

– me “your daughter speaks Flemish?”

– the mother “yes, we lived in Belgium for years”

– “oh really, I am Belgian. And which part of China are you from?”

– “do you know Hubei province?”

– “I do actually, I used to teach in Wuhan”

– “I am from Wuhan! ”

Mind. Blown.

 

 

 

Back to basics

Fancy websites are all well and good.. if you have the time. Turns out I don’t. I will blatantly ignore the fact that I couldn’t figure out the admin side of the theme I had purchased and really couldn’t be bothered anymore after some fruitless attempts. I will also blatantly ignore the fact that I could not read, let alone update, my own website in the office because the content was deemed sexually explicit? So apparently using the word sofiesticated, the wrongly spelled version of sophisticated, makes you sexually explicit? Who knew. I know better ways of being sexually explicit, and I would not throw them on the net, but who am I?

So it is back to simple blogging. Cheap, fast and easy. (Oops, I might be sexually explicit again, I surely hope I am not.) I can’t really predict with what frequency I will be feeling keen to write but that will then be a surprise to both of us. But Africa – and I guess life in general  – does continue to inspire. And I have never been one to shut up 🙂

 

 

 

 

 

Familie vakantie

Het is vrij ironisch: ik steek extra tijd, geld en moeite in een eigen website en als resultaat post ik amper nog berichten. Zoals alles in het leven gaat ook mijn blog met pieken en dalen neem ik aan.
Nochthans, het is niet omdat ik niets te vertellen heb en er niks gebeurt. Het tegendeel is waar: in feite ben ik te druk met vanalles – waaronder levensbelangrijke beslissingen nemen, dat wordt zeker een blogpost binnenkort! – en dus komen die blog posts er niet meer van.
Maar in de tussentijd nam ik ook nog eens vakantie. Het was tot mijn grote verbazing twee jaar geleden dat ik in Belgie was. Dat is in 15 jaar buitenland nog nooit gebeurd, normaal ging ik toch altijd minstens jaarlijks. Maar goed, het was dus nu wat langer. En je kan je dat als niet-expat misschien niet goed voorstellen, maar mijn vakanties in Belgie voelen niet echt altijd als vakantie. Niet slechter, niet beter, gewoon anders. Niet als die typische een-week-aan-het-strand-en-niks-doen vakanties. (Een weekend Zanzibar is niet hetzelfde.) En uiteraard ook niet als een citytrip-met-musea-en-bezienswaardigheden vakantie.(Al kijk ik soms mijn ogen uit om te zien wat er in Leuven veranderd is.)
Maar waarom vertel ik dat nu? Door wat gekonkelfoes tussen mijn oudste dochter en mijn broers, kreeg ik een ticket Spanje cadeau! Dus 3 gezinnen en ik, op naar de Costa Blanca! (Spijtig genoeg zonder mijn eigen kroost.) Wat me nog het meest opviel: het deed me ontzettend hard denken aan de familievakanties van vroeger, waarvan ik niet eens besefte dat ik ze zo hard miste. Uitslapen, zon, zwembad, strand, een keer de stad in, uit eten, en vooral niks doen.. Ik was helemaal vergeten hoe dat ging. Maar het was super. Moeten we nog eens doen 🙂

Familie vakantie

Het is vrij ironisch: ik steek extra tijd, geld en moeite in een eigen website en als resultaat post ik amper nog berichten. Zoals alles in het leven gaat ook mijn blog met pieken en dalen neem ik aan.
Nochthans, het is niet omdat ik niets te vertellen heb en er niks gebeurt. Het tegendeel is waar: in feite ben ik te druk met vanalles – waaronder levensbelangrijke beslissingen nemen, dat wordt zeker een blogpost binnenkort! – en dus komen die blog posts er niet meer van.
Maar in de tussentijd nam ik ook nog eens vakantie. Het was tot mijn grote verbazing twee jaar geleden dat ik in Belgie was. Dat is in 15 jaar buitenland nog nooit gebeurd, normaal ging ik toch altijd minstens jaarlijks. Maar goed, het was dus nu wat langer. En je kan je dat als niet-expat misschien niet goed voorstellen, maar mijn vakanties in Belgie voelen niet echt altijd als vakantie. Niet slechter, niet beter, gewoon anders. Niet als die typische een-week-aan-het-strand-en-niks-doen vakanties. (Een weekend Zanzibar is niet hetzelfde.) En uiteraard ook niet als een citytrip-met-musea-en-bezienswaardigheden vakantie.(Al kijk ik soms mijn ogen uit om te zien wat er in Leuven veranderd is.)
Maar waarom vertel ik dat nu? Door wat gekonkelfoes tussen mijn oudste dochter en mijn broers, kreeg ik een ticket Spanje cadeau! Dus 3 gezinnen en ik, op naar de Costa Blanca! (Spijtig genoeg zonder mijn eigen kroost.) Wat me nog het meest opviel: het deed me ontzettend hard denken aan de familievakanties van vroeger, waarvan ik niet eens besefte dat ik ze zo hard miste. Uitslapen, zon, zwembad, strand, een keer de stad in, uit eten, en vooral niks doen.. Ik was helemaal vergeten hoe dat ging. Maar het was super. Moeten we nog eens doen 🙂
  

(Je zal het moeten stellen met weinig beelden, wie me kent, kan me volgen op Instagram..)

Belgen in het buitenland

Verschenen op Belgen in het buitenland: http://wonderfulwanderings.com/nl/expats-belgen-in-tanzania/

BELGEN IN HET BUITENLAND: SOFIE VERHUISDE NAAR ARUSHA, TANZANIA

1. HEY, SOFIE! STEL JEZELF EVEN KORT VOOR. VERTEL ONS WIE JE BENT, VAN WAAR JE AFKOMSTIG BENT, NAAR WAAR JE VERHUISD BENT EN WAAROM/WANNEER JE DAT GEDAAN HEBT.

Ik zal proberen een lang verhaal kort te maken. Ik ben van Oud-Heverlee en studeerde in Leuven Germaanse aan de KUL. Daar leerde ik ook mijn vriend kennen, die later mijn man werd.

Tijdens mijn studies reisde ik al naar Oxford voor een exchange program en deed een stage in Wuhan, China. De reiskriebel had ik dus al te pakken. Mijn vriend deed een stage in Martinique, dus op dat vlak hadden we elkaar wel gevonden. Toen ik afstudeerde, verhuisden we voor zijn baan naar Tanzania. Technisch gesproken ben ik dus iemand gevolgd voor de liefde maar we zaten op dat vlak op dezelfde golflengte, hij maakte het gewoon makkelijk voor mij om mijn droom ook waar te maken omdat ik hem kon volgen.

Ik kreeg ook al gauw zelf een baan. Ik gaf Nederlandse les aan expat-kinderen in de internationale school en heb me dus nooit verveeld. Tanzania, zelfs Afrika in het algemeen, was niet onze eerste keuze maar we waren jong en stonden gewoon open voor alles. Zijn werkgever begon een zusterbedrijf in Arusha, het was een fantastische opportuniteit.

Belgen in Tanzania

Dat is ondertussen al 15 jaar geleden. Er is heel wat gebeurd in die tijd: we kregen kinderen, we zijn gescheiden, mijn ex-man woont ondertussen in Mexico, ik deed een carrière switch en werk nu in toerisme… Mijn dochters wonen hier dus al heel hun leven, ze zijn 11 en 13. En ik kan het niet ontkennen: Afrika kruipt onder je vel.

2. WAT WAREN JE VERWACHTINGEN VAN WONEN IN TANZANIA VOORDAT JE VERHUISDE EN BLEKEN DIE VERWACHTINGEN TE KLOPPEN?

Ik merkte toen bij mezelf – en zie het ook nog steeds bij buitenstaanders of bezoekers – dat onze kennis van Afrika erg oppervlakkig is. We lopen rond met een boel vooroordelen, gecombineerd met een groot gat aan kennis en naïeve ideeën. De meeste mensen denken nog steeds aan arme ‘zwartjes’ in hutten, stammen, dorre en droge gebieden… Die dingen zijn deels waar: de Maasai wonen in hutten, sommige gebieden zijn erg droog, maar er is zoveel meer.

Belgen in Tanzania

Afrika is vooral heel mooi. De natuur is prachtig. Sommige gebieden zijn heel groen en de dierenparken zijn een unieke ervaring. Ja, mensen hebben minder dan in de westerse wereld maar ik vraag me vaak af of ze daardoor minder gelukkig zijn.

Belgen in Tanzania

Wat ik wel heb moeten leren, is hoe je met die vooroordelen omgaat als je in België bent en mensen vragen je hoe het is om hier te wonen. Als je iets positiefs zegt, ben je al gauw een wereldverbeteraar die preekt. Als je iets negatiefs zegt, een koloniaal en een racist. Ik vond het moeilijk om mijn ervaringen genuanceerd te delen. Nu zeg ik meestal: je zal ons moeten komen bezoeken om het zelf te zien 🙂

3. WAT IS HET GROOTSTE VERSCHIL TUSSEN WONEN IN TANZANIA EN WONEN IN BELGIË?

Oh god, waar begin ik… de verschillen zijn enorm.

In de eerste plaats, ben ik blank. Dat is natuurlijk niet iets waar je bij stil staat als je in Europa woont, maar hier ben je je er erg bewust van. Het heeft vooral als gevolg dat je nooit 100% geïntegreerd zal raken. Ik zal op de markt toch wel per definitie wat meer betalen voor dezelfde mango. Hier in Arusha, zijn ze gewend aan toeristen en oppervlakkig contact met blanken. Meestal zijn ze dan wel blij verrast als ik in vloeiend Swahili spreek en krijg ik een brede smile van ze. Ik merk ook dat de komende generatie, waarvan een groter deel (hoger) opgeleid is en door internet veel meer is opengesteld aan wereldse invloeden, het verschil wat minder maakt.

Belgen in Tanzania

Ook een groot verschil, en zonder twijfel het meest aangename verschil, is het klimaat. Ik denk dat ik het heel erg moeilijk zou hebben met de seizoenen, de kou en de regen, als ik terug naar België zou verhuizen. Bovendien wonen we op een hoogte van 1000 m. Het klimaat is dus niet vochtig tropisch zoals aan de kust, het is net ideaal. ’s Nachts koelt het namelijk af, je kan dus prima leven zonder airco. Alles wat ik plant in de tuin, groeit ook zonder problemen (op voorwaarde dat ik het zelf water geef natuurlijk).

Belgen in Tanzania

Je weet hier ook elke ochtend wat je aan moet en bijna alles is in de openlucht, zoals bijvoorbeeld restaurants. We hebben in April een lang regenseizoen, waarin er evenveel regen valt in 1 maand als in België in een heel jaar. Dat is een maand waarin je dus wel eens je 4×4-terreinwagen nodig hebt om je kinderen op school af te zetten. Meestal ben je op dat moment wel heel erg blij met de regen, alle mensen zijn erg blij met regen hier. En geloof me, voor een Belg is blij zijn met regen een nieuwe ervaring. We zitten ook dicht bij de evenaar, dus de dagen zijn altijd even lang: 12 uur licht en 12 uur donker. Dat is een heel erg gezond ritme, eens je er aan gewend bent. Voor kleine kinderen is het ook erg makkelijk, je krijgt ze zonder problemen op tijd in bed.

Belgen in Tanzania

Wat lastiger is, is dat de infrastructuur en voorzieningen erg te wensen overlaten. De wegen zijn heel slecht, en na een regenseizoen nog slechter. Je moet dus ook veel zelf doen, de regering staat je in erg weinig dingen bij. De elektriciteitsmaatschappij snijdt soms wel eens stroom af, en dan moet je maar zorgen dat je zelf een generator hebt. Het afval wordt niet opgehaald, dus daar moet je zelf een plan voor bedenken. De ziekenhuizen zijn in de tijd dat ik hier woon heel erg verbeterd maar het zijn allemaal privé-instellingen dus ze zijn duur. Hetzelfde met de scholen, een internationale privéschool is dus erg duur. Als je werkgever je met zulke dingen niet helpt, is het onmogelijk hier te wonen (een staatsschool is echt geen optie).

Veel producten worden ingevoerd, die kosten dus meer dan thuis. We kunnen alles krijgen maar met transport en invoertaks er bovenop, wordt zelfs een blokje kaas een luxe product. Zo’n dingen ga je soms als vloek en soms als zegen ervaren. Het leven wordt er soms simpeler door, mijn kinderen zijn niet materialistisch of verwend. Op momenten word je er zelfs vindingrijk van. Ik besef nu hoe ongelooflijk goed het allemaal geregeld is in België.

Je kan hier best betaalbaar leven als je al die luxe niet hoeft. De huurprijzen zijn laag en je hebt andere soort luxe: we hebben hulp in huis en mijn dochter haar paardrijlessen zijn privé. Het hangt er allemaal van af hoe je het bekijkt en wat je belangrijk vindt.

Belgen in Tanzania

Een ander groot verschil is ook de mentaliteit van de mensen. Sommige van hen hebben weinig, maar zijn daar gelukkig mee. Afrikanen zeggen al snel “hakuna matata” tegen het leven en kennen geen stress. Als ik op kantoor iets snel gedaan wil hebben, frustreert me dat natuurlijk wel eens. Maar op andere dagen maakt het me juist blij en helpt het me relativeren. De zon schijnt elke dag, en daar zijn ze hier oprecht dankbaar voor. Ik hoorde iemand wel eens stress omschrijven als “the white man’s disease”, en zo is het echt voor ze, ze begrijpen die druk niet.

4. WAT VIND JE HET LEUKST AAN WONEN IN TANZANIA?

Toch wel met stip op nummer 1 het weer 🙂

Je weet elke ochtend wat je aan moet, je koopt altijd enkel kleren voor 1 seizoen en een uitstapje of gewoon zwemmen kan altijd. Mensen zijn ook gewoon gelukkiger in de zon. De kleuren lijken precies mooier en feller in het zonlicht.

Belgen in Tanzania

Ik ben het gelukkigst hier als we op safari gaan. Dat doen we soms gewoon maar voor een weekend, gewoon om even uit de stad weg te kunnen. Tijd in de bush spenderen kan je echt met niets vergelijken. Dat is het soort ervaring waarover je leest in Hemingway’s boeken en zoals je ziet in “Out of Africa”. Met een jeep door de savannah rijden; olifanten, giraffen en zebra’s zien en ’s avonds rond het kampvuur zitten terwijl je een leeuw hoort brullen in de verte. Daar kan niet veel tegenop.

5. WAT VIND JE HET MINST FIJN AAN WONEN IN TANZANIA?

De mentaliteit van de mensen frustreert me op professioneel vlak wel eens. Het ontbreken van stress en tijdsdruk voor ze, is een mes dat snijdt langs twee kanten natuurlijk.

Als je technieker zegt dat ie om 10 uur zal komen en pas de volgende dag komt opdagen, terwijl je dus hebt zitten wachten en niet kon verder werken en hem elke 2 uur belt om te vragen waar hij zat maar zijn telefoon stond af, dan raak je erg gefrustreerd. En als je boos wordt, helpt het hoegenaamd niet. Wij hebben een horloge, maar zij hebben de tijd.

Ik werk zelf voor een internationaal bedrijf en het is soms moeilijk om zo’n dingen uitgelegd te krijgen aan de andere kantoren in andere landen. Het feit dat ik mijn deadline niet haalde omdat de hele stad geen elektriciteit noch internet had, dat kunnen mensen in de westerse wereld moeilijk geloven.

6. WAT MIS JE HET MEEST VAN BELGIË?

Het feit dat alles goed geregeld is, mis ik wel eens. Je hebt ontzettend veel diensten en instellingen die je leven makkelijker maken. En ja, de trein kan wel eens te laat rijden maar er is tenminste een trein. In Tanzania zijn we toch wel vaak op onszelf aangewezen. De regering doet weinig, meer nog: er is veel corruptie.

Natuurlijk mis je ook Belgisch eten en drinken! Nergens ter wereld vind je zo’n lekkere chocolade, patisserie, bier, en ander lekkers. Sommige dingen brengen we zelf mee in onze koffer als we nog eens naar huis gaan, maar sommige dingen kan je niet importeren, bewaren of namaken. Iedere keer dat ik naar België reis, eet ik dus gegarandeerd americain en drink ik een kriek. Ik besef natuurlijk ook dat ik er dan zo ontzettend dankbaar voor ben omdat ik het in Afrika mis. Als je het elke dag kan eten, is het vast minder bijzonder.

Af en toe mis ik de seizoenen. Kerst vieren in de tropen voelt toch altijd een beetje fake. En in de winter met een warme choco aan de open haard zitten, het is toch gezellig. Maar ik mis het nooit lang.

7. IS ER IETS VAN BELGIË DAT JE ABSOLUUT NIET MIST?

Files hebben we hier ook…

Ik herinner me wel dat ik gegarandeerd elke winter een keertje griep of een verkoudheid kreeg. Ik ben hier veel minder vaak ziek.

8. DENK JE DAT JE IN TANZANIA ZAL BLIJVEN WONEN? OF PLAN JE OOIT NOG NAAR ERGENS ANDERS TE VERHUIZEN?

Ik zal hier zeker en vast niet oud worden, dat lijkt me hier ondoenbaar. Als je al eens wat vaker een dokter of fysiotherapeut nodig hebt, dan wordt het leven hier denk ik snel onleefbaar. Ik denk er steeds vaker aan om te verhuizen de laatste tijd, maar dat heeft deels met mijn baan te maken. Als ik een carrière wil, vraag ik best een verplaatsing aan binnen het bedrijf.

Belgen in Tanzania

Ook voor de kinderen (mijn dochters zijn 11 en 13), is verhuizen binnen afzienbare tijd wel het beste denk ik. Voor kleine kinderen is het hier ideaal: je hebt hulp in huis, ze kunnen altijd buiten spelen en Afrikanen zijn dol op kinderen. Maar als tiener wordt het allemaal wat moeilijker en minder interessant. Je kan nergens heen fietsen of wandelen, je moet altijd transport organiseren en openbaar vervoer bestaat niet of is niet betrouwbaar. Er is ook weinig te beleven qua vrije tijd voor tieners.

Belgen in Tanzania

9. HEB JE TIPS OF RAAD VOOR ANDERE BELGEN DIE EROVER DENKEN NAAR TANZANIA TE VERHUIZEN?

Zorg ervoor dat je een baan hebt voordat je verhuist. Die banen zijn er zeker want expertise is hier niet in overvloed te krijgen. Tanzania is een typisch land waar je een “expat package” nodig hebt van je werkgever om te overleven. Om als werkzoekende naar hier te komen om dan ter plekke een baan te zoeken en je eigen vergunning en verhuizing enz. te gaan regelen, dat is niet aan te raden.

Belgen in Tanzania

10. KAN JE DE MENSEN DIE NAAR JOUW STAD/REGIO REIZEN ENKELE TIPS GEVEN VOOR DINGEN DIE ZE ZEKER MOETEN DOEN, ZIEN OF ETEN?

Een safari is echt een unieke ervaring die iedereen minstens 1 keer in zijn leven moet gedaan hebben. De Ngorongoro-krater en de Serengeti worden tot de wereldwonderen gerekend. Daarna nog wat relaxen op Zanzibar en je hebt een ideale vakantie.

Belgen in Tanzania

Kilimanjaro is de hoogste berg van heel Afrika en om hem te beklimmen moet je geen klimervaring hebben, enkel een beetje een goede conditie is vereist.

DANKJE, SOFIE!

Belgen-in-tanzania-sofie

Outdoor pursuits

Mijn meisjes doen op school OP-trips. Dat staat dan voor outdoor pursuits. (Ik moet daar altijd over nadenken want kan het niet onthouden.) In feite wil dat dus zeggen dat ze leren kamperen, en wat ze dan “hiking and trekking” noemen (wandelen is zo’n domme vertaling in deze context). Die uitstapjes zijn niet verplicht en kosten extra geld dus niet iedereen neemt deel. De meesten beginnen wel vol goede moed maar de kosten en moeilijkheidsgraad gaan omhoog dus gaandeweg vallen er toch mensen af. Het ultieme doel is dan om bij je afstuderen de Kilimanjaro beklommen te hebben. Dat vind ik wel een mooi doel. Staat vast ook goed op je college application. En op menig bucket list.

Ik stimuleer de meisjes ontzettend om dat te doen en vol te houden. Ik dacht dat ik veel pep talks zou nodig hebben maar ze doen het gelukkig ook zelf heel graag. Axelle had eens een keertje zware regen, was doordrenkt, tot natte voeten en natte rugzak-inhoud toe, maar ze bleef enthousiast. Gelukkig.

Ondertussen hebben we ook al raad van professionelen gevraagd en gevolgd dus ze hebben de hele uitrusting, met juiste kwaliteit polyester en katoen en gewicht, camel bag etc. Het bleek besmettelijk, dat enthousiasme en hun verhalen achteraf, want ondertussen doe ik ook mee en zijn we ook al met ons drietjes gaan hiken, en de go-pro en waterdichte behuizing voor de camera is ook al aangeschaft..

De school doet dat natuurlijk om wat bekwaamheid, vertrouwen, en discipline aan te leren, het is ook goede lichaamsbeweging, maar het is ook gewoon echt bevredigend om na 7 uur wandelen te genieten van een prachtig uitzicht en dan je loodzware schoenen uit te gooien. (En het vormt vast een gezond evenwicht met de 5-sterren lodges die we af en toe mogen bezoeken.)

img_0784

Axelle spendeerde 3 dagen in de Usambara Mountains

img_5388

We wandelden met ons drietjes van de Empakai krater naar Lake Natron

meisjes-naar-base-camp

Beiden meisjes gingen reeds naar Kilimanjaro base camp

//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Karrewiet

Bloggen is een beetje als sporten voor me: eens ik in het ritme zit van geregeld bloggen, log ik weer vaker in, bijna verslavend, maar als je te lang wacht wordt het steeds een grotere drempel om weer eens te zeggen “on y va!” Soit. Nu moet het wel lukken dat de meisjes vorige week een nieuwe ervaring opdeden dus daar moet ik toch even over uitweiden, het bezoek van Ketnet.

Het begon allemaal best vrijblijvend: Ketnet zou komen en ze zochten Vlaamse kindjes en ze wilden enkelen interviewen, bij wijze van auditie. Ze zouden dan later komen filmen, om te praten over hoe het is om als expat kind elders te wonen, dat is een reeks die ze al doen. De meisjes gingen rond de tijd van dat eerste interview net naar Mexico dus dat interview moest dan via Skype daar plaatsvinden, en er zouden nog kindjes geinterviewd worden. Ik dacht er verder niet teveel bij na. Toen dan bleek dat de meisjes de juiste leeftijdscategorie waren etc en dus gekozen werden, moest er een filmvergunning geregeld worden. Daar had ik dan verder niets mee te maken, maar ze waren zo vriendelijk me op de hoogte te houden. De mensen van Ketnet hadden daar alle vertrouwen in, hadden dit soort zaken immers al meer gedaan en zo, in verschillende landen. Maar dan hadden ze nog niet op de factor Tanzania gerekend: iedereen vroeg geld, iedereen zei elke dag wat anders en niemand hield zich aan beloftes, laat staan de deadlines. Ketnet emailde me: “chapeau dat gij daar elke dag moet werken”. Tja. Ik denk dat ik daarom een goede job heb: ik hou me nu eenmaal wel aan beloftes en deadlines 🙂 Dus het bezoek werd uitgesteld. Sceptisch als ik ben dacht ik dat het hele gebeuren misschien was afgelast.

Maar toen was het zover: ze kwamen. En ik ga daar niet blase over doen, dat is best cool.  De meisjes herkenden natuurlijk meteen de Ketnet rapper Jasper, een BV begot. Ik vond het eerder grappig dat de camera-man indirect nog met mijn broer had samen gewerkt, Belgie is nu eenmaal klein, Vlaanderen nog kleiner.

En toen moesten we eraan beginnen. Ik bleef op de achtergrond, heb het eigenlijke gesprek zelfs niet gehoord (ik kijk uit naar de aflevering net als jullie!) Maar omdat ik Swahili spreek, was ik toch van dienst op de achtergrond tijdens enkele scenes in de omgeving. Zo gingen de meisjes nyama choma eten in een lokale bar en we moesten toch even aan het personeel uitleggen van welke richting zij best aan kwam lopen en zo. Wat ook meteen tot lachwekkende toestanden leidde. Zo wilden de crew het shot enkele keren opnieuw doen, vanuit enkele verschillende hoeken, omdat er een vrachtwagen passeerde op de achtergrond of gewoon om wat meer materiaal te hebben. Maar ik kreeg het echt niet uitgelegd aan de aanwezige Afrikanen dat A- de loeiende bongo muziek wat stiller moest en B- dat het shot echt goed was en super gedaan en helemaal fantastisch en zo maar of het opnieuw kan? Ze gingen dan meteen alles anders doen omdat ze dachten dat het niet goed was maar het moest net identiek hetzelfde. Het begon aardig op een aflevering “Fawlty Towers” te lijken. “Nee, nee, er is niets mis met de kip maar kan je ze wegnemen en opnieuw brengen, nee nee, hetzelfde bord”.

Maar dit keer mijn beurt om hoedje af te zeggen tegen de crew: wat een engelengeduld, en wat een kalmte en professionalisme. En ik twijfel er niet aan dat 2 dagen filmen maar gaat resulteren in 2 minuten uitzending, dan doe je je vak toch graag me dunkt.

Ze maakten ook enkele willekeurige straatbeelden, waar de meisjes dan gewoon wat wandelden en zo. Maar om de mensen in de omgeving dan te overtuigen niet in de camera te kijken, niet te roepen, door te lopen, was ook een uitdaging zo bleek. En “nee, je krijgt geen geld omdat je gevel in beeld was”.

Het dagje safari dat ze met zijn allen deden, daar was ik ook niet bij maar ik zag al enkele foto’s en die beloven al zeker mooie beelden! Ik ben niet zeker of de meisjes gewend zijn om zo dicht bij buffels te lopen 🙂 Ik ben ook best wel trots op de meisjes. Het is toch niet evident om niet geintimideerd te raken, en spontaan te spreken voor een camera, en ze deden dat goed.

wkqs74061